Η απογοήτευση είναι μεγάλη, ύστερα από την βαριά και ασήκωτη ήττα από την Μπιλμπάο με 2-3. Μια ήττα, όμως, με γλυκόπικρη γεύση, αφού ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε φανερά βελτιωμένος και αγωνίστηκε ως ομάδα από τα παλιά, αγνοώντας τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει σαν σύλλογος. Γράφει ο Νότης Καμπέρης.

Όλα δείχνουν ότι θα ζήσουμε και φέτος με τις… μακρινές – πλέον – αναμνήσεις της Ρώμης, όταν και ο Παναθηναϊκός έκανε ένα από τα μεγαλύτερα διπλά της ιστορίας του. Χθες νιώσαμε «Panathinaikos» για 65’, όμως, η απειρία, ο υπέρμετρος ενθουσιασμός, η έλλειψη ισοδύναμων επιλογών στον πάγκο… έφερε μια καθίζηση από τις λίγες. Οι πράσινοι ήταν άτυχοι, αλλά και ανήμποροι να κρατήσουν το υπέρ τους αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, δεν είναι καιρός, αλλά ούτε και υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος… να ρίχνουμε ευθύνες προς όλα τα μέτωπα. Η Μπιλμπάο ήταν εξ’ αρχής το φαβορί, το ρόστερ της αναμφίβολα καλύτερο από του Τριφυλλιού.

Ομολογουμένως, ο Παναθηναϊκός προδόθηκε και από την καθυστερημένη μεταγραφική του ενίσχυση. Υπό κανονικές συνθήκες, οι πράσινοι θα έπρεπε να αγωνίζονταν «αρτιμελείς» και όχι με ελλείψεις σε 2 και 3 θέσεις. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έχει την δυνατότητα να «κλείνει» τις πληγές, μέσω της τακτικής. Ο Εβρίτης τεχνικός ήρθε στα τέλη του 2016 και τον Αύγουστο του 2017 «σόκαρε» σε πρώτο χρόνο την Μπιλμπάο, αλλά έχασε σε δεύτερο στις λεπτομέρειες. Σε υψηλό επίπεδο, οι λεπτομέρειες αυτές κοστίζουν. Η τελευταία ήττα (σε όλες τις διοργανώσεις) στην Λεωφόρο μετά την χθεσινή, ήρθε από μια άλλη ισπανική ομάδα, την Θέλτα.

Αν συγκρίνουμε το εντός έδρας παιχνίδι των πρασίνων κόντρα στην Καμπάλα και το χθεσινό με την βασκική ομάδα, θα εντοπίσουμε μια τεράστια βελτίωση σε όλους τους τομείς. Η ομάδα «δένει» ολοένα και περισσότερο. Ωστόσο, η χθεσινή εμφάνιση δεν καθρεπτίζει ούτε το 50% των δυνατοτήτων των παιχτών του Ουζουνίδη. Η έλευση των Τσάβες, Γιόχανσον και Διούδη, η πλήρως προσαρμογή των νεοαποκτηθέντων του καλοκαιριού, οι επιστροφές των Βιγιαφάνες και Κουλιμπαλί, και οι τελευταίες προσθήκες, που θα κάνει το Τριφύλλι (Τζανδάρης, αριστερό μπακ, εξτρέμ (;)) θα δυναμώσουν σε σημαντικό βαθμό το υπάρχον ρόστερ. Ας είμαστε αισιόδοξοι λοιπόν.

Εκ των διακριθέντων ήταν για ακόμη ένα παιχνίδι οι Λουντ, Ζέκα και Καμπέσας. Ο πρώτος, μάλιστα, δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση, τον Λουντ του 2014, όταν και πρωτοήλθε στον Παναθηναϊκό. Η άμυνα των πρασίνων αντιμετώπισε προβλήματα στο δεύτερο ημίχρονο, λόγω των αλλαγών του Θιγάντα και την ένταξη υψηλής ποιότητας ποδοσφαιριστών στο βασικό σχήμα. Το κενό του σέντερ φορ φάνηκε και πάλι, αλλά θα μπει ευτυχώς ένα «τέλος» σε αυτήν την ιστορία.

Για να κλείσω, θα πω το εξής. Ο χθεσινός Παναθηναϊκός δεν θύμισε ούτε τον περσινό, ούτε του Αναστασίου, ούτε της Οντένσε και της Μακάμπι. Θύμισε κανονική ομάδα, γεμάτη πάθος και ζήλο για την νίκη, που άξιζε το χειροκρότημα του κόσμου και τον σεβασμό του αντιπάλου. Όπως και έγινε στο φινάλε…

Υ.Γ Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει περισσότερα προβλήματα εκτός αγωνιστικού κομματιού, παρά εντός. Τα οικονομικά προβλήματα, η παραδοχή της ήττας στο… «ελληνικό παρασκήνιο» και η αποσυσπείρωση των παναθηναϊκών δυνάμεων είναι κάποια από αυτά. Στα του αγωνιστικού, διαθέτει ομάδα… ικανότατη και υποψήφια για τίτλους.

Υ.Γ 2 Με μια σύντομη βόλτα στα social media, καταλαβαίνεις τι εστί «Έλληνας φίλαθλος». Στις 10:30 ο Παναθηναϊκός έχει τα φόντα να πρωταγωνιστήσει στο Europa League, ενώ στις 11:30 η ομάδα είναι ανίσχυρη και… χωρίς μέλλον!

Υ.Γ 3 Η κατάργηση των πλέι οφ, ή μάλλον, η μη εφαρμογή πλέι οφ από τις θέσεις 1-4, ή 1-5, προϋποθέτει το να παίζεται ποδόσφαιρο «50-50». Πράγμα… που ας ελπίσουμε ότι θα συμβεί.