Ο Νότης Καμπέρης γράφει στο prasinoforos.gr για το γεγονός ότι ο Αντρέα Στραματσόνι είναι το κατάλληλο άτομο που θα φέρει τίτλους ξανά στον Παναθηναϊκό, αλλά και διακρίσεις.

Διαβάζω συνεχώς διάφορα σχόλια από αναγνώστες, οπαδούς της ομάδας και συναδέλφους που αναφέρουν ότι ο Ιταλός τεχνικός δεν κάνει – με απλά λόγια – για προπονητής και ότι καλύτερο θα ήταν να αλλάξει επάγγελμα. Για βαστάξτε λίγο βρε κύριοι…

Φυσικά και δεν μου λέει κάτι το γεγονός ότι ο Στραματσόνι οδήγησε την ομάδα στους ομίλους του Europa League. Αυτό είναι από τα αυτονόητα για μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό. Βάσει ιστορίας και φανέλας, οι πράσινοι πρέπει να εκπροσωπούν κάθε χρονιά την χώρα μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Θυμίζουμε ότι είναι η καλύτερη ελληνική ομάδα στην ιστορία του Champions League, σύμφωνα με το all – time club ranking της UEFA.

Είτε παίξει με τέσσερις αμυντικούς, είτε με πέντε, θα ακουστούν παράπονα. Όλη αυτή η συνεχής φασαρία στέκεται εμπόδιο στην προσπάθεια της ομάδας. Γιατί συνέβη αυτό; Στο φινάλε, το άθλημα ονομάζεται ποδόσφαιρο… όχι κάποιου είδους παρτίδας σκάκι. Δεν είναι μονάχα η τακτική εκείνη που θα φέρει τα αποτελέσματα. Είναι και η καλή μέρα των ποδοσφαιριστών. Δηλαδή φταίει ο Στραματσόνι που ο Λουντ δεν πέτυχε γκολ στον αγώνα κόντρα στον Παναιτωλικό σε πέντε κλασσικές – παρακαλώ – κλασσικές ευκαιρίες;

Στο εν λόγω ματς, δεν τίθεται θέμα δικαιολογίας το ότι η ομάδα έχει υποχρεώσεις μεσοβδόμαδα κόντρα στην Θέλτα. Το έγραψα και σε προηγούμενο άρθρο. Αλλά ας σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και ας αναγνωρίσουμε την αξία του αντιπάλου. Του καλοστεκούμενου Παναιτωλικού, που παρά την διαφορά της ποιότητας, έκανε ένα καλό πρώτο 45λεπτο.

Αλλά και πάλι… έτσι όπως κύλησαν τα πράγματα, ήταν για νίκη στο Αγρίνιο. Αν μετρούσε το γκολ του Λουντ (αδίκως ακυρώθηκε), κανείς δεν μπορεί να μου απαγορέψει να πω ότι το ματς δεν θα έληγε όπως στην Λειβαδιά (0-3). Και να αναφέρω ότι στο δεύτερο ημίχρονο, το τριφύλλι έπαιξε πολύ καλό ποδόσφαιρο και τέτοια αστοχία… δεν θα συναντήσει σε άλλο ματς.

Εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να δίνουμε ψήφο εμπιστοσύνης στους προπονητές. Οι πιο παλιοί – πέρα από τον Στράμα (δεν έχει κλείσει χρόνο ακόμα) – είναι οι Πετράκης, Λουτσέσκου, Παράσχος και Μαντζουράκης. Ο παλαιότερος είναι ο Πετράκης (2014) και βρίσκεται στον πάγκο του ΠΑΣ Γιάννινα εδώ και κάτι παραπάνω από δυο χρόνια. Δηλαδή το 1/10 της θητείας του Βενγκέρ στην Άρσεναλ.

Επικρατεί η αίσθηση ότι με την πρώτη στραβή που λέμε, θα ριχθούν βολές ενάντια στον προπονητή. Εκείνον που στο μεταγραφικό παζάρι του καλοκαιριού έκανε… γλέντι και έφερε ποδοσφαιριστές από ψηλό ράφι (Ιμπάρμπο, Λεντέσμα, Γουακάσο, Σάμπα, Χουλτ, Εμποκού), πληρώνοντας προσιτά ποσά και δεσμεύοντας τους στην ομάδα σε λογικά πλαίσια (δεν θα μείνει κανείς αχρείαστος στην ομάδα σαν τον Βέμερ εν παραδείγματι).

Θυμηθείτε ότι πέρυσι τέτοια περίοδο, έφευγαν για τον Παναθηναϊκό παιχνίδια… άκλαυτα, όπου δεν σημείωνε ούτε μια τελική φάση. Φέτος, διαθέτει ένα ισχυρό «7-0» σε άμυνα και επίθεση, έχοντας και 7 βαθμούς στο πρωτάθλημα. Και αν δεν γίνονταν αυτά τα «ανθρώπινα λάθη» (3η και 5η αγωνιστική), το goal difference της ομάδας θα είχε ανέβει στο +9. Τι σημαίνει αυτό; Καλύτερη επίθεση, καλύτερη άμυνα και… μόνος πρώτος ο Παναθηναϊκός στην κούρσα του πρωταθλήματος από την τρίτη (επί της ουσίας πέμπτη) αγωνιστική του πρωταθλήματος. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Στιλ έχει κάνει μόλις δύο επεμβάσεις στο πρωτάθλημα (η πρώτη σε κεφαλιά του Μολέντο κόντρα στον ΠΑΣ, η δεύτερη σε σουτ εξ’επαφής του Τομανέ).

Ας γίνουμε λίγο οπτιμιστές. Το στραβό θα το πούμε για την ομάδα, όταν έρθει η ώρα. Το ημερολόγιο δείχνει «27 Σεπτέμβρη» και θεωρώ ότι η ομάδα έχει να ανέβει ακόμα αρκετά επίπεδα σε όλους τους τομείς. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η υπομονή είναι χρυσός…