Ο Κώστας Τσαρτσαρής παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στο Prasinoforos.gr και τον Βασίλη Ντούτση. Διαβάστε το πρώτο μέρος της συνέντευξης όπου ο πρώην παίχτης του Παναθηναϊκού απαντάει στις δέκα καλύτερες ερωτήσεις των αναγνωστών μας. Μιλάει για την ενασχόληση του με το μπάσκετ, το μέλλον του στο τριφύλλι, τον φετινό Παναθηναϊκό, τα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, τον πιο δύσκολο αντίπαλο που έχει αντιμετωπίσει, τις στιγμές του με την πράσινη φανέλα και για την απόφαση του να συνεχίσει στην ομάδα το 2012.

Ο «Τσάρι» αγωνίστηκε στον Εξάστερο για 11 ολόκληρα χρόνια (2002-2013) κατακτώντας 21 τρόπαια (3 Ευρωλίγκες, 10 πρωταθλήματα και 8 κύπελλα).

Επιμέλεια Συνέντευξης: Βασίλης Ντούτσης

-Πώς προέκυψε το μπάσκετ κι όχι το χάντμπολ τα χρόνια που μεγάλωνες στην Βέροια, ζώντας σε μια πόλη που το χάντμπολ ήταν κυρίαρχο εξαιτίας του μόνιμου πρωταθλητή εκείνα τα χρόνια πρός τα τέλη της δεκαετίας του 80, Φίλιππου Βέροιας; (Αρτέμης Αγριτάκης)

«Επαιξα χάντμπολ αρχικά, αφού πρώτα είχα μια επαφή με τον στίβο, σε επίπεδο σχολικού αθλητισμού,με μετάλλια μάλιστα στο άλμα είς ύψος, μετά ασχολήθηκα και λίγο με το βόλει,πάντα σε επίπεδο σχολείου,αλλά κάποια στιγμή με βρήκε κάποιος ντόπιος προπονητής του χάντμπόλ, με προσέλκυσε, έκανα κάποιες προπονήσεις, μίλησε με πολύ καλά λόγια για κάποια καλά τεχνικά μου χαρακτηριστικά. όπως την πολύ καλή σωματοδομή που είχα,αλλά ένα αναπάντεχο περιστατικό σε μία προπόνηση έφραξε τον δρόμο μου στο χάντμπολ. Συγκεκριμένα σε εκείνη την προπόνηση έπεσα με φόρα πάνω σε ένα παιδί, το οποίο έπαθε διάσειση, αυτό όμως εμένα με φοβισε με συνέπεια να μην ξαναπάω στο γήπεδο για προπόνηση. Αλλά τελικά μάλλον για καλό μου, μου βγήκε γιατί μετά ασχολήθηκα οριστικά με το μπάσκετ, το οποίο το ξεκίνησα στην Γυμναστική Ένωση Βέροιας,αλλά δεν έπαιξα κατευθείαν σε σύλλογο, έπαιξα στο Αθλητικό Γυμνάσιο, εκεί στην πρώτη γυμνασίου ασχολήθηκα με το μπάσκετ λίγο πιο εντατικά, πιό ολοκληρωμένα, και την δεύτερη πλέον χρονιά με βρήκε και σε σύλλογο. Έτσι ξεκίνησα το μπάσκετ το 1993 σε ηλικία 14 ετών».

-Θα γυρίσεις με κάποιο πόστο στην ομάδα στο μέλλον; (Κώστας Δακτυλίδης)

«Εντάξει ασχολήθηκα πέρσι ένα μήνα, ήθελα να βοηθήσω την κατάσταση στην ομάδα όταν ανέλαβε ο κύριος Πεδουλάκης, το καλοκαίρι έγινε μια κουβέντα πάλι για να συνεχίσω αλλά επειδή ήδη από πέρυσι ήμουν και στην Ακαδημία, αποφασίστηκε τελικά ότι θα ήταν προτιμότερο να μείνω στην Ακαδημία,κοντά στα παιδιά, να δώσουμε ώθηση σε αυτό που έχουμε χτίσει με τον Φράγκι πρώτα…οπότε συνεχίζω εδώ».

Τί πιστεύεις ότι λείπει από τον φετινό Παναθηναικό; Αν βεβαίως λείπει κάτι. (Θεόδωρος Τσελικίδης)

«Κοίταξε επειδή το έχω ζήσει το όλο κλίμα από μέσα ώς παίκτης,και επειδή έχω ακούσει και τα απέξω,ξέρουν πολύ καλύτερα οι άνθρωποι που τα ζούν από μέσα τί συμβαίνει, το τί χρειάζεται η ομάδα, είναι γνώστες στο δεκαπλάσιο από ότι είμαστε εμείς,είναι προπονητές φτασμένοι με γαλόνια, είναι παράγοντες επίσης με πάρα πολλά γαλόνια κι εκείνοι, όλοι γνωρίζουμε τί εστί οικογένεια Γιαννακόπουλου, τί εστί Μάνος Παπαδόπουλος όπου είναι κι ένας από τους γενικούς προστάζοντες της ομάδας, οπότε καλό θα ήταν εμείς να μείνουμε στα του οίκου μας».

-Ποιός ήταν ο πιό δύσκολος προσωπικός αντίπαλος στα παρκέ; Εμένα πήγε το μυαλό μου στον Γιώργο Πρίντεζη αλλά μετά είδα και κατάλαβα ότι δεν συμπίπταται ηλικιακά. (Γιώργος Μητροτάσιος)

«Κοίτα με τον Γιώργο παραδόξως είχα μια καλή παράδοση γιατί ήξερα να τον κουμαντάρω. Ήμουν λίγο πιο ψηλός με μακρύτερα χέρια κι έτσι τον δυσκόλευα παρόλο που ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος, και πολλές φορές έβρισκε τον δρόμο πρός το καλάθι, αλλά από κεί και πέρα όμως και είμαι σίγουρος αντίπαλος που μπορεί να μην ήταν στην ίδια θέση με μένα, που μπορεί να μην έπαιξα πολύ αντίπαλος μαζί του, ήταν ο μακαρίτης ο Αλφόνσο Φόρντ. Τον είχα δύο χρόνια συμπαίκτη με άπειρες κόντρες στην προπόνηση στο Περιστέρι εγώ έπαιζα τριάρι τότε και βρισκόμασταν πολλές φορές αντίπαλοι στην προπόνηση, ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος επιθετικά, ήταν λοιπόν πολύ δύσκολο να τον μαρκάρεις, αλλά ήταν και πολύ δύσκολο όταν τον αντιμετώπιζα και ώς αμυντικό γιατί ήταν πολύ δυνατός με τρομερό σωματότυπο, ενώ ήταν και πολύ έξυπνος παίκτης.Νομίζω ότι αυτός ήταν ο δυσκολότερος».

-Ποιά ήταν η πιό έντονη στιγμή της καριέρας σου; (Άγγελος Χατζής)

«Έντονη στιγμή… πιθανολογώ ότι ήταν η τελευταία μου μέρα εδώ στο Οάκα ώς παίκτης. Ήταν ένα παιχνίδι που κάναμε έτσι για τον κόσμο ενόψει και της απονομής του πρωταθλήματος, ήταν η αποχώρηση μου, ήταν εξαιρετικά έντονη στιγμή για τον προφανή λόγο, ήταν η τελευταία μου μέρα στα γήπεδα τα συναισθήματα ήταν στο τέρμα αλλά ίσως και το παιχνίδι με τους Αμερικάνους στην Σαιτάμα ήταν μία άλλη πολύ έντονη στιγμή που έζησα στα γήπεδα».

-Ένιωθες κάτι ιδιαίτερο όταν έπαιζες εναντίον του Ολυμπιακού; (Δημήτρης Παπούτσογλου)

«Είναι αλήθεια ότι την ψυχολογική πίεση την νιώθαμε, ο κόσμος επιζητούσε εναγωνίως την νίκη επί του Ολυμπιακού, είτε για να κυνηγήσουμε έναν τίτλο, είτε για μια απλή νίκη έστω και με έναν πόντο. Άλλωστε από μόνο του αυτό το παιχνίδι σου δίνει κίνητρο, υπάρχουν πάντα κάποια παιχνίδια που δεν τα βλέπεις όλα με το ίδιο μάτι, νομίζω ο καθένας μπορεί να το καταλάβει αυτό, αλλά πάντα τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό δεν μπορείς να πείς ότι εφυσυχάζω λίγο και το βλέπω πιό ήρεμα από ότι σε άλλα παιχνίδια με άλλες ομάδες».

-Ποιά ήταν η πιό ευτυχισμένη στιγμή σου στον Παναθηναικό; (Θωμάς Πετρίδης)

«Η υπογραφή μου στον Παναθηναικό στα γραφεία στην Βιανέξ(γέλια). Κοίτα ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια απίστευτες στιγμές, δεν μπορώ να αφήσω έξω τον πρώτο τίτλο που κέρδισα, το Κύπελλο Ελλάδας στην Λάρισα, το πρώτο πρώταθλημα, το πρώτο Ευρωπαικό, όλα είχαν μια διαφορετική γεύση για διαφορετικούς λόγους το καθενα αλλά είμασταν από τις πολύ τυχερές γενιές που ζήσαμε αμέτρητους τίτλους, πολλές χαρές και πολύ λίγες λύπες».

-Έχεις μετανιώσει για κάτι στην καριέρα σου; (Θωμάς Πετρίδης)

«Κοίταξε όταν τελειώνεις βλέπεις πολλά πράγματα με διαφορετικό μάτι κι όταν πλέον το βλέπεις με την προπονητική ματιά τώρα πιά που είναι η ενασχόληση μου, θα άλλαζα κάποια πράγματα τα οποία τα κρατάω για τον εαυτό μου και ίσως τελικά είναι και λίγο ανθρώπινο αυτό όταν το σκέφτεσαι».

-Πώς πήρες την απόφαση να συνεχίσεις μετά το καλοκαίρι του 2012 και την απόφαση για το μεγαλύτερο ξήλωμα του ρόστερ; (Μάκης Χρηστίδης)

«Βασικά ήθελα να παιξω, το νιώθα και το είχα βάλει στο μυαλό μου ότι για ένα χρόνο ακόμα θα έπαιζα και θα τελείωνα το 2013.Ήταν εύκολη απόφαση γιατί είχα ζήσει τόσα πολλά με εκείνη την ομάδα,δηλαδή και να μου λέγαν τότε έλα κώστα παίξε και για την ψυχή της μάνας μου θα το έκανα,χωρίς να πουλήσω οπαδηλίκι γιατί ποτέ μου δεν έκανα κάτι τέτοιο, αλλά είμασταν τυχεροί που κάναμε ό,τι κάναμε κι εκεί που θέλαμε να το κάνουμε κιόλας. Από την άλλη κάποιον ρόλο στην απόφαση μου έπαιξε και ο κύριος Πεδουλάκης αλλά στην τελική το πιό βασικό ήταν ότι ήθελα να τελειώσω εδώ».

-Πώς ζούσες το κάθε μάτς; (Παναγιώτης Κόλλιας)

«Ούτως ή άλλως το να φοράς την φάνελα του Παναθηναικού είναι μια εμπειρία από μόνη της και το να μπαίνεις από την φυσούνα μέσα και να βλέπεις τόσο κόσμο είναι το μόνο που μου έχει λείψει έτσι;Ήταν ένα όνειρο ζωής γιατί θα σου πώ και μια ιστορία όταν έπαιζε στον Φίλιππο Βεροίας..Εγώ μικρός ήμουν Γκαλικός ώς βόρειος ήμουν και Άρης λόγω Γκάλη. Λοιπόν φεύγει ο Γκάλης εγώ είμαι πιτσιρικάς δεν καταλάβαινα και πολλά τότε, οπότε με το που φεύγει ο Γκάλης για τον Παναθηναικό είπα μέσα μου, κι εγώ Παναθηναικός από τότε. Παιρνάνε τα χρόνια και βρίσκω έναν προπονητή στον Φίλιππο Βεροίας που τυγχάνει να είναι ο κουμπάρος του φυσικοθεραπευτή του Παναθηναικού, του Άκη Παναγιωταρά επί σειρά ετών στον Παναθηναικό, και έρχεται μια μέρα λοιπόν αυτός ο προπονητής και μου φέρε ένα χαρτάκι με υπογραφές όλων των παικτών της ομάδας του 1996, του Ντομινίκ Γουίλκινς, χαχα κορνίζα την μπλούζα ο κωστάκης,και τελείωσε εκείνη την μέρα, ήμουν που ήμουν Παναθηναικός, λέω τέλος αυτό είναι και τελικά ήρθαν τα πράγματα έτσι ώς παραμύθι και μετά από λίγο έπαιξα για τον Παναθηναικό».

Θα ακολουθήσει 2ο και 3ο μέρος στην συνέντευξη.