Ο ιστορικότερος και εκ των αρχαιότερων συλλόγων της Αθήνας που ονομάζεται Παναθηναϊκός, έστω και στην παρούσα χρονική καμπή που είναι εκ των δυσκολότερων στην ιστορία του δεν παύει να είναι ο Παναθηναϊκός των επιτυχιών, των τίτλων και των εξαιρετικών πορειών στα Ευρωπαϊκά κύπελλα. Αυτό είναι παρακαταθήκη πολλών γενεών και δεν εξανεμίζονται, διότι η “ταυτότητα” του τριφυλλιού θα είναι ταυτισμένη πάντα με την περηφάνια. Αυτό ας το συνειδητοποιήσουν παίχτες, προπονητές, παράγοντες και αντίπαλοι! Γράφει ο Απόστολος Μιχαηλίδης.

Σίγουρα, τα τελευταία χρόνια έχουν ακουστεί και γραφτεί πολλά, διότι ο Παναθηναϊκός περνάει δύσκολα. Στην Ευρώπη είναι σχεδόν ανύπαρχτος και στην Ελλάδα έχει “παραχωρήσει” το δικαίωμα του τίτλου στον Ολυμπιακό, πολλάκις με κατεβασμένα τα χέρια. Σε αυτό συντελέσανε πολλοί παράγοντες, εξωγηπεδικοί ως επί το πλείστον, αλλά ακόμα και έτσι δεν μπορεί κανείς να μην υπολογίζει τον Παναθηναϊκό ως μια μεγάλη ομάδα. Ναι, δεν έχει κατά πλειοψηφία “σοβαρούς” παίκτες και πιθανόν καθόλου ανταγωνιστικούς για να επαναλάβει τα σπουδαία κατορθώματα του παρελθόντος. Όμως, όταν κατεβαίνει στο γήπεδο δεν παίζει ο Χουλτ, ο Λέτο, ο Στιλ κλπ. Κι αν έστω οι εν λόγω παίχτες αγωνίζονται άμεσα, έμμεσα κατεβαίνουν στην ενδεκάδα ο Οικονομόπουλος, ο Δομάζος, ο Καραγκούνης, ο Βαζέχα κλπ, διότι ομάδα δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές της εκάστοτε χρονική στιγμής, αλλά η ιστορία η οποία με έναν πιο απόμακρο, αλλά παράλληλα ρεαλιστικό τρόπο υπό την δική της μορφή “αγωνίζεται” και τούτη. Αγωνίζεται πάνω στην φανέλα και το σήμα που ο αντίπαλος που το κοιτάει βλέπει μια αξιοζήλευτη ιστορία, αντιλαμβάνεται πορείες μέχρι ημιτελικούς και τελικούς, τίτλους, δόξα, πάθος, χαρά κλπ.

Αυτό είναι μία ομάδα και έστω κι αν χρειάζεται να πραγματοποιηθούν πολλές αλλαγές που έχουν να κάνουν κυρίως με το έμψυχο υλικό ώστε οι εν λόγω μνήμες να μην παραμείνουν μνήμες, αλλά να πάρουν σάρκα και οστά και στο μέλλον, εν τούτοις ποτέ δεν έπαψε η δεν θα πάψει ο Παναθηναϊκός να είναι μια μεγάλη ομάδα είτε αγωνίζεται εντός των τειχών, είτε εκτός. Ασφαλώς και είναι δύσκολο να το αντιληφθούν πολλοί, όμως πιστέψτε με είναι αλήθεια και αυτή η παρακαταθήκη πρέπει να αποτελέσει αφορμή για όλους τους ιθύνοντες να αγωνιστούνε ακόμα περισσότερο για να φέρουν ξανά την ομάδα εκεί που της αρμόζει.

Ναι κύριοι, πρέπει να βάλετε το χέρι στην τσέπη έτσι ώστε να έρθουν παίχτες αντάξιοι αυτού του σπουδαίου συλλόγου. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να είναι γεμάτος από μισθοφόρους που δεν αγαπάνε την ομάδα, αλλά πρέπει να επενδύσει σε ανθρώπους που την νοιάζονται και να εισχωρήσει σε θέσεις κλειδιά εκείνους που κατά τα προηγούμενα χρόνια μάτωσαν την φανέλα και την τίμησαν και με το παραπάνω. Όποιος δεν μπορεί η δεν επιθυμεί να προσφέρει αυτά που αξίζει αυτή η ομάδα μπορεί να αποχωρήσει και να πάει είτε σε άλλη ομάδα, είτε στο σπίτι του, είτε όπου νομίζει, αλλά στο κλαμπ αυτό όποιος βρίσκεται θα πρέπει να το θεωρεί μεγάλη του τιμή και να μην το εκλαμβάνει αποκλειστικά ως δουλειά. Επίσης κάποιοι παίχτες λόγω των καιρών έχουν την ευκαιρία να παίξουν σε μια ομάδα που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα είχαν την δυνατότητα ούτε απ’ έξω από το γήπεδο να περάσουν, συνεπώς ας πιάσουν από τα μαλλιά αυτή την ευκαιρία και ας δώσουν το 101% των δυνατοτήτων τους έτσι ώστε να καταφέρουν να παραμείνουν στην ομάδα ακόμα και όταν το τριφύλλι συνέλθει πλήρως από αυτή την κρίση που βιώνει.

Εν κατακλείδι και ταλέντο υπάρχει και αγάπη για την ομάδα υπάρχει και γνώσεις υπάρχουν και ιστορία υπάρχει και γενικώς αν γίνει σωστή δουλειά μπορεί πολύ σύντομα να επανέλθει στις στιγμές που είχε χαρίσει όχι μόνο στους φιλάθλους του, αλλά και σε κάθε Έλληνα οπαδό που σκέπτεται υγιώς και αγαπάει πάνω απ’ όλα το σημαντικότερο κομμάτι του ποδοσφαίρου, δηλαδή το ίδιο το ποδόσφαιρο.

 

Βρείτε τον συντάκτη στο facebook: Apostolhs Adiorthwtos