H ανασκόπηση μίας… χαμένης χρονιάς

Με την ήττα από την ΤΣΣΚΑ στη Μόσχα έκλεισε ο Παναθηναϊκός τη φετινή του σεζόν στην Euroleague. Μία σεζόν, την οποία όλοι θέλουν να ξεχάσουν. Η ομάδα έμεινε εκτός προημιτελικών για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια, σημειώνοντας παράλληλα αρνητικό ρεκόρ στην ιστορία της στη διοργάνωση με τη 16η θέση στην κατάταξη. Η σεζόν για τους «πράσινους» είχε πολλά αρνητικά, μπορεί όμως να κρατήσει και ορισμένα θετικά. Ο Χάρης Χαμακιώτης κάνει μία μίνι ανασκόπηση της σεζόν στη Euroleague και περνάει από «μικροσκόπιο» τους παίχτες του «τριφυλλιού».

Ο Παναθηναϊκός πέρασε, ίσως, το πιο δύσκολο -διοικητικά- καλοκαίρι του(αυτό του 2020). Η αποχώρηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου από την ηγεσία της ΚΑΕ έφερε τα πάνω κάτω σε όλους τους τομείς. Το μπάτζετ μειώθηκε κατά το ήμισυ, ο ηγέτης της ομάδας (Νικ Καλάθης) αποχώρησε για τη Βαρκελώνη και η «δύναμη» της ομάδας, ο κόσμος της, δεν μπορούσε να τη βοηθήσει με τη φωνή του όπως τόσα χρόνια. Η ομάδα έκανε μια νέα αρχή ουσιαστικά με νέα διοικητική τριάδα (Διαμαντίδης, Αλβέρτης, Τριαντόπουλος) και νέο προπονητή τον Γιώργο Βόβορα. Από το περσινό ρόστερ έμειναν μόνο 6 παίχτες (Παπαπέτρου, Μπέντιλ, Μήτογλου, Παπαγιάννης, Βουγιούκας, Καλαϊτζάκης) και στην ομάδα προστέθηκαν αρκετοί παίχτες, μεταξύ αυτών και παίχτες «μπαρουτοκαπνισμένοι» που ήθελαν να αποδείξουν ότι ανήκουν σε υψηλό επίπεδο ακόμη (π.χ. Νέντοβιτς, Oυάιτ).

Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, όλοι γνώριζαν εξ αρχής πως η χρονιά θα ήταν πολύ δύσκολη για το «τριφύλλι» στη Euroleague απέναντι σε ομάδες με μπάτζετ δεκάδων εκατομμυρίων και ομάδες με «κορμό» χρόνων. Ωστόσο, η διοικητική τριάδα, ο κόουτς Βόβορας, και ο αρχηγός της ομάδας, Ιωάννης Παπαπέτρου, υποσχέθηκαν στον κόσμο των «πρασίνων» ότι η ομάδα παρά τις δυσκολίες θα είναι ανταγωνιστική σε κάθε της αναμέτρηση στη Euroleague, όπως επιτάσσει η τεράστια ιστορία της. Αυτό σε πολλά ματς έγινε πραγματικότητα, ενώ σε άλλα οι παίχτες της ομάδας μάλλον το… ξέχασαν.

Πάμε λοιπόν να «κρίνουμε» και να βαθμολογήσουμε τους παίχτες της ομάδας, με βάση μόνο τα παιχνίδια της Euroleague:

Σέλβιν Μακ(4): Ο Αμερικανός ήρθε με δίμηνο συμβόλαιο το Νοέμβριο στην ομάδα για να αντικαταστήσει τους Τζάκσον και Σάικς, οι οποίοι κρίθηκαν ως ανεπαρκείς για την ομάδα. Οι πρώτες εμφανίσεις του Μακ ήταν εξαιρετικές και στους δύο πρώτους του αγώνες είχε 16,5 πόντους μέσο όρο. Αυτό «ανάγκασε» τον Παναθηναϊκό να σπεύσει να κρατήσει τον Αμερικανό γκαρντ ως το τέλος της σεζόν. Μετά την υπογραφή του με συμβόλαιο ως το τέλος της σεζόν, όμως, ο Μακ ήταν άλλος άνθρωπος. Με αρκετά περιττά κιλά και χωρίς διάθεση δεν βοήθησε στο ελάχιστο την ομάδα, ενώ σε πολλά παιχνίδια ήταν «καταστροφικός».

Γιώργος Παπαγιάννης(7.5): Μαζί με τον Ντίνο Μήτογλου είναι ίσως τα μεγαλύτερα κέρδη του φετινού Παναθηναϊκού. Ο Έλληνας σέντερ έχασε πολλά κιλά και εμφανίστηκε εντυπωσιακά βελτιωμένος σε επίπεδο φυσικής κατάστασης. Φέτος, ανέβασε τους μέσους όρους του σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες, ενώ βελτιώθηκε αισθητά και στην άμυνα τόσο κάτω από το καλάθι, όσο και στις αλλαγές κυνηγώντας με μεγαλύτερη επιτυχία τους αντίπαλους κοντούς. Στην επίθεση με έναν «κανονικό» πλέι μέικερ θα είχε τους διπλάσιους πόντους, έφτιαξε πολύ το σουτ μέσης απόστασης, ενώ κοντά στο καλάθι ήταν δύσκολο να τον μαρκάρουν οι αντίπαλοι ψηλοί.

Λευτέρης Μποχωρίδης(5.5): Ο Μποχωρίδης δεν είναι σίγουρα ο πλέι μέικερ που αναζητούσε ο Παναθηναϊκός, ωστόσο ήταν αξιοπρεπέστατος στην επιστροφή του στην Ευρωλίγκα και βελτιωμένος σε σχέση με το προηγούμενο πέρασμα του, όμως μέχρι εκεί. Έκανε ορισμένες καλές εμφανίσεις, με κορυφαία αυτή κόντρα στον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Είχε χαμηλούς μέσους όρους επιθετικά, όμως η δουλειά που έκανε στην άμυνα όποτε χρειαζόταν ήταν πολύ καλή, με εξαίρεση τα πολλά του φάουλ.

Ζακ Όγκαστ(4): Σίγουρα ο ομογενής σέντερ παρουσιάστηκε καλύτερος από την πρώτη του θητεία, αλλά η ομάδα περίμενε περισσότερα από αυτόν. Σίγουρα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι ο Όγκαστ έχασε ένα μεγάλο μέρος της προετοιμασίας και της σεζόν λόγω τραυματισμών και κορωνοϊού, όμως αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για τις τακτικές του αδυναμίες σε επίθεση και άμυνα. Τέλος, τα γελάκια στον πάγκο με τον Σαντ Ρος, ενώ η ομάδα διασυρόταν από τη Ζενίτ «χτύπησε» πολύ άσχημα στον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Ιωάννης Παπαπέτρου(7): Ο Ιωάννης ορίστηκε ως αρχηγός μετά τη φυγή του Καλάθη και κλήθηκε να «σηκώσει» για πρώτη φορά τόσες ευθύνες, καθώς από ρολίστας τις προηγούμενες σεζόν, έπρεπε να γίνει ηγέτης εντός και εκτός γηπέδου. Παρ’ όλα αυτά ανταποκρίθηκε αρκετά καλά στις απαιτήσεις, έστω κι αν δεν είχε συχνά την απαιτούμενη στήριξη. Δεν τα πήγε καλά σε όλα τα παιχνίδια, όμως σε κάθε ματς χωρίς καμία εξαίρεση έκανε κατάθεση ψυχής στο παρκέ, ως όφειλε.

Μάριο Χεζόνια(7): Ο ερχομός του προκάλεσε παροξυσμό στις τάξεις των φιλάθλων του Παναθηναϊκού και έδωσε άλλον αέρα σε μία τελειωμένη σεζόν στην Ευρώπη. Στα 8 παιχνίδια που πρόλαβε να παίξει ο «Σούπερ Μάριο» ξεδίπλωσε το ταλέντο του, ενώ η αθλητικότητα και η τρέλα του για το «τριφύλλι» ξεσήκωναν τους φιλάθλους τη ομάδας, δυστυχώς όμως όχι στο γήπεδο. Η ποιότητά του είναι αναμφισβήτητη και με ένα καλό σύνολο δίπλα του τη νέα σεζόν (εφόσον παραμείνει) θα είναι πολύ πιο επιδραστικός.

Νίκος Δίπλαρος(-): Ο Έλληνας γκαρντ δεν μπορεί να κριθεί στη Euroleague, αφού αγωνίστηκε μόλις σε τρεις αναμετρήσεις, ωστόσο όποτε κλήθηκε να αγωνιστεί ήταν τίμιος και τα έδωσε όλα.

Λεωνίδας Κασελάκης(6.5): 100% ο πιο τίμιος παίχτης από αυτούς που δεν είχαν τόσο μεγάλο χρόνο συμμετοχής. Κανείς δεν περίμενε από τον Κασελάκη να κάνει τη διαφορά, αλλά οι περισσότεροι δεν πίστευαν κιόλας ότι θα μπορούσε στα 30 του χρόνια να ανταπεξέλθει σε τέτοιο βαθμό στην πρώτη του χρονιά στη Euroleague. Όποτε χρειάστηκε μπήκε στο γήπεδο, τα έδωσε όλα, έπαιξε τρομερές άμυνες και μπροστά έδινε ότι μπορούσε. Αγωνιζόταν σε κάθε ματς με περίσσια ενέργεια και δεν έκανε «μούτρα» όταν δεν έπαιζε πολύ ή αποσυρόταν γρήγορα.

Ίαν Βουγιούκας(-): Άλλος ένα παίχτης που έπαιξε ελάχιστα και δεν μπορεί να κριθεί. Στα 36 του χρόνια ο Ίαν ήταν φυσικό να μη χρησιμοποιηθεί πολύ στην Euroleague. Είχε πιο πολύ το ρόλο του εμψυχωτή και του συμβούλου στους νεότερους συμπαίχτες του, αφού η εμπειρία του είναι αδιαμφισβήτητη.

Γιώργος Καλαϊτζάκης (3): Το καλοκαίρι υπέγραψε νέο διετές συμβόλαιο και πολλοί περίμεναν πως ήταν η ώρα του να πάρει ευκαιρίες. Δυστυχώς, ο νεαρός γκαρντ εμφανίστηκε μόνο σε 14 ματς με πολύ λίγα λεπτά συμμετοχής. Επιπλέον, ο τραυματισμός του τις τελευταίες μέρες δεν του έδωσε τη δυνατότητα να πάρει αρκετό χρόνο συμμετοχής στα τελευταία ματς.

Νεμάνια Νέντοβιτς (8): Ο MVP του Παναθηναϊκού, κατά τη γνώμη μου, στη Euroleague. Ο Νέντοβιτς έδειξε από νωρίς την ποιότητα του και την εκτελεστική του… δεινότητα και αποτελούσε το μόνιμο κίνδυνο για τις αντίπαλες άμυνες. Η αδυναμία του στην άμυνα και οι μυϊκοί του τραυματισμοί είναι μερικά μειονεκτήματα του Σέρβου γκαρντ, αφού έμεινε εκτός για το ¼ της regular season εξαιτίας τραυματισμών. Ωστόσο, στο φετινό ρόστερ με το περιορισμένο ταλέντο ο Νεμάνια ήταν πολυτέλεια.

Άαρον Ουάιτ (6.5): Μετά το κακό του ξεκίνημα, έκανε μια αρκετά καλή σεζόν. Σίγουρα δεν έπαιξε όπως όταν τον βλέπαμε να αγωνίζεται στη Ζαλγκίρις Κάουνας, όμως δεν ήταν και ο Ουάιτ του Μιλάνου. Ήταν χρήσιμος και όταν πέρασε αναγκαστικά στο «3», ανταπεξήλθε επαρκώς και κρύφτηκαν οι αμυντικές του αδυναμίες κοντά στο καλάθι. Σίγουρα δεν είναι για βασικό 4άρι, όμως είναι μία πολύ αξιόπιστη λύση από τον πάγκο.

Ντίνος Μήτογλου (8): Το άλλο μεγάλο κέρδος της σεζόν, όπως προείπα. Μετά την έλευση του Κάτας και την καθιέρωση του στο «4», η απόδοση του Ντίνου Μήτογλου εκτοξεύτηκε. Βελτιώθηκε σε σχέση με πέρυσι κατά πολύ σε αρκετά κομμάτια του παιχνιδιού του, αλλά και της ψυχολογίας του. Η παραμονή του εφόσον επιτευχθεί θα είναι σπουδαίο επίτευγμα, αφού  Έλληνας παίχτης με τα δικά του προσόντα δεν υπάρχει στην αγορά.

Μπεν Μπέντιλ (5.5): Άκρως θετική η παρουσία του Γκανέζου ψηλού τη φετινή σεζόν τόσο στη θέση «4» όσο και στο «5». Ο Μπέντιλ με το δυναμισμό και την ευφυία του έδινε ό,τι μπορούσε στο παρκέ. Σίγουρα δεν είναι ο ψηλός που θα κάνει «σμπαράλια» την αντίπαλη άμυνα, όμως η ικανότητα του και μακριά από το καλάθι τον έκανε πολύ χρήσιμο για το «τριφύλλι».

Χάουαρντ Σαντ Ρόος (6): Ο Κουβανός σε όλη του την καριέρα αγωνιζόταν στις θέσεις «2» και «3» και πολύ σπάνια επωμιζόταν το βάρος του πλέι μέικερ. Σίγουρα μια ομάδα με φιλοδοξίες δεν μπορεί να αγωνίζεται με βασικό πλέι μέικερ τον Σαντ Ρος, όμως ο Παναθηναϊκός φέτος μετά και το «ναυάγιο» με τον Λαπροβίτολα αναγκάστηκε να πορευτεί με αυτόν τον τρόπο. Σε κάθε περίπτωση έδωσε ό,τι καλύτερο μπορούσε επιθετικά και στην άμυνα ήταν ίσως ο καλύτερος των «πράσινων». Τέλος, και αυτός όπως ο Όγκαστ άκουσε, δικαίως, τα «εξ αμάξης» τον τελευταίο καιρό για τη συμπεριφορά του στον πρότελευταιο αγώνα με τη Ζενίτ.

Ίσως να ήμουν λίγο άδικος και αυστηρός με τους παίχτες της ομάδας, όσον αφορά τη βαθμολογία, όμως η ιστορία και τα πεπραγμένα του Συλλόγου δεν συμβαδίζουν σε καμία περίπτωση με τη φετινή σεζόν της ομάδας στη Euroleague…