Ο Παναθηναϊκός υπέταξε στο «κάστρο» του την περσινή πρωταθλήτρια Ευρώπης με 70-68, σ’ ένα συγκλονιστικό ματς για την τέταρτη αγωνιστική της Euroleague. Μια νίκη που είχε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Νίκου Παππά που ήταν ο κορυφαίος παίκτης του τριφυλλιού και μια νίκη που ήρθε μετά απ’ όσα ακούστηκαν με τον τρόπο που έπρεπε. Γράφει στο Prasinoforos.gr, ο Δημήτρης Δημόπουλος.

Εδώ είμαστε πάλι. Αυτή τη φορά χαρούμενοι και μεγάλοι νικητές. Το τονίζω το μεγάλοι! Ο Παναθηναϊκός πήρε μια σπουδαία νίκη κόντρα στην περσινή πρωταθλήτρια Ευρώπης, η οποία δεν κατέβηκε στο ΟΑΚΑ για εκδρομή. Το τονίζω κι αυτό. Κάτι τέτοιες νίκες σε κάνουν λιθαράκι-λιθαράκι ξανά ομάδα και κάτι τέτοιες νίκες είναι οι καλύτερες απαντήσεις προς τον κόσμο που βιάζεται να κρίνει από τόσο νωρίς και να βγάλει πόρισμα για την πορεία της ομάδας μέσα στη χρονιά. Κανείς δεν είπε ότι η ομάδα δεν έχει κενά αλλά όλα με τις απαραίτητες διορθώσεις και την απαραίτητη δουλειά βελτιώνονται.

Πάμε κατευθείαν στην ανάλυση του παιχνιδιού όμως, χωρίς να κουράσω περισσότερο. Ο Παναθηναϊκός προερχόταν από ένα κακό παιχνίδι γενικά στη Μόσχα και από δύο βαριές ήττες εκτός έδρας στη διοργάνωση. Η ομάδα του Πασκουάλ έπρεπε να κερδίσει το συγκεκριμένο ματς, για να πάει στο 2-2 και να ανακτήσει λίγο τη χαμένη ψυχολογία της. Μάλιστα το γεγονός ότι η έδρα σου πρέπει να μείνει ανέπαφη για να μπεις στην οκτάδα σίγουρα, τότε αποτελούσε ένα έξτρα κίνητρο για το τριφύλλι. Τα διπλά έπειτα σε φέρνουν να διεκδικείς και τετράδα αλλά ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή έχει σαν πρώτο και κύριο μέλημα να παίρνει όλα τα παιχνίδια στην έδρα του.

Ωστόσο το ματς δεν ξεκίνησε καλά. Ο Παναθηναϊκός σε όλο το πρώτο ημίχρονο ήταν νωθρός και δεν πατούσε καλά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα για μια ακόμα φορά να κυνηγάει στο σκορ. Οι «πράσινοι» δέχθηκαν ένα σερί 5-0 και από εκείνη τη στιγμή μέχρι και το τέταρτο δεκάλεπτο δεν μπορούσαν να προσπεράσουν. Η Φενέρ ένιωθε άνετα στο παρκέ και έβγαζε άσσους από το μανίκι της όταν το τριφύλλι πλησίαζε. Είτε θα έβρισκε λύση μέσα από την ρακέτα με τους Βέσελι, Μέλι αλλά και Τόμσον σε μικρότερο βαθμό, είτε από την περιφέρεια με τους Γουαναμέικερ, Ντατόμε, Γκούντουριτς. Το γεγονός όμως δεν άλλαζε. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε να βρει ρυθμό στην άμυνά του και έτσι όσο περνούσε η ώρα έχανε τη ψυχολογία του και βλέπαμε πολλές φορές και κακές επιλογές και στην επίθεση. Ντόμινο πάνε αυτά πολλές φορές. Ουσιαστικά στα πρώτα 20’ του ματς ο Καλάθης κρατούσε την ομάδα και ορισμένες καλές ενέργειες του Γκιστ.

Όμως τόσο ο Πασκουάλ όσο και η ομάδα ήξεραν ότι το παιχνίδι δεν θα παρθεί έτσι. Η Φενέρ μπορεί να μην είναι ίδια με πέρυσι, ωστόσο διαθέτει τρεις σπουδαίους παίκτες σε ρακέτα και περιφέρεια που αλλάζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή το ματς. Ο λόγος γίνεται για τους Γουαναμέικερ, Μέλι και Βέσελι. Έτσι, οι «πράσινοι» στο δεύτερο ημίχρονο παρουσιάστηκαν μεταμορφωμένοι και ουσιαστικά έπαιξαν την καλύτερη άμυνά τους στη φετινή Euroleague. Μια άμυνα που δεν περνούσε «κουνούπι» που λέμε και μια άμυνα με τους παίκτες να μασάνε σίδερα. Εξαιρετικές επιλογές πεντάδας από τον Πασκουάλ, ο οποίος δεν δίστασε να δοκιμάσει Γκιστ, Θανάση, Σίνγκλετον στην ίδια πεντάδα, ξέροντας ότι θα χάσει περισσότερο στην επίθεση αλλά θα κερδίσει πάρα πολλά στην άμυνα. Η ενέργεια που έβγαλε ο Παναθηναϊκός ήταν απίστευτη και ουσιαστικά έδωσε το στίγμα της αντεπίθεσης.

Όπως είχα αναφέρει στο ακριβώς προηγούμενο άρθρο, ο Παναθηναϊκός διαθέτει ομάδα και βάθος πάγκου. Ο Παναθηναϊκός μπορεί αν ανακατέψει την τράπουλα να βρει πεντάδες με έφεση στο σκοράρισμα και πεντάδες με έφεση στο αμυντικό κομμάτι. Αυτό ακριβώς έκανε ο Πασκουάλ και πήρε τη νίκη. Εκμεταλλεύτηκε την απουσία δύο σημαντικών πυλώνων της Φενέρ και παράλληλα έκλεισε την άμυνά του προκειμένου να βρει ρυθμό η ομάδα του και να θολώσει ο αντίπαλος. Ο Πασκουάλ ουσιαστικά αποφάσισε να κλείσει το ροτέισον και να παίξει ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο με επτά παίκτες. Επιλογή που τον δικαίωσε. Μια πεντάδα με τους Καλάθη, Παππά, Θανάση, Σίνγκλετον, Γκιστ έμοιαζε ιδανική και ουσιαστικά με αυτή πήρε τη νίκη το τριφύλλι.

Ο Καλάθης ήταν εξαιρετικός συνολικά στο ματς και όπως ανέφερα και μόνος που διακρίθηκε στο κακό πρώτο ημίχρονο. Ουσιαστικά ήταν το μυαλό της ομάδας και αμυντικά πρόσφερε πολλές βοήθειες όταν έπρεπε. Ο Παππάς σήμερα ήταν «καυτός» επιθετικά και ουσιαστικά πήρε την ομάδα στις πλάτες του και οι Θανάσης, Σίνγκλετον, Γκιστ ήταν αυτοί που θα πρόσθεταν έξτρα ενέργεια και αθλητικότητα στην άμυνα του Παναθηναϊκού. Ο Σίνγκλετον μπορεί να μην τράβηξε επιθετικά αλλά αμυντικά έκανε σπουδαίο ματς, ο Γκιστ στο πρώτο μέρος πέτυχε ορισμένους σημαντικούς πόντους και στο δεύτερο σκέπασε το καλάθι της ομάδας του, ενώ από την άλλη ο Θανάσης που απουσίασε από το πρώτο μέρος, μπήκε και με την ενέργειά του ξύπνησε και τράβηξε και τους υπόλοιπους.

Η κύρια πεντάδα της ανατροπής, λοιπόν, ήταν αυτή και ουσιαστικά οι 2-3 παίκτες που συμπλήρωσαν τις αλλαγές ήταν ο Ρίβερς που δεν τράβηξε σήμερα, ο Λεκαβίτσιους που προσπάθησε να ασκήσει πίεση πάνω στην μπάλα και να οδηγήσει σε λάθος την Φενέρ και ο Λοτζέσκι που δεν του βγήκε τόσο το ματς. Έτσι, ο Παναθηναϊκός έκλεισε την άμυνά του, βρήκε ρυθμό μέσω αυτής, θόλωσε την εξαιρετική για περίπου 35’ Φενέρ που έλεγχε πλήρως το ματς και με τον Παππά έκλεψε ουσιαστικά το παιχνίδι. Ο Έλληνας shooting guard έδειξε ότι μπορεί να ηγηθεί στον Παναθηναϊκό και απάντησε σε όσους τον έκριναν αρνητικά όλες αυτές τις ημέρες με τον καλύτερο τρόπο. Η ομάδα πήρε τη νίκη με τον τρόπο (buzzer beater) αλλά και με τον άνθρωπο που έπρεπε. Η ψυχολογία πλέον είναι δεδομένο ότι θα ανέβει.

Ωστόσο οι θριαμβολογίες -όπως και η καταστροφολογία- δεν χρειάζεται να υπάρχουν στην ομάδα. Οι λέξεις που πρέπει να κυριαρχούν στο λεξιλόγιο του Πασκουάλ είναι δουλειά, βελτίωση και ταπεινότητα, τίποτα άλλο! Ο Παναθηναϊκός πρέπει να αποκτήσει διάρκεια για να μπορέσει να συνεχίσει στη διοργάνωση. Το νωθρό πρώτο ημίχρονο δεν το εμφάνισε μόνο σήμερα αλλά είναι μια κακιά συνήθεια που οφείλει να αλλάξει. Γιατί αν δεν αλλάξει, τότε ορισμένες ομάδες δεν θα σε συγχωρέσουν. Ίσως και η Φενέρ σήμερα να μην το έκανε αν ήταν πλήρης αλλά με τα ίσως και τα αν δεν προχώρησε ποτέ κανείς στον αθλητισμό. Το δεδομένο είναι ένα, η σταθερότητα στην απόδοση της ομάδας κι αυτό δεν αλλάζει.

Τέλος, για τη Φενέρ και τις απουσίες που αναφέρω, φυσικά δεν αναφέρομαι στους Μπογκντάνοβιτς και Ούντο που δεν γυρίζουν πίσω, καθώς παίζουν στο NBA. Μιλάω για τους Μπόμπι Ντίξον και Νίκολα Κάλινιτς που είναι τραυματίες. Ο Ομπράντοβιτς ξέρει ότι χάνει πολλά η ομάδα του χωρίς αυτούς. Κακά τα ψέματα η Φενέρ έτσι κι αλλιώς δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με πέρυσι αλλά δεν παύει να είναι σπουδαία ομάδα με προπονητή.

Χωρίς, λοιπόν, τον Ντίξον χάνει την τρέλα, το απρόβλεπτο και την απότομη αλλαγή ρυθμού στο παιχνίδι της. Τρελός παίκτης που μπορεί να διαλύσει οποιαδήποτε άμυνα. Ενώ χωρίς τον Κάλινιτς χάνει το απίστευτα καλό σουτ του από τα 6,75 αλλά και τη δυνατότητα να αλλάζει σχήματα και να βρίσκει λύσεις σε άμυνα και επίθεση. Ο Σέρβος παίζει σε παραπάνω από μια θέση και ο Ζοτς μπορεί να ψηλώσει ή να κοντύνει όποτε θέλει το σχήμα και να βρει ουσιαστικά mismatch αλλά και να μπερδέψει τον αντίπαλο coach. Σήμερα και οι δύο απουσίες, όταν η Φενέρ πιέστηκε φάνηκαν. Ωστόσο το παιχνίδι θα το κέρδιζε αν ο Παναθηναϊκός δεν αποφάσιζε να παίξει μια άμυνα που αν τη θεσπίσει και στα επόμενα ματς, τότε δεν θα έχει ταβάνι.

Leave a Reply

Your email address will not be published.