Το καλεντάρι έγραφε 24 Απριλίου όταν ο Παναθηναϊκός επέστρεψε σε κατάκτηση ενός τίτλου έπειτα από τη σεζόν 2003-2004. Ο Απόστολος Μπουραντώνης γράφει για τη στήλη ”Σαν Σήμερα” και θυμάται τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος του 2010 ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Άρη, που έδωσε τον τίτλο στους ”πράσινους”.

Το Κύπελλο Ελλάδος της σεζόν 2009-2010 ξεκίνησε με πολλές εκπλήξεις και ανατροπές, κάτι που φάνηκε από κάποια αποτελέσματα της φάσης των 32. Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ είχαν μείνει εκτός θεσμού από τα πρώτα παιχνίδια, στα οποία ηττήθηκαν από Πανσερραϊκό και Θρασύβουλο αντίστοιχα. Ο Παναθηναϊκός, όμως, δεν πτοήθηκε από αυτές τις εξελίξεις. Αντίθετα, βλέποντας τη συγκεκριμένη εξέλιξη, ήξερε ότι έπρεπε να υπερασπιστεί τον τίτλο του ”φαβορί” και να τελειώσει τη διοργάνωση με το Κύπελλο στα χέρια του, όπερ και εγένετο. Για να φτάσει από την πρώτη φάση μέχρι και τον τελικό χρειάστηκε να προσπεράσει κάποια εμπόδια και τα κατάφερε. Στη φάση των 32 αντιμετώπισε τον Εορδαϊκό, τον οποίο απέκλεισε με το άνετο 0-3. Για τη φάση των 16, δυσκολεύτηκε και επικράτησε εντός έδρας με 2-1 επί του Πιερικού, ενώ στα προημιτελικά βρήκε την ομάδα της Καλλιθέας. Οι ”πράσινοι” κέρδισαν στο ΟΑΚΑ με σκορ 2-0 και προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση της διοργάνωσης, όπου επρόκειτο να παίξουν διπλούς αγώνες. Αντίπαλος ήταν ο ΠΑΣ Γιάννινα, που στην προημιτελική φάση είχε αποκλείσει τον ΠΑΟΚ με το ευρύ 4-0. Το πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της ομάδας του Νιόπλια και σε συνδυασμό με το 0-0 στις Ζωσιμάδες για το δεύτερο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός πέρασε σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος έπειτα από τη σεζόν 2006-2007.

Η άλλη ομάδα που επρόκειτο να λάβει μέρος στον τελικό της διοργάνωσης ήταν ο Άρης Θεσσαλονίκης, που ήθελε να πετύχει σπουδαία πράγματα στη διοργάνωση, ενώ από την αρχή της σεζόν σκοπός ήταν η πρόκριση στον τελικό και η κατάκτηση του τίτλου. Όπως αποδείχθηκε, επετεύχθη μόνο ένας από τους δύο στόχους, δηλαδή η πρόκριση στον τελικό. Για να γίνει αυτό, έπρεπε, αντίστοιχα, να φύγουν και τα εμπόδια άλλων ομάδων στις προηγούμενες φάσεις του θεσμού. Στη φάση των 32, η ομάδα του Έκτορ Ραούλ Κούπερ κέρδισε εκτός έδρας την ομάδα του Ασπροπύργου με το ευρύ, αλλά και δύσκολο 3-4. Στη φάση των 16, επικράτησε εντός έδρας του Αστέρα Τρίπολης με σκορ 2-0, ενώ στην προημιτελική φάση βρήκε μπροστά της την ομάδα της Ξάνθης. Το παιχνίδι στο γήπεδο των Πηγαδίων έληξε με το ισόπαλο 1-1, με αποτέλεσμα να χρειαστεί δεύτερο παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Άρης κέρδισε με σκορ 3-0 και πέρασε στα ημιτελικά. Εκεί, αντιμετώπισε σε διπλά παιχνίδια την ομάδα της Καβάλας. Το πρώτο παιχνίδι στο γήπεδο ”Κλ. Βικελίδης” έληξε με σκορ 3-1 υπέρ του Άρη, ενώ το 1-1 στην Καβάλα για το δεύτερο παιχνίδι των ημιτελικών έδωσε στην ομάδα του Κούπερ την πρόκριση για το μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όπου είχε να βρεθεί από τη σεζόν 2007-2008.

Φυσικά, οι προβλέψεις δε μιλούσαν για ένα μοιρασμένο τελικό, αλλά για έναν τελικό με φαβορί και αουτσάιντερ. Στο ρόλο του αουτσάιντερ ήταν ο Άρης του Κούπερ, ενώ φαβορί ήταν ο Παναθηναϊκός του Νίκου Νιόπλια. Άλλο ένα ισχυρό κίνητρο για τους ”πράσινους” ήταν το γήπεδο διεξαγωγής του τελικού. Το ΟΑΚΑ ήταν η έδρα του Παναθηναϊκού εκείνη την περίοδο. Εκείνο το Σαββατόβραδο, όμως, είχε μοιραστεί στα δύο, καθώς πολλοί φίλοι των ”κιτρινόμαυρων” είχαν κατέβει από τη συμπρωτεύουσα, για να ενισχύσουν την ομάδα τους. Με τα πολλά, ο τελικός ήταν έτοιμος να ξεκινήσει. Διαιτητής της αναμέτρησης ήταν ο Τάσος Κάκος. Το ματς ξεκίνησε με τους ”κιτρινόμαυρους” να μπαίνουν λίγο πιο δυνατά στην αναμέτρηση, αλλά ο Παναθηναϊκός ισορρόπησε εν συνεχεία, δημιουργώντας κι αυτός τις δικές του ευκαιρίες. Στο 20′ ήρθε η πιο μεγάλη του ευκαιρία, διότι ο Σηφάκης αντέδρασε στο σουτ του Νίνη, ενώ σταμάτησε και την προσπάθεια του Σαλπιγγίδη στην επαναφορά. Η πιο μεγάλη ευκαιρία του Άρη ήρθε στο 25′, όταν από κόρνερ του Μεριέμ και σουτ του Νασούτι στην κίνηση, ο Αλέξανδρος Τζόρβας έδειξε την αξία του και απομάκρυνε την μπάλα. Για όλο το υπόλοιπο πρώτο μέρος, η μπάλα πήγαινε πάνω κάτω, αλλά η λευκή ισοπαλία παρέμενε μέχρι να σφυρίξει ο Κάκος τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, αφήνοντας, όμως, πολλές υποσχέσεις για το δεύτερο.

Οι περισσότεροι που παρακολουθούσαν το παιχνίδι εκείνο το βράδυ περίμεναν μεγαλύτερη δράση στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά δικαιώθηκαν μετά από τη συμπλήρωση μίας ώρας παιχνιδιού, διότι από την έναρξη του δεύτερου μέρους μέχρι και το 60′, ο Παναθηναϊκός είχε την κατοχή της μπάλας χωρίς να δημιουργηθεί κάποια κλασική ευκαιρία. Αυτή ήρθε στο 63′ και έμελλε να κρίνει ένα ολόκληρο Κύπελλο. Ο Λέτο βρισκόταν μακριά από τη μεγάλη περιοχή του Άρη, αφήνοντας ως πιο ανοιχτό το ενδεχόμενο της πάσας ή του γεμίσματος προς τα καρέ του Σηφάκη. Αντ’ αυτού, ο Αργεντινός προτίμησε να σουτάρει και δικαιώθηκε πανηγυρικά για την επιλογή του. Το σουτ που έκανε ήταν άψογο, η μπάλα έσκασε δύο φορές μπροστά από το Σηφάκη και ο Παναθηναϊκός διαμόρφωσε το 1-0 μέσα σε φρενήρεις πανηγυρισμούς από την ”πράσινη” εξέδρα. Ο Άρης επεδίωξε να απαντήσει, αλλά η ουσιαστική του προσπάθεια φάνηκε κυρίως στο 75′, όταν πραγματοποίησε διπλή ευκαιρία με τον Κάμπορα να μην μπορεί να πλασάρει τον Τζόρβα και τον Κόκε στην επαναφορά να στέλνει την μπάλα άουτ. Έκτοτε, η άμυνα του Παναθηναϊκού δεν απειλήθηκε ξανά στο συγκεκριμένο παιχνίδι και έμενε μόνο η αντίστροφη μέτρηση, ώστε να επισφραγιστεί ένας τίτλος, τον οποίο ο Παναθηναϊκός θα κατακτούσε άξια.

Με το τελευταίο σφύριγμα του Τάσου Κάκου, οι ”πράσινοι” ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, διότι ήθελαν πολύ να πάρουν το Κύπελλο και οι κόποι τους ανταμείφθηκαν. Παίζοντας χορταστικό ποδόσφαιρο στη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού, ο Παναθηναϊκός κατάφερε και προσπέρασε επιτυχώς και το τελευταίο εμπόδιο της διοργάνωσης και μπορούσε, πλέον, να γιορτάσει την κατάκτηση του 17ου Κυπέλλου Ελλάδος στην ποδοσφαιρική του ιστορία. Το γλέντι στις εξέδρες είχε ήδη ξεκινήσει, οι παίκτες προετοιμάζονταν για την απονομή, ενώ ο προπονητής της ομάδας, Νίκος Νιόπλιας, εκτονώθηκε, πανηγυρίζοντας σαν μικρό παιδάκι. Πέρα από το 17ο Κύπελλο, ο Παναθηναϊκός είχε γίνει για όγδοη φορά στην ιστορία του Νταμπλούχος Ελλάδος, καθώς την ίδια σεζόν είχε πανηγυρίσει και την κατάκτηση του Πρωταθλήματος, κάτι που είχε, επίσης, να κάνει από τη σεζόν 2003-2004. Λίγα λεπτά μετά, η κούπα σηκώθηκε ψηλά και το Κύπελλο Ελλάδος ανήκε και επίσημα στον Παναθηναϊκό, που έβγαλε από πάνω του το βάρος των αγωνιστικών υποχρεώσεων της συγκεκριμένης διοργάνωσης με την ανταμοιβή που επεδίωκε από την αρχή της σεζόν, δηλαδή με το να εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο την ήδη πλούσια και γεμάτη τροπαιοθήκη του.

Εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός έπαιξε με ψυχή στον τελικό με τον Άρη και έβαλε πλώρη για την επιστροφή στις δόξες και στις μεγάλες βραδιές, που θα είχαν το δικό τους ενδιαφέρον και τη δική τους συγκίνηση.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (Νιόπλιας): Τζόρβας, Καντέ, Κατσουράνης, Βύντρα, Σπυρόπουλος, Σιμάο, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Νίνης (65′ Μαρίνο), Σαλπιγγίδης (62′ Καραγκούνης), Λέτο (79′ Χριστοδουλόπουλος), Σισέ.