Σε αυτό το άρθρο έχουμε να κάνουμε με τη περίπτωση ενός επιθετικού όπου σίγουρα σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορούμε να τον συγκαταλέξουμε στους κορυφαίους που πέρασαν από τους πράσινους, όμως από την άλλη έχω την αίσθηση πως ουδείς δύναται να αμφισβητήσει την μαχητικότητα που έβγαλε στο χορτάρι με το τριφύλλι στο στήθος. Αναφερόμαστε στον τριάντα ενός (31) ετών πλέον, Αντώνη Πετρόπουλο. Γράφει ο Απόστολος Μιχαηλίδης.

 

Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1986 και με ύψος 1.88 κατέχει την θέση του επιθετικού.

Ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 από την ομάδα του Αιγάλεω στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2007 έχοντας ως τελικό απολογισμό 27 συμμετοχές και 4 τέρματα.

Οι συμμετοχές του όμως στο σύλλογο ήταν λιγότερες απ’ όσες μπορούσε, αφού την περίοδο 2004-2005 είχε δοθεί δανεικός στο Κεραστίνι, ενώ το 2005-2006 στο Χαϊδάρι.

Τελικώς, όμως με τις παρουσίες του έπεισε και έκανε τους ιθύνοντες του Παναθηναϊκού να κινηθούν για την απόκτησή του, γεγονός το οποίο πραγματοποιήθηκε το 2007 με το τριφύλλι να τον αποκτάει. Όμως, ο Πετρόπουλος δόθηκε αμέσως δανεικός στον Όφη με τον οποίο το 2008 είχε 10 συμμετοχές και 4 γκολ, κατά συνέπεια η παρουσία του στην ομάδα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας άργησε έναν χρόνο.

Αλλά από την επόμενη χρονιά εντάχθηκε εκ νέου στο δυναμικό της ομάδας και υπήρξε η επιθετική λύση πίσω απ’ το σπουδαίο φορ που άκουγε στο όνομα Τζιμπρίλ Σισέ, ενώ αργότερα είχε να “αντιμετωπίσει” και τον Λέτο, ο οποίος είχε πάρει θέση επιθετικού, αλλά ο Πετρόπουλος δεν το έβαλε κάτω κι έστω και αν δεν είχε το ταλέντο να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τέτοια “μεγαθήρια”, εν τούτοις έριξε “τόνους” ιδρώτα εντός του γηπέδου και φρόντιζε σε κάθε ευκαιρία την οποία του έδινε ο προπονητής του να την αρπάζει στην κυριολεξία από τα μαλλιά με αποτέλεσμα να ικανοποίει τωόντι την ομάδα και μάλιστα εξαιτίας της εκτελεστικής του δεινότητας ο τύπος να του έχει δώσει το παρατσούκλι “Πετρογκολ”.

To 2012 ολοκλήρωσε τη συνεργασία του με την ομάδα των Αθηνών και έτσι το σπουδαιότερο κεφάλαιο της ποδοσφαιρικής ιστορίας του (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) έκλεισε επιτυχώς όμως, αφού εκτός των 51 εμφανίσεων και 12 γκολ και του νταμπλ με το τριφύλλι την περίοδο 2009-2010, νομίζω πως ο Αντώνης Πετρόπουλος έμεινε στις καρδιές των φίλων της ομάδας ως ένας “μαχητής” και ένας άξιος ποδοσφαιριστής που αντάμειψε με τον τρόπο του αυτή τη τόσο “βαριά” φανέλα που αξιώθηκε να φορέσει.

Από κει και έπειτα ο επόμενος σταθμός στη πορεία του ήταν η Α.Ε.Κ με την οποία το 2013 έκανε 13 συμμετοχές και 3 γκολ και από κει και πέρα πήγε κατά σειρά σε Απόλλων Σμύρνης, ΌΦΗ, ΑΕΛ Καλλονής, ενώ τη περίοδο 2015-2016 δοκίμασε την τύχη του και στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην ομάδα της Μπάρι έχοντας 5 συμμετοχές, αλλά μην καταφέρνοντας να πετύχει κάποιο τέρμα.

Πλέον, είναι παίκτης της “Ελαφράς Ταξιαρχίας” για δεύτερη φορά στην καριέρα του και εφόσον ακόμα είναι νέος (τουλάχιστον δεν είναι γέρος) οφείλει να αποδείξει στον εαυτό του, αλλά και στους υπόλοιπους πως μπορεί να επανέλθει στα παλιά καλά χρόνια κι έστω και αν δεν μπορεί να τα επαναλάβει ακριβώς όπως ήτανε (θα ήτο αδύνατον κάτι τέτοιο εξάλλου), εν τούτοις να αγωνιστεί έτσι ώστε να μην “συνταξιοδοτηθεί” πρόωρα από το ποδόσφαιρο, ωστόσο έχω την άποψη πως με την προσωπικότητα που διαθέτει ο εν λόγω ποδοσφαιριστής έχει το “ανάστημα” να καταφέρει κάτι καλό και να μας απασχολήσει εκ νέου και στο μέλλον.

Το αν κάτι τέτοιο θα συμβεί η όχι μένει να το δείξει ο χρόνος, όμως αυτό που κατ’ εμέ είναι το σημαντικότερο όλων και οφείλουμε να το κρατήσουμε είναι πως η παρουσία του σε εκείνα τα εξαιρετικά χρόνια του Παναθηναϊκού ανάμεσα σε τόσους “γίγαντες” της μπάλας αποδεικνύουν σαφώς πως με δουλειά και αφοσίωση μπορείς να κερδίσεις πάρα πολλά.

 

Βρείτε τον συντάκτη στο facebook: Apostolhs Adiorthwtos

Leave a Reply

Your email address will not be published.