Λείπει η έμπνευση, το πάθος, η ικανότητα, η τεχνική, το όραμα και τόσα άλλα στοιχεία που συνθέτουν την πολυετή ιστορία αυτής της ομάδας. Μερικοί δεν έχουν αντιληφθεί ποια φανέλα φοράνε, ενώ έτεροι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ποιο σύλλογο διοικούνε… Γράφει ο Απόστολος Μιχαηλίδης.

Στο ίδιο έργο θεατές για πολλοστή φορά οι φίλαθλοι των πρασίνων. Αυτή την φορά είδαν την ομάδα να δέχεται “σφαλιάρα” απ’ την Κέρκυρα, καθώς ο Παναθηναϊκός στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τους “Φαίακες” ηττήθηκε 1-0 απ’ το γκολ του Επστάιν με πέναλτι στο 18ο λεπτό της αναμέτρησης.

Η εσχάτη των ποινών ήταν πέρα ως πέρα δίκαιη, καθώς η μπάλα βρήκε ξεκάθαρα, κατά την διάρκεια εκδήλωσης επίθεσης του ΑΟΚ στο χέρι του Κουτρουμπή με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί η πορεία της κι ο διαιτητής να όφειλε, όπως κι έκανε, να το υποδείξει.

Δεν βρίσκω κάποια αιτία να σχολιάσω περεταίρω τις φάσεις του αγώνα, εξάλλου κατά την εκτίμησή μου, το πρόβλημα δεν είναι το χθεσινό αποτέλεσμα αποκλειστικά, αλλά η συνολική εικόνα που παράγει η ομάδα του Ουζουνίδη.

Σε 3 αγωνιστικές έχει μηδέν εις το πηλίκο, αφού είχε ξεκινήσει λόγω τιμωρίας με -2, κατά συνέπεια οι δύο ισοπαλίες με Πλατανιά, Λεβαδειακό, καθώς και η ήττα απ’ την Κέρκυρα τον “καταδικάζουν” προσωρινά να βρίσκεται στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα.

Ένα τέτοιο ξεκίνημα που βέβαια εμπεριείχε 3 ήττες, αλλά οι βαθμοί ήταν οι ίδιοι, έπειτα και απ’ την ολοκλήρωση της 3ης αγωνιστικής είχαν να δουν οι πράσινοι απ’ την περίοδο 2002/2003 με τον Φερνάντο Σάντος στο τιμόνι. Σαφώς και εκεί οι λόγοι ήταν διαφορετικοί και δεν μπορεί να υπάρξει καμία σύγκριση, όμως τότε τουλάχιστον είχαν έρθει ήττες (αν εξαιρέσουμε το 0-1 απέναντι στην Προοδευτική) από ΠΑΟΚ με 4-1 και ΑΕΚ με 1-0, που τουλάχιστον ήταν σύλλογοι δυνατοί με πλούσια ιστορία.

Εδώ δεν αρκεί που το τριφύλλι χάνει απ’ την Κέρκυρα και έρχεται ισόπαλο την προηγούμενη αγωνιστική με το Λεβαδειακό, μα επιπρόσθετα στον αγώνα με την ομάδα της Λιβαδειάς επί παραδείγματι, σύμφωνα με την εμφάνιση που επέδειξε θα έπρεπε να χάσει με 0-3, οπότε η “λευκή ισοπαλία” πρέπει να τους αφήνει και ικανοποιημένους.

Η ομάδα που άλλοτε δόξασε τη χώρα μας πραγματοποιώντας “τρελές” πορείες στα μεγάλα Ευρωπαϊκά σαλόνια, πλέον είναι έρμαιο του κάθε “ανύπαρχτου” και φαίνεται σαν να μην μπορεί να αντιδράσει.

Προσωπικά, αναρωτιέμαι πως αν η Μπιλμπάο ήταν απίστευτα άτυχη κι εν τέλει ο Παναθηναϊκός την απέκλειε (δεν θα μπορούσε με άλλο τρόπο εννοείται), που θα πήγαινε αυτό το σύνολο; Να αντιμετωπίσει ποιον; Με ποιες προσδοκίες; Απλά να μην τρώει 5άρες σε κάθε αγώνα;

Κουραστήκαμε απ’ τα μεγάλα λόγια και τις πομπώδεις υποσχέσεις. Η ομάδα έχει φτάσει σε ένα στάδιο κατάρρευσης που δεν ξέρω καν αν δύναται να υπάρξει δρόμος… επιστροφής ή είναι άνευ, αλλά τουλάχιστον ας τροποποιηθεί το οτιδήποτε προκειμένου να αλλάξει το πρόσημο που έχει εν συνόλω αυτή την στιγμή η ομάδα.

Ο μόνος που κατ’ εμέ οφείλει να μην “κουνηθεί” απ’ τη θέση του είναι ο Ουζουνίδης, καθώς ο άνθρωπος από καταμεσής της περσινής αγωνιστικής περιόδου που ανέλαβε καθήκοντα αντικαθιστώντας τον Στραματσόνι, έκανε πραγματικά ως εδώ ό,τι μπορούσε, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα έχουμε αναλύσει πολλάκις το τι πρέπει να γίνει από πλευράς διοίκησης, αλλά εδώ κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω πως και οι παίχτες πρέπει να γνωρίζουνε σε ποια ομάδα βρίσκονται και να προσπαθούν πολύ περισσότερο. Αν δεν είστε άξιοι να κερδίσετε και στο σκορ, αλλά και στις εντυπώσεις καμία εξ’ αυτών των μέτριων προς κακών ομάδων, τότε ας έχετε την ευθιξία να αποχωρήσετε μόνοι σας.

 

Βρείτε τον συντάκτη στο facebook: Apostolhs Adiorthwtos