Μπατίστ: «Ο κόσμος αντιμετωπίζει τους μαύρους ως κατώτερα όντα» (aud)

    Συγκλόνισε με όσα είπε για τον ρατσισμό γενικότερα, αλλά και την υπόθεση του Τζορτζ Φλόιντ ειδικότερα, ο Μάικ Μπατίστ.

    Ο βοηθός του Στιβ Κλίφορντ στους Ορλάντο Μάτζικ μίλησε στον Βασίλη Σκουντή στο πλαίσιο της εκπομπής του στο Pod.gr. Θέμα της συζήτησης ήταν ο ρατσισμός που βιώνουν οι αφροαμερικανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τα λόγια του παλαίμαχου σέντερ πραγματικά μπορούν εύκολα να κάνουν τον καθένα να επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα.

    Αναλυτικά παρακάτω όσα είπε:

    «Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις να σκοτώνουν κάποιον σε παγκόσμιο δίκτυο, αλλά αυτό έγινε η κραυγή μας για βοήθεια. Αν μπορέσεις να καταλάβεις την κουλτούρα των μαύρων, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε όλο τον κόσμο, θα συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχουν παντού θύματα ρατσισμού επειδή μέσα από την ιστορία ο κόσμος μας αντιμετωπίζει τους μαύρους ως κατώτερα όντα. Πρόκειται για μια δυσάρεστη κατάσταση που καλούμαστε να ξεπεράσουμε αλλά είναι ο καθρέπτης τον οποίο θα κοιτάξουμε για να προχωρήσουμε στο μέλλον.

    Αυτό που συνέβη στον Τζορτζ Φλόιντ είναι κάτι που δεν αποδέχομαι και εδώ πρέπει να βρεθεί τρόπος να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον χτυπώντας την πόρτα της αλλαγής. Κάθε φορά που ένας αφροαμερικανός έπεφτε θύμα αστυνομικής βίας ή υποβιβαζόταν κάτω από τον μέσο πολίτη προκαλούνται συγκεκριμένα συναισθήματα. Αρκεί να σε σταματήσουν στον δρόμο ή να έρθει ο λάθος αστυνομικός τη λάθος ώρα στο παράθυρο σου και να ξεσπάσει μια φιλονικία.

    Τέτοια πράγματα πρέπει να τα διαχειριστώ ακόμα και τώρα στα 42 μου. Κάθε φορά που με ακολουθεί ένα περιπολικό δεν ξέρω αν θα με σταματήσουν και δυστυχώς πρέπει να ζούμε με αυτόν τον φόβο εδώ στην Αμερική. Αυτό είναι πολύ κουραστικό και από ψυχολογικής πλευράς. Εδώ περιγράφω το πόσο τυχερός υπήρξα ζώντας στην Ελλάδα και βλέποντας φως στο τούνελ για έναν αφροαμερικανό που ήρθε από το πουθενά μεγαλωμένος με αγάπη αλλά μέσα σε δυσκολίες.

    Μικρός έβγαινα από το σπίτι μου και έβλεπα τι πρέπει να αντιμετωπίσω, αυτό δεν ήταν εύκολο, ούτε όταν ήμουν παιδί βρισκόμουν πάντοτε στον ίσιο δρόμο. Δεν ήμουν πάντοτε εξωστρεφής και οξυδερκής, υπήρξα ευέξαπτος. Στην γειτονιά μου έπρεπε να παίξω ξύλο για να πάω στο σχολείο ή για να αποκτήσω τον σεβασμό στο γήπεδο. Σε εκείνη την ηλικία θεωρούσες ότι όλο αυτό αποτελεί τρόπο ζωής.

    Όταν βρεις το μονοπάτι για να βγεις από εκεί και να αντικρίσεις μια άλλη οπτική της ζωής τότε επιλέγεις το παρόν και όχι το παρελθόν. Πολλοί φίλοι και συγγενείς μου δεν είχαν αυτή την ευκαιρία, ήμουν ένας από αυτούς που πειθάρχησαν εν μέσω προκλήσεων. Φυσικά δεν είμαι τέλειος, αλλά έμεινα στον σωστό δρόμο. Πολλοί φίλοι μου, ικανότεροι από εμένα στο δικό τους άθλημα, δεν ήταν πειθαρχημένοι όπως εγώ και παραιτήθηκαν μόλις ένιωσαν για πρώτη φορά την αντιξοότητα, δεν ήθελαν να την αντιμετωπίσουν.

    Ήμουν πάντοτε αυτός που έψαχνε να βρει την λύση και ποτέ δεν δεχόταν το όχι εάν ήθελε να πετύχει κάτι. Θα προσπαθούσα να καταφέρω κάτι, όσο αυτό ήταν δυνατό. Ως εκ τούτου, έχω τη δυνατότητα να νιώθω ευλογημένος για την απίστευτη καριέρα που είχα στο μπάσκετ και ξεπέρασε κατά πολύ τις φιλοδοξίες μου. Δεν περίμενα ότι θα γινόμουν προπονητής στο NBA και κάθε μέρα που ξυπνάω νιώθω ευγνώμων και ευλογημένος διότι ανοίγω τα μάτια μου και αναπνέω.

    Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα και αυτό είναι πολύ άδικο. Πρέπει να μιλήσουμε ως κοινότητα, ως έθνος, ως οικουμένη για όλα αυτά. Τα άσχημα πράγματα συμβαίνουν και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι αποφεύγουμε να συζητάμε για άβολα ζητήματα. Τα καμουφλάρουμε και δεν συζητάμε για την ισότητα στην οποία δεν παίζουν ρόλο ούτε το χρώμα, ούτε η καταγωγή. Αυτό εγώ το διδάχθηκα στο σπίτι μου.

    Ο ρατσισμός επίσης διδάσκεται, δεν γεννιέσαι με αυτόν, σου το μαθαίνουν από πολύ μικρή ηλικία. Εγώ με το που βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου διδάχθηκα την αγάπη, πως να σέβομαι τους ανθρώπους, να τους τιμώ για τον χαρακτήρα τους και όχι να τους κρίνω ανάλογα με το χρώμα του δέρματός τους. Αυτός ήταν ο κανόνας της ζωής μου και τον μαθαίνω στα παιδιά μου, στα ανίψια μου, σε όλους που νοιάζομαι και αγαπώ. Αυτός είναι ο τρόπος ζωής».

    Ερώτηση: Αν ήσουν παίκτης ποιο από τα κοινωνικά μηνύματα-συνθήματα που λανσάρει το NBA και η Ένωση Παικτών θα επέλεγες στην φανέλα σου;

    «Μου αρέσει το μήνυμα που στέλνει το NBA, όμως η λίγκα θα έπρεπε να έχει στηρίξει κάποιους παίκτες που βρίσκονται στους δρόμους, στην πρώτη γραμμή, έχοντας πάρει στα χέρια τους το τιμόνι της παγκόσμιας αλλαγής. Αν γινόταν αυτή η κατάσταση θα ήταν καλύτερη αλλά σε τελική ανάλυση μου αρέσει η στάση του NBA. Το NBA έλεγε πάντοτε στους παίκτες να χρησιμοποιούν τη φωνή τους και τους στήριζε 1000%.

    Αυτό είναι κάτι που λατρεύω στο NBA, ότι είναι ένας μοναδικός οργανισμός με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, παίκτες και προπονητές. Εδώ υπάρχει μια πολυσυλλεκτική αδελφότητα και η στήριξη που παρέχει ο ένας στον άλλο, ακόμη κι αν δεν δουλεύουμε δίπλα δίπλα, είναι εντυπωσιακή. Ένας άνθρωπος όπως εγώ που κατέκτησε τίτλους στην Ευρώπη, όταν αποσυρθεί χρειάζεται λίγο χρόνο να ηρεμήσει.

    Τότε κατεβαίνεις από το άλογο της υπεροχής και πλέον είσαι ένα τίποτα, πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου. Το ότι βρισκόμουν στο περιβάλλον του NBA με βοήθησε να ξεπεράσω την δύσκολη περίοδο, το μπάσκετ με πήγε σε όλο τον κόσμο. Έζησα στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Τουρκία, σε μέρη που μοιάζουν με φαντασίωση όταν είσαι παιδί. Κανείς από την πόλη και την γειτονιά μου δεν βγήκε έξω να δει αυτά τα μέρη. Ήμουν τυχερός και έφερα τα αδέρφια μου και πολλά μέλη της οικογένειάς μου στην Ελλάδα. Ήμουν ευλογημένος».

    Με ρωτούσαν γιατί έμεινα 10 χρόνια στην Ελλάδα και γιατί δεν επιστρέφω στο NBA. Τους έλεγα: «Ελάτε, ελάτε να μου πείτε εσείς όταν έρθετε εδώ». Όταν ήρθαν λοιπόν στην Ελλάδα το κατάλαβαν, όχι μόνο λόγω της αγάπης που εισέπραττα από τον Παναθηναϊκό ή την μπασκετική κοινωνία αλλά για την αγάπη έξω από αυτό το πλαίσιο, από τον κόσμο».

    Παρακάτω η εκπομπή στην οποία μίλησε ο θρυλικός παλαίμαχος σέντερ του Παναθηναϊκού. Η συνέντευξή του ξεκινάει στο 30:30.

    sofa offers
    Loading...
    Translate »