Γράφει ο Βασίλης Ντούτσης. Μετά από έναν περιπετειώδη, τόσο σε οργάνωση, όσο και σε εξέλιξη μάτς, ο Παναθηναικός κατέκτησε το 18ο κύπελλο της ιστορίας του, κερδίζοντας, τον ουσιαστικά γηπεδούχο Άρη με 68-59.

Και λέω γηπεδούχος γιατί όπως είδε όλη η Ελλάδα από τις τηλεοπτικές κάμερες, ο Άρης δυστυχώς σήμερα έκανε ότι ήταν δυνατόν προκειμένου να αμαυρώσει την γιορτή, που σηματοδοτεί ένας τελικός κυπέλλου Ελλάδας. Αυτό είχε ώς αποτέλεσμα να επηρεαστεί η απόδοση της καλύτερης ομάδας σε έμψυχο δυναμικό σε διάφορα σημεία της ροής του παιχνιδιού, κι αυτή φυσικά ήταν ο Παναθηναικός. Ο τελικός ξεκίνησε ιδανικά πάντως για τους πράσινους που πήραν, αμέσως μετά το αρχικό 6-4 του άρη, προβάδισμα στο σκόρ το οποίο διατήρησαν ώς το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου με μπροστάρη τον εξαιρετικό σήμερα Νίκ Καλάθη. Όμως για άλλη μια φορά τα συνεχή σκαμπανεβάσματα της ομάδας του Τσάβι Πασκουάλ έδωσαν το δικαίωμα στους Κίτρινομαυρους του Δημήτρη Πρίφτη να ισορροπήσουν το παιχνίδι, να περάσουν για μια στιγμή μπροστά, αλλά τελικά το τέλος του ημιχρόνου να βρεί τους πράσινους μπροστά, με βραχεία κεφαλή στο σκόρ (29-27).

Έχω ξανατονίσει ότι ακόμα η ομάδα μαθαίνει τον τρόπο παιχνιδιού, που προσπαθεί να εφαρμόσει ο Τσάβι Πασκουάλ, και λογικό είναι να υπάρχουν αυτά τα σκαμπανεβάσματα ακόμα στην απόδοση της, και που είναι περισσότερο ορατά, στις εκτός έδρας εμφανίσεις της. Είμαι όμως απόλυτα πεπεισμένος , ότι όσο σταθεροποιείται η απόδοση του Νίκ Κάλαθη και όσο μπαίνει περισσότερο στο κλίμα της ομάδας ο Τζεντίλε, σύν την επιστροφή Γκίστ, που δρομολογείται σε περίπου ένα μήνα, τότε ο Παναθηναικός θα είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Όπως μια τέτοια πρόκληση αντιμετώπισε και με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου και την οποία τουλάχιστον ώς το τέλος του τρίτου δεκαλέπτου την έφερε είς πέρας και με το παραπάνω. Την μπαγκέτα τώρα από τον Κάλαθη, την πήρε ο μαγικός Φελντέιν, ο οποίος σαν σεληνιασμένος που είναι στα τελευταία παιχνίδια, εκτόξευσε την διαφορά στους δεκαεπτά πόντους (54-37).

Κάπου εκεί όμως οι παίκτες του Τσάβι Πασκουάλ πίστεψαν ότι η παράσταση τελείωσε, όμως όπως έχει δείξει το ίδιο το άθλημα, το παιχνίδι παίζεται ώς το τελευταίο δευτερόλεπτο. Έτσι ο Άρης έπαιξε το τελευταίο του χαρτί, έφτασε κάποια στιγμή να μειώσει στους τέσσερις πόντους, αλλά στα τελευταία τρία λεπτά, μίλησε το βάρος της φανέλας του εξάστερου, που έκανε για άλλη μια φορά το κύπελλο δικό του, 6ο συνεχόμενο, 10ο τα τελευταία 12 χρόνια. Έτσι συνεχίζει ένα μοναδικό πανευρωπαικό φαινόμενο που κρατάει 21 συνεχόμενα χρόνια τώρα να αριθμεί κάθε χρονιά τουλάχιστον έναν τίτλο.

Τώρα μετά τα επινίκια προφανώς οι παίκτες θα πρέπει να συγκεντρωθούν στις υποχρεώσεις που έχουν απομείνει, δηλαδή να έχουν το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα στην ευρωλίγκα και να προσπαθήσουν να κατακτήσουν την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα της Α1 για το πλεονέκτημα της έδρας. Σ αυτό πιστεύω τον καθοριστικό ρόλο θα παίξει η επίσκεψη των δύο αιωνίων στην έδρα της Άεκ. Από κεί και πέρα, όπως γράφω από την αρχή της σαιζόν, θεωρώ ότι το ιδανικό για την ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ θα είναι να βρεί στα πλέι όφ της Ευρωλίγκας, στον δρόμο για την Κωνσταντινούπολη, τον Ολυμπιακό. Τέλος έχω την αίσθηση ότι μία καινούργια μεγάλη ομάδα του Παναθηναικού είναι στα σπάργανα στο μπάσκετ. Πιστεύω φέτος μπαίνουν οι βάσεις ενός νέου μεγάλου οικοδομήματος, που θα έχει πλεόν απογαλακτιστεί από την εποχή Ομπράντοβιτς και θα φέρει την σφραγίδα του Τσάβι Πασκουάλ…