Η αρχή της καταστροφής: Η περίοδος του Τζίγγερ στον Παναθηναϊκό

Κείμενο του Θοδωρή Μαραγκουδάκη, που αναρτήθηκε στην σελίδα «Παναθηναϊκός Συναγερμός» και αναφέρεται στα τελευταία χρόνια διοίκησης του Γιάννη Βαρδινογιάννη στην ΠΑΕ, πριν από το συλλαλητήριο του 2008.

Ευχαριστούμε τον κ. Μαραγκουδάκη που μας επέτρεψε να δημοσιεύσουμε την σειρά κειμένων του με τίτλο «Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ». Καλή απόλαυση…

Επιμέλεια: Θοδωρής Μαραγκουδάκης

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Α΄

Ώστε λοιπόν το συλλαλητήριο του 2008 ήταν «η αρχή της καταστροφής», όπως μας λέει ο γνωστός Τσάρλι στο χθεσινό άρθρο του το οποίο συζητήθηκε πολύ.

Δεν θα είχε ασχοληθεί η σελίδα συγκεκριμένα με τον Τσάρλι ή με οποιονδήποτε άλλον αν αυτή η άποψη δεν ήταν αρκετά διαδεδομένη – αν και όχι τόσο πολύ όσο παρουσιάζεται από τη «νοσταλγική» προπαγάνδα.

Το αποτέλεσμα του «δημοψηφίσματος» του sdna, στο οποίο οι περισσότεροι ψηφίζουν «δεν μετανιώνουμε, πάλι το ίδιο θα κάναμε», ενώ και αρκετοί άλλοι ψηφίζουν με… πιο light τρόπους ότι το συλλαλητήριο καλώς έγινε, το… τσουνάμι στη live εκπομπή (ο Θεός να την κάνει…) του Γκαραγκάνη με θέμα το συλλαλητήριο, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα κυριολεκτικά τον εξευτελισμό του ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ και… το μπλοκάρισμα εκ μέρους του Γκαραγκάνη κάμποσων «αντιφρονούντων», η… κάθε άλλο παρά μεγάλη απήχηση και αποδοχή του άρθρου του Τσάρλι και η συζήτηση που επακολούθησε με τον ίδιο τον Τσάρλι στον τοίχο του υπεύθυνου της σελίδας, δείχνουν ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΦΥΓΜΟΣ.

Δείχνουν ότι η πλειοψηφία του κόσμου του Παναθηναϊκού μπορεί να είναι απογοητευμένη, μπορεί να μη βρίσκει τη λύση στο πρόβλημα αλλά τουλάχιστον ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΣΑΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ!

Για να τελειώνουμε, όμως, με το σανό, δεν θα ασχοληθούμε λέξη προς λέξη με το άρθρο του Τσάρλι αλλά με την κεντρική του ιδέα, δηλαδή με το κατά πόσο το συλλαλητήριο ήταν «η αρχή της καταστροφής».

Για μας βέβαια, η αρχή της καταστροφής ήταν το 1979… επειδή όμως αυτή η θέση μπορεί να θεωρηθεί «ακραία», ας προσπαθήσουμε να το δούμε… πιο «λογικά» και με μεγαλύτερη… μετριοπάθεια.

Προσπαθώντας λοιπόν να μην έχουμε μνήμη χρυσόψαρου, όπως δυστυχώς έχουν όσοι μη κακοπροαίρετοι νοσταλγούν την οικογένεια θεωρώντας ότι… έφταιγε το συλλαλητήριο για τα σημερινά χάλια, ανατρέξαμε στο παρελθόν.

Και βρήκαμε ότι… δεν υπάρχει μια αρχή καταστροφής αλλά πάρα πολλές! Και καμιά απ’ αυτές δεν είναι το συλλαλητήριο!

Ας μη μιλήσουμε για τη… μόνιμη αρχή, μέση και τέλος της καταστροφής, δηλαδή για το χειρισμό του γηπεδικού από την οικογένεια, ο οποίος απέφερε το απόλυτο τίποτα επί τόσα χρόνια, παρ’ όλο που με τη δύναμη που είχαν θα μπορούσαν να είχαν λύσει με ιδανικό τρόπο αυτό το θέμα και τελικά την ακόμα χειρότερη περιπλοκή του προβλήματος με τον τρόπο που προσπάθησαν να φτιάξουν το γήπεδο στο Βοτανικό… Θα περιοριστούμε στα υπόλοιπα.

Η πρώτη, λοιπόν, «αρχή καταστροφής» πάει πίσω στο μακρινό πρωτάθλημα του 1996-1997, όταν δηλαδή ο Γιώργος Βαρδινογιάννης και κατ’ επέκταση η οικογένεια, δεν εφάρμοσαν την αρχή ότι φαινόμενα όπως της διαιτησίας που άρχισε τότε να μας σφάζει στο γόνατο… τα σκοτώνεις όσο είναι μικρά!

Και ενώ οργίαζε σε βάρος μας ο κάθε Παπουτσέλης και ο γάβρος άρχισε να κλέβει τα πρωταθλήματα, ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΙΠΟΤΑ – κάτι… ανεξήγητο αν σκεφτούμε τι θα έκαναν αν τους συμπεριφερόταν ο οποιοσδήποτε έτσι σε κάποια από τις άλλες δραστηριότητές τους!

Κατά τη γνώμη μας… από εκεί ξεκίνησε η καταστροφή – αν φυσικά θεωρηθεί ότι δεν ξεκίνησε από το 1979!Παρ’ όλα αυτά οφείλουμε να πούμε ότι λίγο αργότερα από εκείνη την πραγματική αρχή της καταστροφής του 1996-1997, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης είτε προσπάθησε να αντιδράσει είτε ήταν τυχερός και του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει!

Δηλαδή προσέλαβε τον Γιάννη Κυράστα, για τον οποίο όταν ήρθε ως προπονητής στον Παναθηναϊκό οι «έξυπνοι» … Τσάρλι της εποχής έγραφαν ότι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης «έριξε λευκή πετσέτα».

Ο υπεύθυνος αυτής της σελίδας έχει κάνει και λαθεμένες εκτιμήσεις σε αυτή την… Παναθηναϊκή ζωή, όμως είναι περήφανος διότι τότε, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν μέσα στα πράγματα τόσο όσο σήμερα, δεν είχε καθόλου συμμεριστεί την άποψη περί λευκής πετσέτας και πίστευε στον Κυράστα!

Βέβαια, η τότε αντίδραση του Γιώργου Βαρδινογιάννη εκδηλώθηκε… με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, δηλαδή τσιγκούνικα και ανολοκλήρωτα, αφού ναι μεν ενίσχυσε αρκετά τον Κυράστα με καλούς παίκτες (που πάντως δεν κόστισαν ακριβά αλλά αυτό δεν έχει σημασία εφόσον στο γήπεδο ήταν πολύ καλοί) αλλά… πάλι άφησε καθοριστικά κενά, καθώς π.χ. αντί να του πάρει έναν σέντερ φορ της προκοπής, του πήρε τον… καρχαρία που αποδείχτηκε σπάρος, δηλαδή τον Σίγκουρτσον. Και δεν ήταν αυτό το μόνο κενό.

Ωστόσο, η ομάδα του Κυράστα έκανε την έκπληξη και αποδείχθηκε μια από τις πολύ καλές ομάδες του Παναθηναϊκού… αλλά δεν πήρε ποτέ το πρωτάθλημα διότι ΠΑΛΙ σφάχτηκε στο γόνατο από την παράγκα.

Τι έκανε τότε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης; Ό,τι έκανε και το 1997… δηλαδή ΤΙΠΟΤΑ. Άφησε να συνεχίζεται η σφαγή σε βάρος μας και να γιγαντώνεται η παράγκα του γάβρου.Αυτό λοιπόν το γεγονός ήταν… η δεύτερη αρχή της καταστροφής και ήταν μια… καθοριστική αρχή, καθώς έτσι δόθηκε το μήνυμα πως «ό,τι και να κάνετε, όσο καλή ομάδα και να φτιάξετε, δεν βλέπετε πρωτάθλημα στον αιώνα των αιώνων».

«Ανεξήγητο» πάλι για την οικογένεια ότι δεν αντέδρασε, ενώ αν αυτό γινόταν π.χ. εναντίον της… Motor Oil, δεν θα ζούσε ανάμεσά μας σήμερα αυτός που θα τολμούσε να το προσπαθήσει…Στη συνέχεια, είχαμε την τρίτη… αρχή της καταστροφής!

Δηλαδή την αποχώρηση του Γιώργου Βαρδινογιάννη και την αντικατάστασή του από τον Τζίγγερ!

Είδατε πόσο… μεγαλόψυχη είναι η σελίδα προς τους νοσταλγούς του καπετάνιου; Ασφαλώς πιστεύουμε, όπως μόλις εξηγήσαμε, ότι από την εποχή του Γιώργου Βαρδινογιάννη ξεκίνησε η καταστροφή… όμως η αποχώρησή του αποδείχθηκε ότι είχε έναν συμβολικό χαρακτήρα – δηλαδή ότι έφευγε ένας παράγοντας ο οποίος με τον τρόπο του, με τις παραξενιές του, με τα λάθη του, μεγαλύτερο από τα οποία ήταν η έλλειψη θέλησής του να λύσει το γηπεδικό, με τις τσιγκουνιές του, με τις κόντρες του με τον κόσμο, αν μη τι άλλο κατά καιρούς «ξυπνούσε» και… μέχρι να ξανακοιμηθεί ανέβαζε την ομάδα και τη διατηρούσε πρώτη στην Ελλάδα, τουλάχιστον όταν οι αντίπαλοι… δεν είχαν ισχυρές διοικήσεις (όποτε είχαν… ας το αφήσουμε καλύτερα). Και έκανε και κάποιες καλές ευρωπαϊκές πορείες. Και του άρεσε αυτό που έκανε, έστω κι αν το έκανε περισσότερο… αγαπώντας και θαυμάζοντας τον εαυτό του, παρά τον Παναθηναϊκό.

Και ήρθε στη θέση του ένας τύπος ψυχρού τεχνοκράτη και… διακατεχόμενου με μίσος και περιφρόνηση προς την «πλέμπα» πολύ μεγαλύτερη από του καπετάνιου, ο Τζίγγερ δηλαδή, ο οποίος ούτε τον Παναθηναϊκό αγαπούσε ούτε το ποδόσφαιρο γενικότερα, και με τους οπαδούς κυριολεκτικά αηδίαζε, ενώ ο καπετάνιος ναι μεν είχε έρθει επανειλημμένα σε κόντρα μαζί τους αλλά… με πολύ πιο ευθύ τρόπο που δεν έδειχνε αηδία.

Φυσικά ο Τζίγγερ, όπως πλέον είναι βέβαιο, ήρθε για να εκτελέσει «τεχνοκρατικά» τη συμφωνία της οικογένειάς του με τον Κόκκαλη για μοίρασμα όλων των επιχειρηματικών και οικονομικών δραστηριοτήτων στην Ελλάδα… και σε αυτή τη μοιρασιά η κυριαρχία στο ποδόσφαιρο συμφωνήθηκε να περάσει στον Κόκκαλη. Αυτό έγινε ήδη από το 1997 αλλά με την αποχώρηση του Γιώργου Βαρδινογιάννη μπορούμε να πούμε ότι… επισημοποιήθηκε!

ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΡΧΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!Βέβαια… οι νοσταλγοί έχουν φτάσει να μας λένε ότι φταίει… το συλλαλητήριο του 2008, διότι τότε «ο κόσμος έδιωξε τον καπετάνιο που με αυτόν μας έτρεμε η Ευρώπη». Ενώ τον έδιωξε η ίδια του η οικογένεια πολύ νωρίτερα! Τόσο μυαλό έχουν όμως.

Επειδή αυτή η αναδρομή στις αρχές της καταστροφής θα γίνει αδιάβαστο σεντόνι αν τη συνεχίσουμε σε αυτή την ανάρτηση, πρέπει να χωριστεί σε δυο, ίσως και σε τρία μέρη. Διαβάστε τη λοιπόν, χωνέψτε τη και σε λίγες ώρες θα ακολουθήσει και το δεύτερο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Β

΄Ως τώρα λοιπόν είδαμε… τρεις αρχές καταστροφής από το 1997 ως τότε που αποχώρησε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης.(δεν εξετάζουμε εδώ τα τόσα πολλά καταστροφικά που έγιναν από το 1979 ως το 1997, εκτός από το ότι δεν έγινε τίποτα για το γηπεδικό, διότι θα πάει μακριά η βαλίτσα… ένας φίλος προθυμοποιήθηκε να μας τα υπενθυμίσει με ένα μήνυμά του, το οποίο θα αναρτηθεί ως… bonus όταν τελειώσει αυτή η «μίνι σειρά»).Όταν λοιπόν έφυγε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης ή μάλλον… τον έφυγαν, ανέλαβε ο Τζίγγερ.Η περίοδος του Τζίγγερ χωρίζεται σε φάσεις, καθεμία από τις οποίες περιέχει… από μια ως περισσότερες καταστροφές!Δεν προλαβαίνουμε να μετράμε καταστροφές δηλαδή και κινδυνεύουμε… να ξεχάσουμε και ορισμένες!Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά.Στην πρώτη φάση ο Τζίγγερ αποφάσισε να τοποθετήσει πρόεδρο τον Άγγελο Φιλιππίδη, ο οποίος είχε μια διαφορετική πολιτική από τους επόμενους… τζιγγεροπροέδρους.

Ο Φιλιππίδης είχε να παλέψει… με τις αντιφάσεις του.Αφενός έπρεπε να λειτουργήσει ως εκτελεστής της συμφωνίας οικογένειας – Κόκκαλη και… να μην κάνει το παραμικρό για να αλλάξουν οι συσχετισμοί στους «θεσμούς» και τα «όργανα» ώστε να σταματήσει η διαιτητική σφαγή. Επίσης έπρεπε… να εγκαινιάσει τη… νέα πολιτική απέναντι στους οργανωμένους οπαδούς σύμφωνη με τις πεποιθήσεις του Τζίγγερ, οι οποίες αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος. Αφετέρου ήταν άνθρωπος φιλόδοξος και ήθελε να αφήσει κάτι πίσω του για να το έχει στο βιογραφικό του ως δείγμα επιτυχημένης διοίκησης και μάνατζμεντ εκ μέρους του. Λογικό αποτέλεσμα ήταν να πνιγεί μέσα στις αντιφάσεις αυτές.

Σε ό,τι αφορά τη σχέση με τους οργανωμένους οπαδούς, τόσο η περιφρόνηση και το μίσος του Τζίγγερ προς αυτούς όσο και η βαθιά άγνοια του ίδιου του Φιλιππίδη για το χώρο αλλά και η παράλληλη προσπάθειά του να… μην τα χαλάσει εντελώς μαζί τους διότι ενδιαφερόταν για την υστεροφημία του, τον οδήγησε… σε τραγελαφικές αποφάσεις που ο ίδιος μπορεί να τις θεωρούσε… μεγαλοφυείς όταν τις σκέφτηκε αλλά μόνο χειρότερα έκαναν τα πράγματα, όπως η απόπειρα… αναδιοργάνωσης της Θύρας 13 με πρόεδρο τον Βαζέχα (!!!) και η γνωστή αστεία ιδέα της… μπύρας 13! Αυτό διατάραξε τις σχέσεις της ομάδας με τον κόσμο, ειδικά τον οργανωμένο και προετοίμασε τις μελλοντικές καταστροφές.

Σε ό, τι αφορά τις φιλοδοξίες του Φιλιππίδη, καθώς το πρωτάθλημα ήταν… κλειδωμένο και δεν μπορούσε να το πάρει (θα φτάσουμε σε αυτό παρακάτω), συνέλαβε την ιδέα «της διαφυγής μέσω Ευρώπης» – και καθώς τότε υπήρχε μια καλή γενιά ποδοσφαιριστών η οποία σε μεγάλο βαθμό είχε βγει από τις Ακαδημίες μας, με τους προπονητές που είχαμε επί των ημερών του, δηλαδή τον Άγγελο Αναστασιάδη, τον Γιάννη Κυράστα στη δεύτερη θητεία του και τον Σέρχιο Μαρκαριάν στις δυο θητείες του, κάναμε πράγματι τις γνωστές καλές ευρωπαϊκές πορείες εκείνης της εποχής – από το 2000 ως το 2003.Αυτές οι ευρωπαϊκές πορείες ήταν εκείνες που… καθησύχαζαν τον κόσμο για όλα τα άλλα που συνέβαιναν τότε και τον έκαναν να διατηρεί μέσα του το αίσθημα της Παναθηναϊκής Ανωτερότητας και έτσι να δίνει σε μεγάλο βαθμό… ψήφο ανοχής στον Τζίγγερ για τα τρία εκείνα χρόνια (2000-2003).

Βέβαια, είναι γνωστό ότι ο Τζίγγερ και ο Φιλιππίδης συνεχίζοντας την τσιγκούνικη πολιτική της οικογένειας, η οποία έκανε ΠΑΝΤΑ να λείπει ένα κομμάτι από το παζλ που έπρεπε να συμπληρωθεί για να κάνουμε το κάτι παραπάνω, δηλαδή να πάρουμε ΕΝΑΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΤΙΤΛΟ (που ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΤΟΤΕ, ειδικά όσον αφορά το κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 2003!), αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους προπονητές, ιδιαίτερα τον Σέρχιο Μαρκαριάν, παρ’ όλο που δεν είχαν υπερβολικές απαιτήσεις. Δεν ξεχνάμε για παράδειγμα ότι ο δύστυχος ο Μαρκαριάν ζητούσε επίμονα τον Μάνσο και του έφεραν το ανέκδοτο που λεγόταν… Φώντας Γήττας. Για να μη μιλήσουμε για τις καταστροφικές για το πρεστίζ της ομάδας γυφτιές, όπως εκείνες που συνέβησαν με… το κρασί του Πάουλο Σόουζα.

Πέρα, όμως από τα αγωνιστικά θέματα, ένα άλλο φαινόμενο άρχισε να εμφανίζεται και να φουντώνει επί ημερών Φιλιππίδη, το οποίο αργότερα θα χειροτέρευε: Ενώ δηλαδή ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, με όλα τα ελαττώματά του, ως επί το πλείστον καθάριζε μόνος του, ο Τζίγγερ δεν έκανε καθόλου το ίδιο και χρησιμοποιούσε άλλους, δηλαδή ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ. Έτσι έπιασαν εντατική δουλειά όλα τα σκουπίδια τα οποία χρησιμοποίησε ο Τζίγγερ ως… εκπροσώπους και προπαγανδιστές της πολιτικής του δηλητηριάζοντας ανεπανόρθωτα τη σχέση της ομάδας με τον κόσμο. Από τη Ριζούπολη και μετά, όταν η γνωστή κωλοφυλλάδα και ο γουαναμπί Γκαίμπελς που την είχε έδιναν… συγχαρητήρια στο γάβρο και παρότρυναν τον κόσμο να κυνηγάει τους παίκτες κι όχι τους πραγματικούς υπευθύνους, το φαινόμενο θα χειροτέρευε και θα γινόταν… η διεστραμμένη κανονικότητα. ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΗΤΑΝ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ ΥΣΤΕΡΑ. ΑΚΟΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ «ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΕΣ» ΜΟΡΦΕΣ.

Όποιες, όμως, φιλοδοξίες κι αν είχε ο Φιλιππίδης, όλες χάθηκαν λόγω της έλλειψης θέλησης και αδυναμίας να λυθεί το θέμα της διαιτησίας και της γενικότερης προστασίας της ομάδας. Σε αυτό το ζήτημα η περίοδός του είναι από τις πιο μαύρες στην Ιστορία μας, καθώς σημαδεύτηκε από τα δυο «σημαδιακά» παιχνίδια με το γάβρο, δηλαδή… του Ευθυμιάδη και της Ριζούπολης!

Αν το ματς του Ευθυμιάδη μπορεί να θεωρηθεί ένα σοβαρό αλλά μεμονωμένο επεισόδιο… ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΟΤΙ Η ΡΙΖΟΥΠΟΛΗ ΗΤΑΝ Η ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;

Ήταν καταστροφή σε αγωνιστικό επίπεδο διότι εκτός του ότι χάσαμε το πρωτάθλημα εκείνο με τον τρόπο που το χάσαμε, χάσαμε συγχρόνως τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχικά, είτε άμεσα είτε λίγο αργότερα, μια πολύ καλή φουρνιά ποδοσφαιριστών που όπως είπαμε είχε βγει από τις ίδιες τις Ακαδημίες μας σε μεγάλο βαθμό – και η οποία… ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε, μαζί με άλλους βέβαια, το Ευρωπαϊκό του 2004 με την Εθνική Ελλάδος! Ήταν καταστροφή σε επίπεδο προστασίας της ομάδας, διότι αποχαλίνωσε εντελώς την παράγκα και επέφερε τεράστιο πλήγμα στο κύρος της ομάδας στους «θεσμούς» και τα «όργανα», δηλαδή διέλυσε κι ό,τι είχε απομείνει από αυτό.

Ήταν καταστροφή σε επίπεδο σχέσεων της ομάδας με τον κόσμο – καθώς επέφερε τρομερή αναταραχή και διχασμό.

Ήταν καταστροφή και σε διοικητικό επίπεδο, διότι… φίλος του κακού είναι το χειρότερο!

Δηλαδή… όταν μετά τη Ριζούπολη ο Φιλιππίδης φάνηκε να καταλαβαίνει τι γίνεται και να προσπαθεί να αντιδράσει… εκδιώχθηκε. Κι έτσι άρχισε η δεύτερη φάση της περιόδου Τζίγγερ!

Και το σημαντικό δεν είναι ότι εκδιώχθηκε ο ίδιος ο Φιλιππίδης ως πρόσωπο αλλά αμέσως μετά οξύνθηκαν αφόρητα οι κακές πλευρές της πολιτικής που ακολουθούσε ως τότε ο Τζίγγερ και εξαφανίστηκαν εντελώς οι καλές, δηλαδή οι ευρωπαϊκές πορείες!

Δηλαδή ύστερα από τη Ριζούπολη άρχισε να πέφτει σε όλα τα επίπεδα η ποιότητα της ομάδας και αγωνιστικά και διοικητικά και προπονητικά και επικοινωνιακά και σε επίπεδο σχέσεων με τον κόσμο – αν και αυτό δεν φάνηκε αμέσως διότι την επόμενη χρονιά κατακτήσαμε το νταμπλ του 2004, καθώς ο Κόκκαλης… έκανε λίγο στην άκρη προσωρινά μέχρι να «προσαρμοστεί» στην κυβερνητική αλλαγή που είχε συμβεί τότε. Έτσι η διαιτησία… δεν μπόρεσε να μας σφάξει τόσο όσο προηγουμένως ή… μεταγενέστερα, παρ’ όλο που έγιναν οι σχετικές… προσπάθειες.

Άλλωστε ακόμα η ομάδα είχε κάποιο καλό υλικό που της είχε απομείνει.

Ως το 2004 όπως και νάχει, παρά την τρομερή αναταραχή που έφερε η Ριζούπολη στις τάξεις του κόσμου, η οποία προκάλεσε το πρώτο κύμα… ορκισμένων αντιβαρδινογιαννικών που έπαψαν να έχουν εμπιστοσύνη στον Τζίγγερ και κατ’ επέκταση στην οικογένεια και παρά το ότι η αναταραχή αυτή χειροτέρευε τρομερά από τους «επικοινωνιολόγους» του Τζίγγερ, κανείς στην πραγματικότητα δεν έβαζε θέμα αλλαγής ιδιοκτησίας (πλην του διαχρονικού «Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ», το οποίο χρόνια φώναζε σε… φιλολογικό επίπεδο ο κόσμος). Μόνο… να διορθώσει ο Τζίγγερ τα λάθη του και να απομακρύνει τους μισθοφόρους προπαγανδιστές του ήταν βασικά το «αίτημα».

Και πώς φτάσαμε τότε στο συλλαλητήριο; Αυτό θα το εξετάσουμε στο επόμενο μέρος όπου θα φανεί αν το συλλαλητήριο ήταν η αρχή ή… η προσωρινή ανακοπή της καταστροφής που είχε αρχίσει από πριν!

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Γ’

Το τρίτο μέρος αυτής εδώ της μίνι σειράς καθώς και τα επόμενα μέρη (διότι τελικά θα υπάρξουν κι επόμενα) συνιστούμε να το διαβάσετε ιδιαίτερα οι νοσταλγοί… μήπως κουνηθεί το μυαλό σας! Αν βέβαια έχετε.

Η σειρά αυτή είναι, όπως όλες οι αναρτήσεις σε αυτή τη σελίδα… διαδραστική, δηλαδή τροφοδοτείται και συμπληρώνεται και από τα δικά σας σχόλια – έτσι θεωρούμε ότι πρέπει να σταθούμε λίγο στο 2004 και στο νταμπλ που πήραμε τότε. Το γεγονός αυτό θα… μεγαλώσει τη σειρά και δημιουργεί την ανάγκη να υπάρξουν, όπως είπαμε και επόμενες συνέχειες, καθώς τελικά είναι αδύνατον να αναλυθεί το σημαντικότατο χρονικό διάστημα από το 2004 ως το 2008 σε μια ανάρτηση μόνο – αν επιχειρηθεί κάτι τέτοιο, η ανάρτηση θα γίνει αδιάβαστη λόγω του μεγέθους της.

Ύστερα λοιπόν από τη Ριζούπολη, παρά το γεγονός ότι η διοίκηση κατά ένα μέρος πέτυχε να στρέψει το πρώτο άμεσο κύμα οργής και αγανάκτησης του κόσμου εναντίον των παικτών κι όχι εναντίον της ίδιας, ο κόσμος, όταν ηρέμησε κι άρχισε να σκέπτεται, άρχισε συγχρόνως να είναι ιδιαίτερα αρνητικά τοποθετημένος απέναντι στον Τζίγγερ και κατ’ επέκταση απέναντι στην οικογένεια. Όσο ποτέ άλλοτε από το 1979.Εδώ να πούμε ότι… δεν ήταν καθόλου τυχαίο το ότι την ημέρα της Ριζούπολης ο κόσμος έφτασε στην Παιανία με σκοπό να επιτεθεί στους παίκτες… όπως τυχαίνει να γνωρίζει ο υπεύθυνος της σελίδας, αυτό έγινε ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΑ, δηλαδή παλαιοί συνδεσμίτες, γνωστά ονόματα της εποχής προσκείμενοι στον Τζίγγερ χρησιμοποιήθηκαν για… να βάλουν φωτιές και να παρακινήσουν τους οργανωμένους σε αυτή την κίνηση. Μη διανοηθεί κανείς να το διαψεύσει – αυτά για όποιον νομίζει ότι τότε στην οικογένεια ή σήμερα στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο έφταιγαν και φταίνε… οι οργανωμένοι γενικώς! Οι οργανωμένοι ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ, τους φταίνε!

Όπως είπαμε, όμως, η πρώτη αυτή «εκτόνωση» δεν έλυσε το πρόβλημα της οικογένειας, διότι ο κόσμος ήταν πλέον στα κάγκελα εναντίον τους.Και τότε ο κόσμος είχε δύναμη! Δεν ήταν απογοητευμένος και διασπασμένος σε χίλια κομμάτια όπως σήμερα.

Έπρεπε λοιπόν να του δώσουν ένα τυράκι για να τον ηρεμήσουν και να προωθήσουν πιο άνετα τα μελλοντικά τους σχέδια.

Η ομάδα άλλωστε δεν είχε ξεπέσει ακόμα όπως ξέπεσε μεταγενέστερα. Εξακολουθούσε να έχει αξιόλογους ποδοσφαιριστές – όπως τους Νικοπολίδη (ανεξάρτητα από την κατοπινή συμπεριφορά του), Χένρικσεν, Μυνχ, Βαζέχα, Σεϊταρίδη, Φύσσα, Κυργιάκο, Μπασινά, Παπαδόπουλο (ανεξάρτητα από την κατοπινή πτώση του), Μιχάλη Κωνσταντίνου, Σανμαρτεάν, Ολισαντέμπε, Έκι Γκονζάλες, Παντελή Κωνσταντινίδη (που τότε είχε πολλές συμμετοχές ως «καλό εργαλείο»), Μικάελσεν, Βλάοβιτς, Νασίφ Μόρις (ανεξάρτητα από το τι θα έκανε αυτός αργότερα στο κακόφημο 2-3 από την Ξάνθη) κλπ. – χωρίς ασφαλώς να είναι όλοι στην ίδια καλή κατάσταση και φόρμα και χωρίς να έχουν όλοι τις ίδιες συμμετοχές στις 11άδες. Όμως υπήρχαν. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε τους… ειδικής κατηγορίας Γκούμα και Βύντρα, οι οποίοι όπως και νάχει από αγωνιστικής άποψης μπορούσαν να προσφέρουν – άλλο πράγμα είναι η ταύτισή τους με τον «τζιγγερισμό» με την πάροδο των χρόνων.

Βέβαια… είχαν αρχίσει να έρχονται και άλλου είδους παίκτες, από το είδος εκείνο που αργότερα θα γέμιζε την ομάδα, όπως οι Ζουτάουτας (όσο φιλότιμος κι αν ήταν), Μάριτς, Νιρέν Ντεμπά, Επαλέ (που ίσως κάτι καλύτερο θα έδειχνε αν είχε χρησιμοποιηθεί σωστότερα, όμως τελικά δεν…), ενώ από πριν υπήρχε και ο μέτριος Κώτσιος – όμως το σύνολο της ομάδας δεν χαρακτηριζόταν ακόμα από τη δική τους… ποιότητα.Να συμπληρώσουμε εδώ ότι προπονητής ήταν για εκείνη τη σαιζόν ο Γιτζάκ Σουμ, ο οποίος δεν έγινε τόσο θερμά δεκτός από τον κόσμο, καθώς και άγνωστος ήταν και η καχυποψία μετά από τη Ριζούπολη ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Ωστόσο, έστω και αν δεν ήταν προπονητής πρώτης σειράς, ήταν τίμιος, έξυπνος και… καλός άνθρωπος και παρά τις κόντρες που είχε με τον τότε τεχνικό διευθυντή, τον Βέλιμιρ Ζάετς δηλαδή, συνέβαλε καθοριστικά στην κατάκτηση του νταμπλ. Θα λέγαμε ότι είναι μια περίπτωση προπονητή που… δεν καταλάβαμε ότι είχε αξία και τον αδικήσαμε και εμείς, ο κόσμος. Πολύ εύκολα δηλαδή τον απαξιώσαμε την επόμενη σαιζόν, όταν εκδιώχθηκε… ουσιαστικά χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Σε αυτόν ειδικά αξίζει μια συγγνώμη!

Κρατήστε λοιπόν στη μνήμη σας το ρόστερ του 2003-2004… θα σας βοηθήσει να αντιληφθείτε τι έγινε στη συνέχεια!

Σε εκείνη τη συγκυρία βοήθησε και το γεγονός ότι ο Κόκκαλης είχε κάπως μαζευτεί λόγω της τότε κυβερνητικής αλλαγής – αυτό, πρέπει να διευκρινίσουμε, δεν σημαίνει ότι ο γάβρος δεν ήθελε να πάρει το πρωτάθλημα ή ότι δεν μας έσφαξαν και πάλι σε αρκετά παιχνίδια, όμως σε πολλά από αυτά… αντισταθήκαμε και τα πήραμε. Τότε άλλωστε και η δεύτερη θέση οδηγούσε στο τσάμπιονς ληγκ κι έτσι δεν είχε ο Κόκκαλης να χάσει και πολλά. Μπορεί να ήθελε να κάνει και μια… κίνηση αβροφροσύνης προς τον τότε «φρέσκο» πρωθυπουργό, ο οποίος ήταν γνωστός για τα Παναθηναϊκά του αισθήματα – όχι ασφαλώς (ΤΟ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟ) να μας χαρίσει το πρωτάθλημα αλλά να αφήσει να παιχτεί περισσότερο στα ίσια ή μάλλον λιγότερο μονόπαντα υπέρ του γάβρου.

Ήταν λοιπόν μια σαιζόν στην οποία η τότε διοίκηση (όπου ο Φιλιππίδης είχε αντικατασταθεί από τον Αργύρη Μήτσου, που όμως έπαιζε μόνο τυπικό ρόλο στυλ «προέδρου δημοκρατίας») ΗΘΕΛΕ να πάρουμε το πρωτάθλημα: α) για να εκτονωθούν οι αντιδράσεις εναντίον της που ήταν εξαιρετικά «φουντωμένες», β) για να «την πει» στο κομμάτι των… ορκισμένων αντιβαρδινογιαννικών που είχε αρχίσει να δημιουργείται ύστερα από τη Ριζούπολη.

Εκείνη άλλωστε την εποχή (σαιζόν 2003-2004), συγχρόνως με όσα συνέβαιναν στον αγωνιστικό τομέα, άρχισε και Η ΕΚΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Δηλαδή… η ολομέτωπη επίθεση της διοίκησης κατά των οργανωμένων οπαδών, με επιλεκτικό αποκλεισμό από το γήπεδο του πιο συνειδητοποιημένου, τότε, κομματιού τους, των MAD BOYS, με προσχήματα της συμφοράς και με «αιχμή» της επίθεσης τον άθλιο, βαμμένο αεκτζή χωμένο από τον Τζίγγερ στη διοίκηση… να λύνει και να δένει, Νίκο Στράτο, ο οποίος ήταν χίλιες φορές χειρότερος από τον Άγγελο Φιλιππίδη!

Αυτή η κατάσταση οδήγησε τελικά στην πρώτη διάσπαση της Θύρας 13 και στο σχηματισμό των δυο γνωστών τάσεων, των ασυμβίβαστα αντιβαρδινογιαννικών «Ανεξάρτητων» και των αξιοσέβαστων οπαδικά κατά το μεγαλύτερο μέρος τους αλλά όχι αποφασισμένων τότε για κόντρα με τη διοίκηση Athens Fans. Σε γενικές γραμμές οι σύνδεσμοι που υπήρχαν τότε ακολούθησαν τη μια ή την άλλη τάση.

Φανταζόμαστε ότι όλοι καταλαβαίνετε για ποιο λόγο χαρακτηρίζουμε ως «έκτη μεγάλη καταστροφή» εκείνη τη διάσπαση της Θύρας 13, παρ’ όλα αυτά το εξηγούμε: όχι τόσο για τις δυο τάσεις που δημιουργήθηκαν αλλά διότι με αυτήν εγκαινιάστηκε η με… μοντέρνο τρόπο (κι όχι με εκείνον που ακολουθούσε παλιότερα ο Γιώργος Βαρδινογιάννης) ωμή παρέμβαση «από ψηλά» στα εσωτερικά της Θύρας 13.Όπως και νάχει, παρά το τοξικό κλίμα που υπήρχε σε όλη εκείνη τη σαιζόν, το πρωτάθλημα τελικά το πήραμε – και πήραμε και το κύπελλο με μια επιβλητικότατη νίκη στον τελικό επί του γάβρου με 3-1. Ανεξάρτητα από το ότι δεν υπήρξε Παναθηναϊκός που δεν χάρηκε, ό,τι κι αν πίστευε για τη διοίκηση κλπ., το γεγονός αυτό λειτούργησε ως… βαλβίδα εκτόνωσης! Το καζάνι δηλαδή… έπαψε προσωρινά να βράζει και οι τόνοι έπεσαν για εκείνη την ώρα.

Εκτίμησή μας είναι ότι αν δεν παίρναμε εκείνο το νταμπλ, με κάποιον τρόπο το συλλαλητήριο του 2008 θα είχε γίνει νωρίτερα και μπορεί οι εξελίξεις στη συνέχεια να ήταν εντελώς διαφορετικές – και σίγουρα πάρα πολύ καλύτερες απ’ αυτές που ζήσαμε τελικά!

Την ίδια εποχή άρχισε και η… ιδεολογική διαμάχη, δηλαδή η «μάχη» των αντιβαρδινογιαννικών οπαδών κόντρα στη διοίκηση και στα όργανά της στα social media της εποχής – κυρίως μεταξύ του φόρουμ των Green Web Fans, το οποίο απέκτησε μεταξύ άλλων και ένα χαρακτήρα… διαδικτυακού βήματος ενός κομματιού της Θύρας 13, κυρίως των Ανεξάρτητων (αν και υπήρχαν κι εκείνοι που… περιφρονούσαν «τα πληκτρολόγια») και του δημιουργημένου από τη διοίκηση απαίσιας μνήμης φόρουμ με το όνομα Greengate, το οποίο προσπαθούσε να προπαγανδίζει τις θέσεις της. Λέγεται ότι στο τελευταίο… έγραφε και ο ίδιος ο Τζίγγερ, αν και δεν υπάρχει βέβαιη απόδειξη γι’ αυτό. Πρωταγωνιστές ωστόσο εκεί μέσα ήταν όλα τα σκουπίδια που χρησιμοποιούσε ο τελευταίος για την «επικοινωνία» του (αν αυτό το αίσχος μπορεί να ονομαστεί έτσι…), με… περίσσιο θράσος και ιδιαίτερη γραφικότητα – καθώς ο υπεύθυνος της σελίδας δεν μπορεί να ξεχάσει τον τεράστιο Κώστα Γκόντζο, ο οποίος είχε δημιουργήσει 2-3-4 δικά του προφίλ και τα έβαζε… να συνομιλούν μεταξύ τους για να φαίνονται πολλοί!

Θεωρούμε τη δημιουργία και τον τρόπο λειτουργίας του Greengate ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!Διότι ναι μεν στην «ιδεολογική πάλη» το Greengate, παρ’ όλο που ταλαιπώρησε τον κόσμο για κάποια χρόνια, καταξεφτιλίστηκε και τελικά ηττήθηκε κατά κράτος και έκλεισε – όμως ο τρόπος λειτουργίας του και ο οχετός λάσπης, συκοφαντίας, ρουφιανιάς και ψεμάτων που εξαπέλυε, αποτέλεσε μια πρόβα τζενεράλε για τις πιο εξελιγμένες μεθόδους γκαιμπελικής προπαγάνδας, τις οποίες αργότερα θα ακολουθούσε η οικογένεια αλλά… και άλλοι (θα φτάσουμε κι εκεί στη συνέχεια) και θα δηλητηρίαζαν ανεπανόρθωτα τον κόσμο!Έχοντας ωστόσο «προίκα» το πρωτάθλημα του 2004, μπήκαμε στη σαιζόν 2004-2005. Μια σαιζόν που θα αποδεικνυόταν ιδιαίτερα καθοριστική.

Και εδώ, πρώτα – πρώτα πρέπει να δούμε το ρόστερ της σαιζόν εκείνης, διότι από μια… απλή καταγραφή του θα καταλάβετε πού μας οδηγούσε η τότε διοίκηση.Πριν κάνουμε την καταγραφή, να πούμε ότι η σαιζόν 2004-2005 ξεκίνησε με προπονητή τον Γιτζάκ Σουμ. Ο οποίος, όμως, έφυγε ύστερα από τρεις αγωνιστικές – θα αναφερθούμε σε αυτό στο επόμενο μέρος. Συγχρόνως αποχώρησε ο Βέλιμιρ Ζάετς για την Πόρτσμουθ. Ανεξάρτητα από το πόσο άρεσαν το στυλ και οι τρόποι του Ζάετς, πρέπει να πούμε ότι παρά τις κόντρες του με τον Σουμ κρατούσε έτσι ή αλλιώς την πειθαρχία στα αποδυτήρια τη σαιζόν του νταμπλ του 2004, έτσι καθώς δεν αντικαταστάθηκε από κάποιον που να μπορούσε να κάνει το ίδιο, η αποχώρησή του έβλαψε από εκείνη την άποψη.

ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΨΥΧΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΑΘΑΜΕ ΟΤΙ ΕΠΑΘΕ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ – ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟΥ ΑΦΗΣΕΙ ΚΑΤΙ!

Πάμε όμως στο ρόστερ του 2004-2005.Αυτό άλλαξε πολύ σε σχέση με εκείνο του 2003-2004 – δηλαδή αποχώρησαν οι Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Βαζέχα, Φύσσας, Μικάελσεν, Βλάοβιτς και Ζουτάουτας.Κ

αι ποιοι ήρθαν;

Κρατήστε την αναπνοή σας…Ήρθε ως τερματοφύλακας ο Γκαλίνοβιτς. Τέλος πάντων αυτός έμεινε για χρόνια και δεν ήταν ο χειρότερος που είχαμε σε αυτή τη θέση.

Ήρθε και ο Φάνης Γκέκας, ο οποίος παρά το… αντιτουριστικό στυλ του, ήταν ένας αξιόλογος σέντερ φορ, όπως έδειξε άλλωστε και η όλη καριέρα του αργότερα. Θεωρούμε μάλιστα ότι άδικα του συμπεριφέρθηκαν όταν θέλησαν να τον χρησιμοποιήσουν ως… αντάλλαγμα για τον Σαλπιγγίδη πιο ύστερα.

Εκτός, όμως, από αυτούς τους δυο… η ομάδα γέμισε με ένα σωρό παλτά και ημίπαλτα, δηλαδή με τους Άντριτς, Μίτου, Σκάτσελ, Ραγκουέλ, Μπικόφσκι, Κώστα Χαραλαμπίδη, Λίμα Άντερσον και Βόουτερ – κάποιοι από αυτούς ήρθαν το καλοκαίρι του 2004 και κάποιοι το Γενάρη του 2005! Οι οποίοι ήρθαν να προστεθούν στους ομοίους τους που υπήρχαν από πριν, δηλαδή τους Μάριτς, Νιρέν Ντεμπά, Επαλέ και Κώτσιο!Που σημαίνει ότι τα παλτά και ημίπαλτα… απέκτησαν την πλειοψηφία πλέον!

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΟΓΔΟΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Δηλαδή το ότι η ομάδα άρχισε να γεμίζει με παίκτες που δεν μπορούσαν να προσφέρουν τίποτα, κάτι το οποίο με τη σειρά του οδήγησε στην ευρωπαϊκή της καταβαράθρωση. Αυτή η ευρωπαϊκή καταβαράθρωση, δεν άρχισε όπως ισχυρίζονται οι νοσταλγοί… όταν «έφυγε» η οικογένεια! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ! Άρχισε σχετικά… ήπια από τη σαιζόν 2004-2005, εντάθηκε τρομακτικά και εξευτελιστικά στις επόμενες σαιζόν ως το 2007-2008 και ανακόπηκε ΜΟΝΑΧΑ με την πολυμετοχικότητα!

Επειδή όμως αυτή η ανάρτηση θα παραγίνει μεγάλη αν συνεχιστεί, τελειώνουμε εδώ το τρίτο αυτό μέρος. Διαβάστε το και… μείνετε συντονισμένοι για τη συνέχεια!

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Δ΄

Η σαιζόν του 2004-2005 είναι το μεγαλύτερο ως τότε (διότι αργότερα θα είχαμε και χειρότερα) παράδειγμα διοικητικής ανικανότητας και προδοσίας εκ μέρους της οικογένειας Βαρδινογιάννη.

Είναι Η ΕΝΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.Η ανικανότητα και προδοσία γίνεται ακόμα πιο ασυγχώρητη, αν κανείς σκεφτεί ότι η συγκεκριμένη σαιζόν ξεκινούσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις και θα μπορούσε να αντιστρέψει το κλίμα – δηλαδή και το πρωτάθλημα να ξαναπαίρναμε και το γάβρο να βάζαμε σε εσωστρέφεια και να είχε χρησιμοποιηθεί η ευκαιρία για να σταματήσει η τότε φαγωμάρα διοίκησης και κόσμου.

Έγιναν, όμως, με αποκλειστική ευθύνη της άθλιας διοίκησης και των τρισάθλιων «επικοινωνιολόγων» της τα εντελώς αντίθετα.

Καθώς λοιπόν είχαμε κατακτήσει το νταμπλ του 2003-2004, είχαμε βγει απευθείας, όπως γινόταν τότε, στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ για τη σαιζόν 2004-2005 – όπου κληρωθήκαμε με τις Άρσεναλ, Αϊντχόβεν και Ροζενμποργκ.Να κάνουμε εδώ μια παρένθεση, δηλαδή να πούμε ότι την προηγούμενη σαιζόν, ως αποτέλεσμα… της δεύτερης θέσης λόγω της Ριζούπολης, είχαμε πάλι συμμετάσχει στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ, με αντιπάλους τις Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Στουτγάρδη και Ρέιντζερς. Δεν είχαμε πάει καλά, δηλαδή είχαμε 4 ήττες, μια ισοπαλία και μια νίκη – αυτό είχε κακοφανεί ιδιαίτερα στον κόσμο, αφού… είχαμε καλομάθει από τις προηγούμενες πολύ καλές πορείες των ετών 2000-2003. Σε συνδυασμό με το ότι εκείνη την εποχή, δηλαδή ύστερα από τη Ριζούπολη, όλα μας έφταιγαν (ασφαλώς δικαιολογημένα), αυτό επιβάρυνε κι άλλο το κλίμα μεταξύ κόσμου, διοίκησης και… Γιτζάκ Σουμ – μάλιστα μετά από το τέλος του αγώνα με τη Στουτγάρδη στη Λεωφόρο όπου χάσαμε με 1-3, ο κόσμος έκανε μια αυθόρμητη… μίνι συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το γήπεδο! Ωστόσο αυτή η μία νίκη, επί της Ρέιντζερς με 3-1 εκτός έδρας, ήταν αρκετή για να πάρουμε την τρίτη θέση στον όμιλο και να συνεχίσουμε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ – όπου όμως αποκλειστήκαμε από την Οσέρ του Σισέ με 0-1 στην έδρα μας και 0-0 έξω.

Τα αναφέρουμε όλα αυτά για να δείξουμε ότι ΑΠΟ ΤΟΤΕ άρχιζε σταδιακά η… ευρωπαϊκή υποχώρηση.

Όπως και νάχει, η είσοδος της ομάδας επί ΤΡΕΙΣ συνεχόμενες σαιζόν στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ (διότι ΚΑΙ τη σαιζόν 2005-2006 μπήκαμε στους ομίλους, έστω κι αν αυτή τη φορά παίξαμε προκριματικά για να το πετύχουμε), έφερε και το ανάλογο χρήμα. Θα περίμενε κανείς λοιπόν από αυτό το χρήμα να ενισχυθεί η ομάδα και να καλυφθούν όλα τα κενά – αντί όμως γι’ αυτό… είδαμε στο προηγούμενο μέρος τι έγινε αμέσως ύστερα από την κατάκτηση του νταμπλ, δηλαδή ότι το ρόστερ όχι μόνο δεν ενισχύθηκε αλλά χειροτέρεψε ποιοτικά με την άφιξη στη σαιζόν 2004-2005 ένα σωρό… παλτών και ημίπαλτων, άλλων το καλοκαίρι του 2004 κι άλλων το Γενάρη του 2005! Και η κατάσταση αυτή, αντί να διορθωθεί, χειροτέρεψε στις επόμενες σαιζόν – με ένα σωρό άχρηστους να έρχονται στην ομάδα. Θα τα αναλύσουμε αυτά στην ώρα τους. Αλλά δεν μπορούμε να μην πούμε από τώρα ότι ενώ επί τρεις, ξαναλέμε, συνεχόμενες σαιζόν συμμετείχαμε στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ εισπράττοντας και τα ανάλογα χρήματα, Η ΟΜΑΔΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΕΝΙΣΧΥΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΟΤΑΝ ΣΥΝΕΧΩΣ! Δηλαδή τα χρήματα πήγαιναν… στις τσέπες της οικογένειας! ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ!Όμως τότε… «δεν χρωστάγαμε», μας λένε οι νοσταλγοί! ΣΑ ΔΕ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!

Ωστόσο, έστω και με αυτή τη χειροτέρευση του ρόστερ, πάλι μπορούσαμε εκείνο το πρωτάθλημα του 2004-2005 να το πάρουμε, αφού και ο γάβρος είχε τότε τα δικά του προβλήματα – και δεν συζητάμε ότι αν ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ ενισχυόταν η ομάδα αντί να έρθει ο κάθε Βόουτερ, Μίτου και Ραγκουέλ, θα το είχαμε κατακτήσει… ακόμα και παρά τη θέληση της διοίκησης! Δεν θα υπήρχε τρόπος να μας το πάρουν!Η σαιζόν λοιπόν ξεκίνησε καλά στο πρωτάθλημα, με νίκες στις τρεις πρώτες αγωνιστικές επί του Ιωνικού και της Ξάνθης εντός έδρας και του Απόλλωνα Καλαμαριάς εκτός έδρας, ενώ μάλιστα την τρίτη αγωνιστική ο γάβρος έχασε από την Ξάνθη στο γήπεδο της τελευταίας!

Και τότε έγινε η πρώτη… παρέμβαση της διοίκησης! Με αφορμή την ήττα από την Αϊντχόβεν με 1-0 εκτός έδρας στον αγώνα του τσάμπιονς ληγκ απολύθηκε ο Γιτζάκ Σουμ και συγχρόνως αποχώρησε κι ο Βέλιμιρ Ζάετς! Λες και ήταν τόσο τρομερό κι αφύσικο να κάνεις και μια ήττα με 1-0 εκτός έδρας στο τσάμπιονς ληγκ από μια καλή ομάδα! Έστω κι αν δεν είχαμε παίξει καλά σε εκείνο το παιχνίδι – όπου ο υπεύθυνος της σελίδας ήταν παρών και θυμάται την απίστευτη, εκπληκτική εξέδρα που είχαμε κάνει! Ωραίες αναμνήσεις… θα ξαναζήσουμε ποτέ τέτοιες στιγμές άραγε;Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος τότε δεν πολυστενοχωρήθηκε με την απόλυση του Σουμ, διότι έχοντας καλομάθει όπως είπαμε από τις καλές ευρωπαϊκές πορείες με τον Αναστασιάδη, τον Κυράστα και τον Μαρκαριάν και λόγω της καχυποψίας σε όλα τα επίπεδα που επικρατούσε ύστερα από τη Ριζούπολη, ο Σουμ…μας φαινόταν λίγος! Όπως προαναφέραμε… τον αδικήσαμε τελικά. Πού να φανταζόμασταν όμως τότε τι θα συνέβαινε ύστερα;

Εμείς δηλαδή ελπίζαμε ότι ύστερα από τον Σουμ θα ερχόταν κάποιος καλύτερος προπονητής – όμως η διοίκηση… μας έφερε τον Ζντένεκ Σκάζνι, ο οποίος προηγουμένως είχε θητεύσει στον ΟΦΗ (τι περίεργο!) με μέτρια αποτελέσματα!

Ο άνθρωπος αυτός… ουδέποτε κατόρθωσε να προσαρμοστεί στην ομάδα όπως και η ομάδα σε εκείνον – δεν πρόλαβε καλά-καλά να αναλάβει και ήρθε η πρώτη γκέλα, δηλαδή την τέταρτη αγωνιστική ήρθαμε ισόπαλοι 0-0 στο γήπεδό μας με το Αιγάλεω! Και στην αμέσως επόμενη αγωνιστική χάσαμε με 2-0 εκτός έδρας από την Κέρκυρα!

Γεγονός είναι ότι στο τσάμπιονς ληγκ δείξαμε ένα σφυγμό φέρνοντας τρεις ισοπαλίες με την Άρσεναλ και στα δυο ματς, εντός κι εκτός έδρας και με τη Ρόζενμποργκ εκτός έδρας, ενώ νικήσαμε τη Ρόζενμποργκ στην έδρα μας και το ίδιο κάναμε και με την Αϊντχόβεν, σε ματς πάντως που δεν είχε βαθμολογική σημασία! Παρά, όμως, την καλή σχετικά πορεία στον όμιλο, πάλι ήρθαμε τρίτοι και συνεχίσαμε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ – όπου παρακάτω θα πούμε τι έγινε.

Στο πρωτάθλημα, όμως, τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Τη 10η αγωνιστική χάσαμε 1-0 από το γάβρο εκτός έδρας και τη 14η αγωνιστική ξαναχάσαμε 1-0 εκτός έδρας, αυτή τη φορά από την ΑΕΚ. Τη 16η αγωνιστική ήρθε νέα γκέλα με 0-0 με τον Ιωνικό εκτός έδρας, ενώ τη 17η αγωνιστική νέα ήττα πάλι εκτός έδρας με 1-3 από την Ξάνθη!

Φυσικά… όλα αυτά κάθε άλλο παρά βελτίωσαν το κλίμα. Όπως ήταν λογικό, ο κόσμος προβληματιζόταν και γκρίνιαζε – και τα πράγματα γίνονταν πολύ χειρότερα από τη συνεχιζόμενη φαγωμάρα διοίκησης – οργανωμένων, ιδιαίτερα με τους Ανεξάρτητους και τρισχειρότερα με τον οχετό που εξαπέλυαν συνεχώς τα… επικοινωνιακά μέσα της διοίκησης, δηλαδή η DERBY News και το Greengate.Σα να μην έφταναν όλα αυτά, η διοίκηση και οι παρατρεχάμενοί της όχι μόνο δεν σκέφτηκαν να κάνουν κάτι για να υπάρξει συσπείρωση αλλά έριξαν κι άλλο λάδι στη φωτιά με τη δημιουργία της περιβόητης «Ticket Club», προφανής στόχος της οποίας ήταν να πληγούν οι σύνδεσμοι των οργανωμένων με το να μην παίρνουν εισιτήρια, αφού η βασική «αρχή» λειτουργίας αυτού του εκτρώματος ήταν να πηγαίνει ο κάθε φίλαθλος μεμονωμένα και να αγοράζει το εισιτήριό του με επίδειξη ταυτότητας κλπ., κλπ. Φυσικά, η διαδικασία αυτή είχε σκαμπανεβάσματα, αφού άλλες φορές εφαρμοζόταν αυστηρά απέναντι στους συνδέσμους και άλλες φορές χαλάρωνε υποχρεώνοντας παρ’ όλα αυτά τους συνδέσμους να στέλνουν στην ΠΑΕ ονομαστικές λίστες και να παλεύουν με την αχρείαστη γραφειοκρατία που δημιουργούσε αυτή η κατάσταση. Η Ticket Club βέβαια δεν ταλαιπώρησε μόνο τους οργανωμένους αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο, αφού εκτός όλων των άλλων ήταν και κακοοργανωμένη, δημιουργώντας ουρές, μεγάλο χρόνο αναμονής μέχρι να αγοράσει κανείς το εισιτήριο και… πρόσθετο εκνευρισμό!

Η δικαιολογία για όλα αυτά ήταν ότι η Ticket Club έγινε «για να αποτρέψει τη βία και τα επεισόδια», καθώς υποτίθεται ότι έτσι… θα φαινόταν ποιος θα έκανε την κάθε «παρανομία» – ύστερα από τόσα χρόνια ασφαλώς όλοι ξέρουμε ότι ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΙ ΑΝ ΑΠΕΤΡΕΨΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ! Με τον πρόσθετο εκνευρισμό και τη φαγωμάρα που επέφερε, μάλλον δημιούργησε περισσότερα!

Όπως και νάχει, τα κακά αποτελέσματα και ιδιαίτερα η ήττα από την Ξάνθη προκάλεσαν επιτέλους την απόλυση του Σκάζνι και στη θέση του ήρθε ως υπηρεσιακός ο Τότης Φυλακούρης!

Γνωρίζουμε όλοι ποιος είναι ο Φυλακούρης, δηλαδή ότι πρόκειται για μια από τις εμβληματικές μορφές της ομαδάρας του Γουέμπλεϊ, ότι είναι ενωτικός από φυσικού του και έχει την καθολική αποδοχή του κόσμου και ότι έχει έναν έξω καρδιά χαρακτήρα, ιδανικό για να εμψυχώνει τους παίκτες και να τους μπολιάζει με… Παναθηναϊκή υγεία! Και αυτό ακριβώς έκανε: στον πρώτο αγώνα του κυπέλου ΟΥΕΦΑ με τη Σεβίλλη στο γήπεδό μας νικήσαμε με 1-0! Και στη 18η αγωνιστική του πρωταθλήματος η ομάδα ξέσπασε συντρίβοντας εντός έδρας τον Απόλλωνα Καλαμαριάς με 5-1! Για λίγο λοιπόν επανήλθε η αισιοδοξία!

η διοίκηση… σιγά μην άφηνε να εδραιωθεί αυτό το κλίμα αισιοδοξίας. Οι… τεχνοκράτες και επικοινωνιολόγοι της κακιάς συμφοράς θεωρούσαν «λίγο» τον Φυλακούρη – έτσι αυτός κάθισε στον πάγκο μόνο οχτώ μέρες και ανακοινώθηκε ότι ο επόμενος «κανονικός» προπονητής θα ήταν ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι!

Ο Μαλεζάνι ήταν προπονητής της Πάρμα στα χρόνια 1998 – 2001 και μάλιστα είχε κατακτήσει το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Από τότε, όμως, δεν είχε να επιδείξει κάποια άλλη επιτυχία – η καριέρα του δηλαδή είχε πάρει την κάτω βόλτα και έδειχνε ότι δεν θα αργούσε να σταματήσει. Ούτε κακός άνθρωπος ήταν βέβαια ούτε άσχετος με το αντικείμενο… όμως είχε έναν «πρωτόγονο», αφελή θα έλεγε κανείς χαρακτήρα, ο οποίος δεν τον άφηνε να επιβληθεί στους παίκτες και όπως φαίνεται… τον έκανε ευκολόπιστο απέναντι και στη διοίκηση. Τηρουμένων των αναλογιών θύμιζε κάπως έναν… εξευρωπαϊσμένο Αλέφαντο!

Άθελά του ο Μαλεζάνι θα σημάδευε αργότερα με την… καλτίλα του χαρακτήρα του εκείνη την εποχή του Παναθηναϊκού. Με τον Μαλεζάνι στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ δεν κατορθώσαμε να υπερασπίσουμε το 1-0 εντός έδρας με τη Σεβίλλη, χάσαμε δηλαδή με 0-2 εκτός έδρας και αποκλειστήκαμε. Υπήρχε, όμως, η «δικαιολογία» ότι η κλήρωση με τη Σεβίλλη ήταν έτσι κι αλλιώς δύσκολη. Πιο σημαντικό ήταν το πρωτάθλημα, όπου, η κατάσταση βελτιώθηκε κάπως σε σχέση με την περίοδο του Σκάζνι., χωρίς όμως να αποφύγουμε και τις γκέλες, όπως την 22η και 24η αγωνιστική όπου φέραμε 0-0 εντός έδρας με Ηρακλή και Άρη αντίστοιχα. Την επόμενη αγωνιστική, όμως, νικήσαμε στο γήπεδό μας το γάβρο με 1-0 και έτσι οι προοπτικές φαίνονταν καλές!

Είναι ένα μίνι θαύμα πώς διεκδικήσαμε αυτό το πρωτάθλημα ως το τέλος, με την ξεκάθαρη χειροτέρευση του ρόστερ σε σχέση με την προηγούμενη σαιζόν, με την κατακόρυφη πτώση της απόδοσης του Παπαδόπουλου, με την αποχώρηση του Κυργιάκου το Γενάρη του 2005, με το αποτυχημένο πέρασμα του Σκάζνι και με τη συνεχή φαγωμάρα της διοίκησης με τον κόσμο!Στη βαθμολογία λοιπόν ήμασταν πάρα πολύ κοντά με γάβρο και ΑΕΚ, δηλαδή φαινόταν ότι το πρωτάθλημα θα κρινόταν στο νήμα! Αλλά πάνω ακριβώς… στο νήμα, έγιναν τα εγκλήματα!

Πριν όμως γράψουμε γι’ αυτά τα εγκλήματα, πρέπει να αναφέρουμε ένα έγκλημα που έγινε προηγουμένως! Τη 14η αγωνιστική ήταν προγραμματισμένο το ματς Πανιώνιου – γάβρου στη Νέα Σμύρνη. Το ματς αυτό δεν ξεκίνησε ποτέ, λόγω επεισοδίων που προκάλεσαν οι οπαδοί του γάβρου. Η αρχική απόφαση των «οργάνων» ήταν να αφαιρεθούν από το γάβρο 3 βαθμοί, όπως προέβλεπε τότε ο κανονισμός. Όμως, πραγματικός κανονισμός είναι… ό,τι γουστάρει ο γάβρος! Ο οποίος πάντως… έκανε τη δουλειά του ξεσηκώνοντας τον κόσμο του, τους γάβρους βουλευτές, δημάρχους, παράγοντες κι όποιους άλλους διέθετε δημιουργώντας κλίμα… ούτε λίγο ούτε πολύ απειλής εμφυλίου πολέμου αν παρέμενε η τιμωρία! Όλα αυτά είχαν αποτέλεσμα και έτσι η απόφαση των «οργάνων» σε δεύτερο βαθμό ήταν να γίνει δεκτή η έφεση του γάβρου, να του επιστραφούν οι βαθμοί (πάλι καλά που δεν του έδωσαν κι άλλους τρεις βαθμούς bonus για την… ταλαιπωρία!) και να επαναληφθεί ο αγώνας – φυσικά όταν επαναλήφθηκε, ο γάβρος κέρδισε άνετα με 2-0. Και πώς αντέδρασε σε όλα αυτά η διοίκηση;

Αντέδρασε ανεχόμενη για να μην πούμε ότι… υποκίνησε κιόλας να καταθέσει ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ (αυτό ήταν τότε το «όργανο» των ΠΑΕ αντί για τη σημερινή σουπερλίγδα), δηλαδή ο γνωστός δικηγόρος και… Παναθηναϊκάρας Αλέξανδρος Λυκουρέζος ως μάρτυρας υπέρ του γάβρου στην έφεσή του! Όσο για την κινητοποίηση του κόσμου του Παναθηναϊκού που θα έπρεπε να γίνει; Μα τότε η διοίκηση ασχολιόταν με την κινητοποίηση ΕΝΑΝΤΙΟΝ του κόσμου του Παναθηναϊκού, με τους Γκόντζους, τους «ζουν ανάμεσά μας», τη DERBY NEWS, το Greengate, την Ticket Club και ό,τι άλλο μπορούσε να γεννήσει η διεστραμμένη φαντασία της!

Και η απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι αμέσως ύστερα από εκείνο το παιχνίδι του Πανιώνιου με το γάβρο, το μόνο που σκέφτηκε η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να κάνει, ήταν να ανακοινώσει ότι «τερματίζεται η διάθεση των εισιτηρίων από τα γκισέ και θα διατίθενται μόνο ονομαστικά μέσω της Ticket Club», στην οποία έπρεπε όλοι να συμπληρώσουν… αίτηση εγγραφής (!!!), με τη δικαιολογία… του φόβου για επεισόδια που θα έκαναν οι Παναθηναϊκοί, λόγω των επεισοδίων που είχαν κάνει οι γάβροι στη Νέα Σμύρνη!

ΤΕΤΟΙΑ «ΛΟΓΙΚΗ» ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ!

Πάμε, όμως, στο έγκλημα του… νήματος! Στο ματς της 25ης αγωνιστικής με το γάβρο, όπου όπως είδαμε νικήσαμε με 1-0, πετάχτηκε κάποια στιγμή ένα αντικείμενο μέσα στο γήπεδο. Εκτός απ’ αυτό, τίποτε άλλο δεν είχε συμβεί, δηλαδή η ατμόσφαιρα ήταν απολύτως κανονική για ένα ντέρμπυ, χωρίς έκτροπα. Δηλαδή ο αγώνας άρχισε, διεξήχθη και τελείωσε χωρίς κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, τα «όργανα» δεν έχασαν την ευκαιρία και μας τιμώρησαν με ποινή δυο αγωνιστικών κεκλεισμένων των θυρών!

Ήταν απόφαση – σκάνδαλο μεγατόνων, αν μάλιστα σκεφτεί κανείς τι είχε γίνει με το ματς του γάβρου με τον Πανιώνιο, όπου τα επεισόδια ήταν χίλιες φορές χειρότερα, το ματς δεν έγινε και τελικά… όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε ο γάβρος αλλά μόνο «ευχαριστούμε» δεν του είπαν κιόλας!Σα να μην έφτανε αυτό, η ποινή του δεύτερου ματς κεκλεισμένων των θυρών «συνέπιπτε» να πρέπει να εκτιθεί την προτελευταία αγωνιστική στο παιχνίδι με την ΑΕΚ εντός έδρας! Στο μεταξύ, την 26η αγωνιστική είχαμε νικήσει τη Χαλκηδόνα με 6-3 στο γήπεδό μας και την επόμενη είχαμε φέρει ισοπαλία 1-1 με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα.

Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός και η διοίκησή της δεν άφησαν βέβαια έτσι το θέμα – κινητοποίησαν τον κόσμο σε μια μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ενεργοποίησαν τους Παναθηναϊκούς βουλευτές και παράγοντες και προσέλαβαν τους καλύτερους δικηγόρους για να υποστηρίξουν την έφεση που έκανε και υπήρχαν μεγάλες ελπίδες ότι με βάση το προηγούμενο του ματς Πανιωνίου – γάβρου, η έφεση θα γινόταν δεκτή και η ποινή θα έπεφτε, αν τα «όργανα» δεν ήθελαν να ξεφτιλιστούν εντελώς – άλλωστε φοβόντουσαν τις δικαιολογημένες αντιδράσεις του κόσμου, αν η έφεση απορριπτόταν!

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ!Δηλαδή όλη η προηγούμενη παράγραφος για την έφεση που έκανε η ΠΑΕ και την κινητοποίηση που προκάλεσε για να την υποστηρίξει κλπ., είναι… αυτό που θα έπρεπε να είχε γίνει! Το οποίο, όμως, ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ!Διότι στην πραγματικότητα, εντελώς «ανεξήγητα» η ΠΑΕ Παναθηναϊκός ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ ΕΦΕΣΗ!Ακόμα και σήμερα, ύστερα από 15 χρόνια ανατριχιάζουμε και εξοργιζόμαστε όπως ακριβώς τότε, όταν σκεπτόμαστε αυτή την απίστευτη παράλειψη προδοσίας και μαχαιριάς στην πλάτη του Συλλόγου εκ μέρους της ΠΑΕ!Αλλά δεν έφταναν αυτά.

Διότι παρά το γεγονός ότι η ΠΑΕ «φρόντισε» να παραμείνει η ποινή και να παίξουμε κεκλεισμένων με την ΑΕΚ, υπήρχε… κίνδυνος να την κερδίσουμε παρ’ όλα αυτά!

Και αν την κερδίζαμε, θα παίρναμε το πρωτάθλημα, αρκεί να κάναμε μια νίκη στο ματς της τελευταίας αγωνιστικής με τον ΟΦΗ εκτός έδρας! Δηλαδή πριν από το ματς με την ΑΕΚ, είχε συμβεί το θαύμα: παρ’ όλα τα προβλήματα που είχαμε μέσα στη σαιζόν, μετά το τέλος της 28ης αγωνιστικής ήμασταν πρώτοι στη βαθμολογία με 60 βαθμούς, ενώ ο γάβρος είχε 59 βαθμούς και η ΑΕΚ 58!

Αυτό λοιπόν τον «κίνδυνο» να πάρουμε το πρωτάθλημα… φρόντισαν να τον αποτρέψουν ο Κώστας Γκόντζος και οι σιχαμεροί «επικοινωνιολόγοι» της ΠΑΕ.

Και πώς τον απέτρεψαν;

Επί ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα πριν από το κρίσιμο αυτό παιχνίδι με την ΑΕΚ στοχοποίησαν τον παίκτη – κλειδί της εποχής εκείνης που τότε είχαμε, από την απόδοση του οποίου πολλά θα κρίνονταν, δηλαδή τον Άγγελο Μπασινά – τον οποίο άρχισαν να βρίζουνε από το πρωί ως το βράδυ από τη DERBY News και τους άλλους… βόθρους «επικοινωνίας» που διέθεταν!

Ο υπεύθυνος της σελίδας θυμάται πολύ καλά αυτή την «ανεξήγητη» εκστρατεία εναντίον του Μπασινά από το «παρακράτος» της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και θυμάται επίσης ότι τότε… απορούσε και φώναζε – ποιος τον άκουγε όμως!

Αποτέλεσμα αυτής της στοχοποίησης του Μπασινά ήταν το βαθύτατο ξενέρωμά του, η πλήρης διάρρηξη κάθε ψυχικού δεσμού του με τον Παναθηναϊκό (από τον οποίο άλλωστε αμέσως μετά από τη λήξη εκείνης της σαιζόν αποχώρησε) και… η απόλυτη αδιαφορία του στο συγκεκριμένο ματς με την ΑΕΚ, όπου… περπατούσε στο γήπεδο με τα χέρια στις… φανταστικές τσέπες του παντελονιού του!Το απίστευτο, μέσα σε όλα τα άλλα απίστευτα, ήταν πώς ο Μαλεζάνι έβαλε τον Μπασινά να παίξει βασικός, ενώ ήταν σε αυτή την κατάσταση! Είναι άγνωστο αν το σκέφτηκε μόνος του ή πήρε κάποια σχετική… εντολή.

Έτσι, με όλα αυτά το παιχνίδι εκείνο με την ΑΕΚ έληξε 0-0 και η διοίκηση πέτυχε το… στόχο της, δηλαδή να μας περάσει ο γάβρος στη βαθμολογία και τελικά να μας πάρει το πρωτάθλημα με ένα βαθμό διαφορά!

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥ 2004-2005 ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΓΑΒΡΟ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΣΑΙΖΟΝ 2004-2005!

Και με τον τρόπο αυτό δεν είναι μόνο ότι χάσαμε εμείς το πρωτάθλημα – είναι και ότι «αναστήθηκε» ο γάβρος, στον οποίο θα έβγαιναν μαχαίρια αν έχανε και δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα ύστερα από εκείνο του 2004!

Και ότι αντί να στείλουμε τον γάβρο να παίξει προκριματικά για να μπει στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ… στείλαμε τελικά τον εαυτό μας!Εδώ τελειώνει, με μεγάλη ψυχική ένταση του συγγραφέα του, ο οποίος καθώς τα γράφει, τα ξαναθυμάται, αυτό το τέταρτο μέρος. Στα επόμενα μέρη… προετοιμαστείτε να αντέξετε διαβάζοντας τι έγινε στη συνέχεια.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Ε΄

Η πολιτική του Γιώργου Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό μπορεί να χαρακτηριστεί ως διπολική (ως γνωστόν ο διπολισμός είναι μια ψυχική πάθηση…), δηλαδή ορισμένες φορές ενίσχυε την ομάδα με καλούς παίκτες, άλλες φορές όχι ακριβούς (αυτό, όμως, για μας δεν έχει σημασία, τι βλέπουμε στο γήπεδο μετράει) κι άλλες φορές πιο ακριβούς. Ωστόσο, σχεδόν πάντα, ακόμα και στις καλύτερες περιόδους έλειπε εκείνο το κομμάτι που χρειαζόταν για να συμπληρωθεί το παζλ και να γίνει το κάτι παραπάνω, όπως προαναφέραμε στα προηγούμενα μέρη. Στη συνέχεια… έδινε μια, κλωτσούσε την καρδάρα με το γάλα, αποδυνάμωνε πάλι την ομάδα και ύστερα… φτου κι απ’ την αρχή!

Αυτό κράτησε μέχρι το τέλος της θητείας του – καθώς ακόμα και επί εποχής βαθιάς παράγκας, ενώ δηλαδή είχε αρχίσει η κυριαρχία του Κόκκαλη και οι σφαγές, έκανε μια τελευταία προσπάθεια να ενισχύσει την ομάδα του Κυράστα. Την οποία, όμως, δεν προστάτεψε καθόλου από το κυνηγητό της παράγκας.

Η πολιτική του Τζίγγερ ήταν κι αυτή διπολική στην περίοδο Φιλιππίδη, από το 2000 ως το 2003 – μόνο που εδώ ξεπέρασε τα όρια του διπολισμού κι έφτασε σε εκείνα της σχιζοφρένειας.

Δηλαδή είναι γεγονός ότι στην περίοδο Φιλιππίδη χρήματα ξοδεύτηκαν και καλές μεταγραφές έγιναν – και μάλιστα πιο ακριβές, αν σκεφτούμε και τη μικρή χρονική διάρκεια αυτής της περιόδου, από το χρονικό διάστημα διοίκησης του «καπετάνιου».

Ευχαριστώντας σε αυτό το σημείο το φίλο sanogiaprovata για τη βοήθειά του, τις υπενθυμίσεις του και τα στοιχεία που έδωσε στη σελίδα, όπως κι όλους εσάς για τα πολύτιμα σχόλιά σας, τα πιο γόνιμα ίσως που έχουν γίνει ποτέ σε οποιαδήποτε συζήτηση έχει ανοίξει από δω, θυμίζουμε τις μεταγραφές του Πάουλο Σόουζα, του Βλάοβιτς, του Κόλκα, του Μικάελσεν, του Ολισαντέμπε και φυσικά την πιο ακριβή απ’ όλες, δηλαδή του Μιχάλη Κωνσταντίνου. Αλλά κι άλλοι παίκτες όχι τόσο «λαμπροί», όπως ο Σάριτς, ο Σαπάνης κι ο Κουτσουρές δεν κόστισαν λίγο – για τα σημερινά δεδομένα θα θεωρούνταν… απλησίαστοι!

Πώς εξηγείται αυτή η ξαφνική… γαλαντομία; Εξηγείται από το γεγονός ότι τότε εισπράτταμε, λόγω του ανταγωνισμού που υπήρχε μεταξύ Alpha Digital και Netmed, εξωπραγματικά ποσά από τα τηλεοπτικά δικαιώματα – 4,5 δισεκατομμύρια δραχμές είχε εισπράξει από αυτά η ΠΑΕ Παναθηναϊκός! Και σε αυτά βέβαια πρέπει να προστεθούν και εκείνα που εισέπραττε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός από τις συμμετοχές της εκείνη την περίοδο στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ.

Επομένως η… ανοιχτοχεριά της περιόδου Φιλιππίδη δεν οφείλεται στο ότι ο Τζίγγερ έβγαλε χρήματα από την τσέπη του για να ενισχύσει την ομάδα αλλά σε όλα τα παραπάνω. Ασφαλώς αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο η σελίδα κατακρίνει την οικογένεια, διότι «δεν έχει σημασία τι χρώμα έχει η γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια» – δηλαδή ας βρίσκει τρόπο η ιδιοκτησία να ενισχύει την ομάδα κι ας μη τα βάζει από την τσέπη της.

Όμως σηκώνει και παρασηκώνει κριτική η… σχιζοφρένεια που όπως είπαμε συνόδευε αυτή την πολιτική, δηλαδή ενώ έπεσαν τόσα χρήματα και ενισχύθηκε τόσο η ομάδα, όπως κι αν αυτό έγινε, παράλληλα πάλι συνεχίστηκε η… τσιγγουνιά χωρίς λόγο, δηλαδή και πάλι όταν χρειάστηκε αυτή η μια κίνηση για να συμπληρωθεί το παζλ και να γίνει το αληθινό «ξεπέταγμα», δεν έγινε ποτέ! Αναφέραμε ήδη την περίπτωση του Μαρκαριάν ο οποίος ζητούσε τον Μάνσο (που δεν κόστιζε και δισεκατομμύρια στο κάτω-κάτω) και του έφεραν τον Γήττα. Και πιο σχιζοφρενικό ήταν ότι αυτή η «επένδυση», όχι μόνο δεν προστατεύτηκε αλλά αφέθηκε στο έλεος της παράγκας, με αποτέλεσμα… τον Ευθυμιάδη και τη Ριζούπολη. Για τη Ριζούπολη μάλιστα… πολλές ενδείξεις υπάρχουν ότι η τότε διοίκηση της ομάδας ΗΞΕΡΕ τι θα συνέβαινε αλλά το άφησε να γίνει! Μεταξύ άλλων που… δεν γράφονται, δεν μας φαίνεται τυχαία η… εξαφάνιση του Φιλιππίδη εκείνη τη μέρα, ενώ στην περίπτωση του Ευθυμιάδη όχι μόνο δεν είχε εξαφανιστεί αλλά… μπούκαρε στο γήπεδο και όρμησε καταπάνω του!Οι νοσταλγοί βέβαια έχουν έτοιμη την «απάντηση», δηλαδή ότι «ο Τζίγγερ (ή κι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης στα τελευταία χρόνια) ήταν ηθικός και γι’ αυτό δεν έκανε όλα αυτά που κάνανε οι γάβροι με την παράγκα και προσπαθούσε να κινείται νόμιμα» κλπ., κλπ.

αδιαπραγμάτευτη γνώμη μας είναι ότι αν ο Τζίγγερ και γενικά η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχαν… τέτοιου είδους «ηθική» σε όλες τις άλλες δραστηριότητές τους, δεν θα είχαν γίνει η πιο ισχυρή επιχειρηματική οικογένεια στην Ελλάδα αλλά… θα είχαν παραμείνει στην Επισκοπή να βόσκουν πρόβατα και ούτε θα είχαμε ακούσει ποτέ γι’ αυτούς!

Φανταζόμαστε ότι αυτό είναι θέμα… κοινής λογικής και δε χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, σωστά;Εκτός, όμως, από αυτό, τι σημαίνει τελικά «ηθικό»; Είναι ηθικό να μην αντιδράς απέναντι σε ένα κλέφτη ή σε ένα νταβατζή; Πρέπει να τον αφήνεις να σε κλέβει και να σε εξευτελίζει; Και καλά να κλέβει ή να εξευτελίζει εσένα προσωπικά – μπορεί να είσαι και… μαζοχιστής και να σου αρέσει στην τελική! Όμως, πώς έχεις δικαίωμα να τον αφήνεις να κάνει το ίδιο και εναντίον του κόσμου, για τον οποίο ΕΧΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗ σαν ιδιοκτήτης μιας μεγάλης ομάδας;

Και ασφαλώς… για να σταματήσεις τον κλέφτη και τον νταβατζή δεν είναι αρκετό να του λες, με τα… DVD, τα κρασιά και τις κλαψοανακοινώσεις της ΠΑΕ ότι «δεν είναι σωστό αυτό που κάμνετε αγαπητέ μου κύριε»! Αν λοιπόν δεν κάνεις τίποτα για να σταματήσεις τον κλέφτη και τον νταβατζή, δεν είσαι ηθικός. Ακόμα κι αν εσύ δεν κλέβεις, είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ έμμεσα, διότι τον αφήνεις να διασπείρει τη δική του ανηθικότητα και να δηλητηριάζει τα πάντα – και τελικά να καταστρέφει το «προϊόν» το οποίο υποτίθεται ότι σε ενδιαφέρει, το ποδόσφαιρο δηλαδή, για να μιλήσουμε κι εμείς «τεχνοκρατικά».

Και αυτό επίσης φανταζόμαστε ότι είναι θέμα… κοινής λογικής και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, σωστά;

Θεωρήσαμε απαραίτητη αυτή τη μεγάλη παρένθεση για να συμπληρώσουμε όσα γράψαμε μέχρι τώρα – και επαναλαμβάνουμε ότι αυτή η ανάγκη να γίνει η σειρά ετούτη όσο το δυνατόν πιο πλήρης, προέκυψε από ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ παρέμβαση και ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ενδιαφέρον και η σελίδα σας ευχαριστεί όλους!Πάμε όμως στη συνέχεια της ιστορίας…Πώς αντέδρασε λοιπόν η διοίκηση στην απώλεια του πρωταθλήματος του 2005, η οποία είχε ανεβάσει τον κόσμο στα κάγκελα; – και πώς να μην τον είχε ανεβάσει όταν ο κόσμος είχε υποστεί ήδη τόσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Ας δούμε πώς διαμορφώθηκε το ρόστερ εκείνης της περιόδου – δεν έχουμε πρόχειρο ποιοι ήρθαν και ποιοι έφυγαν τον Ιούνιο του 2005 και ποιοι το Γενάρη του 2006 αλλά μπορούμε να δώσουμε τη συνολική εικόνα.Έγινε λοιπόν κοσμογονία, διότι αυτοί που έφυγαν ήταν πάρα πολλοί.

Και αρχίζουμε με όσους απ’ αυτούς… ήταν πρόσφατοι στην ομάδα αλλά δεν είχαν προσφέρει τίποτα και έφυγαν γρήγορα – γρήγορα, δηλαδή τους Μάριτς, για τον οποίο εξακολουθητικά μας ζάλιζε ο Κώστας ο Γκόντζος πόσο τρομερός παιχταράς ήταν και εμείς φυσικά φταίγαμε που δεν το καταλαβαίναμε (!!!), Νιρέν Ντεμπά, Επαλέ, Μίτου, Σκάτσελ, Ραγκουέλ, Μπικόφσκι και Άντερσον Ντε Λίμα – για τον οποίο ξεχάσαμε στα προηγούμενα μέρη να αναφέρουμε ότι ήρθε σαν πολύ ελπιδοφόρο ταλέντο αλλά… δεν πρόλαβε καλά-καλά να πατήσει το πόδι του στο γήπεδο και τραυματίστηκε. Και αυτό… ήταν το τέλος του, διότι ουδέποτε κατάφερε να ανακάμψει ύστερα από την εγχείριση στην οποία υποβλήθηκε από τον Αργύρη Μήτσου. Η σελίδα αναφέρει ότι τον εγχείρισε ο Αργύρης Μήτσου σαν γεγονός και όχι για να προσχωρήσει στους γνωστούς… αφορισμούς για την ιατρική του αξία – δεν είμαστε ορθοπεδικοί ώστε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι έγινε.

Έφυγαν όμως και παίκτες με μεγαλύτερη αξία, όπως οι τεράστιοι Ρενέ Χένρικσεν και Μάρκους Μυνχ. Γι’ αυτούς τους δυο, έστω και αν δεχτούμε ότι όταν έφυγαν ήταν στα τελειώματά τους, σε απολύτως καμιά περίπτωση δεν αντικαταστάθηκαν όχι από ισάξιους αλλά ούτε καν από κάποιους που να τους πλησίαζαν σε αξία. Έφυγε (αν και τυπικά παρέμεινε ως το Δεκέμβρη του 2005) κι ο Άγγελος Μπασινάς, για τον οποίο τα έχουμε πει ήδη (στο διάστημα που παρέμενε για τη σαιζόν 2005 – 2006 δεν υπολογιζόταν). Έφυγαν οι Παντελής Κωνσταντινίδης και Μίλτος Σαπάνης (ο τελευταίος κατά τη γνώμη μας σε όλη τη θητεία του στον Παναθηναϊκό δεν αξιοποιήθηκε όσο θα μπορούσε). Έφυγαν και οι δυο αναπληρωματικοί τερματοφύλακες, Χαλκιάς και Κοτσώλης (αυτούς θα τους ξανασυναντούσαμε αργότερα).

Αλλά η αποχώρηση που ξεσήκωσε το μεγαλύτερο θόρυβο ήταν εκείνη του Μιχάλη Κωνσταντίνου, ο οποίος ήταν η ακριβότερη μεταγραφή της ιστορίας μας όταν είχε αποκτηθεί! Και το χειρότερο ήταν ότι α) έφυγε ως ελεύθερος, δηλαδή όταν έληξε το συμβόλαιό του, επομένως η ομάδα δεν εισέπραξε δεκάρα τσακιστή και β) ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΓΑΒΡΟ!

Για άλλη μια φορά επαναλαμβανόταν δηλαδή το έγκλημα που είχε γίνει (και σε αυτό δεν αναφερθήκαμε στα προηγούμενα μέρη και το γράφουμε τώρα!) το καλοκαίρι του 2004 με τον Αντώνη Νικοπολίδη – όπου πάλι χωρίς κανένα όφελος χαρίσαμε στο γάβρο τον καλύτερο τότε Έλληνα τερματοφύλακα, ο οποίος κράτησε τη θέση κάτω απ’ τα δοκάρια των ακατανόμαστων για πολλά χρόνια. Και επειδή είχε πολλά απωθημένα από το γεγονός ότι για πάρα πολύ καιρό είχε μείνει στον πάγκο λόγω της ύπαρξης του Βάντσικ και από την πραγματικά απαξιωτική συμπεριφορά της ΠΑΕ Παναθηναϊκός απέναντί του όταν συζητούσε την ανανέωση του συμβολαίου του, έγινε και ο χειρότερος γαβρογενίτσαρος που υπήρξε ποτέ στην ποδοσφαιρική ιστορία!

Ο Κωνσταντίνου βέβαια δεν έπιασε τόσο πολύ στο γάβρο αλλά αυτό δεν έχει την παραμικρή σημασία και δεν μειώνει καθόλου το έγκλημα που έγινε και στην περίπτωσή του.Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχάσουμε και το έγκλημα που έγινε με την περίπτωση του Σωτήρη Κυργιάκου, που κι αυτός έφυγε το Γενάρη του 2005 για το εξωτερικό λόγω του κοντόφθαλμου πείσματος της οικογένειας στερώντας την άμυνά μας από έναν παίκτη ιδιαίτερα πολύτιμο, που φυσικά κι αυτός δεν αντικαταστάθηκε από κάποιον που να τον πλησίαζε σε αξία.

Ας δούμε όμως και ποιοι ήρθαν στην ομάδα, αφού πάρουμε… μια βαθιά ανάσα. Ήρθαν… πολυδιαφημισμένοι ο Φλάβιο Κονσεϊσάο για… ηγέτης της μεσαίας γραμμής (!!!), ο οποίος κάποτε ήταν καλός παίκτης αλλά σε μας αποδείχθηκε τουρίστας και ο αμυντικός μέσος Ιγκόρ Μπίστσαν, ο οποίος τουρίστας ίσως δεν ήταν αλλά ελάχιστα πρόσφερε. Ήρθαν ο τερματοφύλακας Πιέρ Εμπέντε ο αριστερός μπακ Άντονι Σέριτς και ο δεξιός μπακ Μίκαελ Νίλσον – μέτριοι και οι τρεις.

Ήρθε ο σέντερ φορ – ανέκδοτο Σάντορ Τόργκελε, ο οποίος έγινε διάσημος για το… διαζύγιο που είχε πάρει με τα δίχτυα!

Και ήρθαν και οι Έλληνες ταλέντα – ελπιδοφόροι, δηλαδή ο αμυντικός Φίλιππος Δάρλας, επιστρέφοντας από δανεισμό, ο αμυντικός χαφ Αλέξανδρος Τζιόλης, ο επιθετικός Βαγγέλης Μάντζιος, ο μέσος Σωτήρης Λεοντίου και ο μέσος επίσης Γιώργος Θεοδωρίδης. Από αυτούς, ο Μάντζιος και ο Τζιόλης θα γινόντουσαν… σύμβολα της τζιγγερικής μιζέριας στα επόμενα χρόνια, ο Δάρλας θα παρέμενε μια μετριότητα, τον Θεοδωρίδη… ούτε που τον είδαμε, ενώ ο Σωτήρης Λεοντίου, ο οποίος έμοιαζε να είναι ο καλύτερος απ’ αυτούς σε ποδοσφαιρική ποιότητα, θα στεκόταν πάρα πολύ άτυχος λόγω του τρομερού τραυματισμού του στη σαιζόν 2007-2008, ο οποίος ουσιαστικά του έκοψε το ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο (πάλι καλά που περπάτησε κιόλας…) αλλά και θα γινόταν σύμβολο κι αυτός της… γενικότερης παράνοιας και μιζέριας της εποχής με το γνωστό σύνθημα – απαίτηση του κόσμου που απευθυνόταν προς εκείνον «να βγάλει τα κόκκινα παπούτσια»!…

Με άλλα λόγια, το ρόστερ χειροτέρεψε χαρακτηριστικά ακόμα περισσότερο σε σχέση με πριν! Με πιο ποιοτικό παίκτη πλέον τον Έκι Γκονζάλες, ο οποίος επωμίστηκε άθελά του έναν πολύ βαρύ ρόλο που δεν μπορούσε να σηκώσει, όχι τόσο για αγωνιστικούς αλλά πιο πολύ για… επικοινωνιακούς λόγους. Όλα αυτά θα είχαν καταλυτικές συνέπειες, που θα τις δούμε παρακάτω.

Να πούμε επίσης ότι προπονητής παρέμεινε ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι, ο οποίος έβγαλε όλη εκείνη την παρανοϊκή, όπως θα εξελισσόταν σαιζόν, την οποία σημάδεψε κι αυτός με τον τρόπο που θα δούμε όταν έρθει η ώρα!

Θα τελειώσουμε εδώ αυτό το μέρος στο πλαίσιο της προσπάθειας να μην είναι το κάθε κομμάτι αυτής της σειράς… σεντόνι που δεν μπορεί να διαβαστεί. Ήταν βασικά ένα… μεταβατικό μέρος, διότι θεωρήσαμε σκόπιμο να «μαζέψουμε» και να αναφέρουμε ορισμένα σημαντικά πράγματα που δεν τα είχαμε αναφέρει προηγουμένως. Η συνέχεια της ιστορίας, στο επόμενο!

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ ΣΤ΄

Το πρωτάθλημα του 2004-2005 μπορεί να είχε χαθεί όπως χάθηκε αλλά ο κόσμος του Παναθηναϊκού είχε ακόμα δυνάμεις και αισιοδοξία μέσα του.

Έτσι προσδοκούσε ότι στην επόμενη σαιζόν θα άλλαζαν τα πράγματα, καθώς μάλιστα είχε περάσει η άποψη ότι «εφόσον ο Μαλεζάνι παρέμεινε και θα προετοιμάσει αυτός την ομάδα, θα φανεί η αξία του» κλπ., κλπ. Είχε ευχαριστήσει τον κόσμο και η μεταγραφή του Φλάβιο Κονσεϊσάο λόγω του ονόματος που κουβαλούσε – πού να ξέραμε τι θα βλέπαμε απ’ αυτόν στην πραγματικότητα…Η αισιοδοξία του κόσμου ενισχύθηκε στις 5 Αυγούστου του 2005, όταν σε ένα φιλικό προετοιμασίας στο ΟΑΚΑ νικήσαμε τη Σαραγόσα με 2-0, με καλή εμφάνιση και μάλιστα χωρίς να παίζει κι ο Έκι Γκονζάλες!Το αξιοσημείωτο, όμως, αυτού του φιλικού είναι ότι στο ΟΑΚΑ είχε 55.000 κόσμο! – νούμερο απίστευτο για τέτοιο ματς αλλά και για την εποχή που έγινε, όπου πάρα πολλοί έλειπαν για διακοπές!

Αυτά για όσους… επιμένουν να λένε ότι για τα χάλια, παλιότερα και σημερινά… φταίει ο κόσμος.

Λίγες μέρες αργότερα άρχισαν οι επίσημες υποχρεώσεις, δηλαδή τα προκριματικά για την είσοδο στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ με το πρώτο ματς εκτός έδρας με τη Βίσλα Κρακοβίας. Και εκεί… χτύπησε ένα πρώτο καμπανάκι, καθώς χάσαμε με 3-1και βάλαμε την πρόκριση σε κίνδυνο. Χάσαμε εκείνο το ματς αν και είχαμε προηγηθεί στο 4ο λεπτό – όμως στη συνέχεια η άμυνά μας ήταν για τα πανηγύρια, με τους Βύντρα, Μόρις και Κώτσιο να κουτουλάνε μεταξύ τους. Αυτή το αμυντικό αλαλούμ θα το… συνηθίζαμε στη συνέχεια σε εκείνη τη σαιζόν, πράγμα παράξενο εφόσον είχαμε Ιταλό προπονητή που υποτίθεται ότι το πρώτο πράγμα που θα έφτιαχνε, θα ήταν η άμυνα…Όμως στη ρεβάνς κατορθώσαμε να το σώσουμε καθώς νικήσαμε στην παράταση με 4-1 και προκριθήκαμε – με τη μοναδική αλλά σημαντική μεγάλη εμφάνιση του Κύπριου, Κώστα Χαραλαμπίδη με την ομάδα.

Έτσι, όπως προαναφέραμε στα προηγούμενα μέρη, μπήκαμε στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ για τρίτη συνεχόμενη φορά εισπράττοντας και τα ανάλογα χρήματα – αλλά… ανάθεμα αν ποτέ ενισχύθηκε στ’ αλήθεια η ομάδα με αυτά! Στις τσέπες της οικογένειας κατέληξαν…Η κλήρωση των ομίλων δεν ήταν εύκολη, δηλαδή πέσαμε με Μπαρτσελόνα, Βέρντερ Βρέμης και Ουντινέζε. Ωστόσο, έχοντας καλομάθει από τις πρόσφατες προηγούμενες ευρωπαϊκές πορείες, πάλι ήμασταν αισιόδοξοι. Στο τι έγινε στην πραγματικότητα σε εκείνο τον όμιλο, θα αναφερθούμε παρακάτω. Διότι όσα συνέβησαν, είναι σημαντικά.

Λίγες μέρες αργότερα, όμως, δηλαδή στις 28 Αυγούστου, ήρθε η… απότομη προσγείωση, καθώς άρχισε το πρωτάθλημα και το πρώτο ματς ήταν με το γάβρο εντός έδρας. Με κακή λοιπόν εμφάνιση αλλά… και με τη βοήθεια του διαιτητή Μπριάκου, ο οποίος έπαιξε ξεκάθαρα… αντιέδρα και έκανε να τελειώσουμε το ματς με 9 παίκτες, καθώς απέβαλε στο 65΄ με πολύ αυστηρή κόκκινη τον Κώτσιο για αγκωνιά σε αντίπαλο πάνω στη φάση, ενώ λίγο πριν από το τέλος του αγώνα έδειξε κόκκινη πιο δικαιολογημένα (για κλωτσιά σε αντίπαλο) και στον Νασίφ Μόρις, χάσαμε με 0-2. Και το θέμα ήταν πως εκτός από τη διαιτησία δεν δείξαμε καθόλου σφυγμό, καθώς ώσπου να αποβληθεί ο Κώτσιος, κάτι που έγινε ενώ ήδη χάναμε με 0-1 από το πρώτο ημίχρονο… τίποτα δεν είχαμε κάνει μέσα στο γήπεδο.

Και σα να μην έφταναν αυτά, στις δυο επόμενες αγωνιστικές ακολούθησαν δυο μίζερες εκτός έδρας ισοπαλίες (δηλαδή γκέλες) 1-1 με τον Ιωνικό και 0-0 με τον Λεβαδειακό.

Αλλά ούτε κι αυτά ήταν αρκετά, καθώς στο πρώτο ευρωπαϊκό ματς με την Ουντινέζε εκτός έδρας το οποίο έγινε τις ίδιες μέρες, χάσαμε με 0-3 με κάτω τα χέρια. Ο υπεύθυνος της σελίδας ήταν παρών στο Ούντινε εκείνη τη μέρα και θυμάται το χαρακτηριστικότατο ξενέρωμα όλων των «ηρώων» που βρισκόμασταν στο γήπεδο από την εμφάνιση της ομάδας…Απολύτως λογικό λοιπόν ήταν να εξαφανιστεί η αισιοδοξία, να θυμηθεί ο κόσμος ό,τι είχε γίνει τις προηγούμενες χρονιές και να ξαναρχίσει η γκρίνια.

Τις επόμενες τρεις αγωνιστικές κάναμε επιτέλους τρεις νίκες με μικρούς αντιπάλους, δηλαδή με Πανιώνιο 3-0 εντός, με Καλλιθέα 4-2 εκτός και με Ακράτητο 1-0 εντός έδρας. Και στο δεύτερο ευρωπαϊκό ματς νικήσαμε στο γήπεδό μας τη Βέρντερ Βρέμης με 2-1 – με αποτέλεσμα, όπως πολύ καλά θυμόμαστε, το ξεσάλωμα του Κώστα Γκόντζου, ο οποίος κούναγε επιθετικά το δάχτυλο στον κόσμο επειδή… γκρίνιαζε προηγουμένως! Ανεξάρτητα όμως από το τι έκανε ο Γκόντζος, για λίγο ο κόσμος σκέφτηκε «λες να;» και προσπάθησε να επαναφέρει την αισιοδοξία μέσα του.

Σε αυτό βοήθησε το 0-0 που φέραμε στο γήπεδό μας στο τρίτο παιχνίδι των ομίλων με τη φοβερή και τρομερή τότε Μπαρτσελόνα – ένα ματς στο οποίο ο Μαλεζάνι θυμήθηκε ότι… είναι Ιταλός και κατέβασε την ομάδα με απολύτως αμυντικό προσανατολισμό και με σκοπό να μη χάσουμε. Και ασφαλώς πάρα πολύ καλά έκανε, διότι η Μπαρτσελόνα εκείνης της εποχής είχε ξεφύγει σε επίπεδο και δεν παιζόταν. Αυτό… κρατήστε το για να το θυμηθείτε στη συνέχεια της ιστορίας…Θα ρωτήσετε κάποιοι γιατί ασχολούμαστε με το τι έκανε κι έλεγε ο Κώστας Γκόντζος. Διότι τότε ο τύπος αυτός ήταν… ο «αντ’ αυτού» του Τζίγγερ και ο λόγος του περνούσε και επηρέαζε. Και όπως θα δούμε στο επόμενο μέρος… επέδρασε καθοριστικότατα στις εξελίξεις στη συνέχεια.

Όπως εξαφανίστηκε η αισιοδοξία της αρχής, έτσι εξαφανίστηκε και εκείνη που πήγε να δημιουργηθεί όπως είπαμε στη συνέχεια, καθώς στις 23 Οκτώβρη του 2005 εισπράξαμε μια ξεγυρισμένη τριάρα (0-3) από την ΑΕΚ στο παιχνίδι εκτός έδρας, στο οποίο μας ακύρωσαν ως οφσάιντ κανονικό γκολ του Γκέκα ενώ το σκορ ήταν 0-0. Την επόμενη αγωνιστική νικήσαμε στο γήπεδό μας τον ΠΑΟΚ με 1-0 αλλά το μεγάλο σοκ ήρθε αμέσως αργότερα.

Ήρθε δηλαδή στις 2 Νοέμβρη του 2005, όταν παίξαμε το τέταρτο παιχνίδι των ομίλων του τσάμπιονς ληγκ εκτός έδρας με τη Μπαρτσελόνα, το οποίο ασφαλώς αναμενόταν να είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα.

Ενώ λοιπόν ο Μαλεζάνι στο αντίστοιχο παιχνίδι του ΟΑΚΑ κατέβασε την ομάδα απολύτως αμυντικά και κράτησε το 0-0, δεν ξέρουμε πώς του ήρθε η παλαβή ιδέα να προσπαθήσει να παίξει… στα ίσα τη Μπαρτσελόνα μέσα στο Καμπ Νου! Και έστησε την ομάδα με σκοπό να παίξει… κάτι σαν ζώνη πιέζοντας ψηλά – ΑΝ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΝ με την χαώδη διαφορά ποιότητας και επιπέδου που υπήρχε!

Αποτέλεσμα ήταν να αρχίσει… το μαστίγωμα από το πρώτο λεπτό, στο οποίο προηγήθηκε η Μπαρτσελόνα και… να μη σταματήσει σε όλο το ματς, καθώς με το «σύστημα» του Μαλεζάνι, οι αντίπαλοι όποτε ήθελαν τρυπούσαν την άμυνά μας και έβρισκαν τεράστια κενά για να κάνουν πάρτυ. Έτσι το ματς έληξε με 0-5 – και ΕΥΤΥΧΩΣ να λέμε και συγχρόνως να ανάβουμε μια λαμπάδα κάθε 2 του Νοέμβρη στον Γκαλίνοβιτς, ο οποίος ήταν… ο καλύτερος παίκτης μας! Ούτε ο ίδιος θα θυμάται πόσες μεγάλες επεμβάσεις πραγματοποίησε – και με τον τρόπο αυτό μας έσωσε από το να σπάγαμε… το ρεκόρ του 0-7 που κατέχει ακόμα ο γάβρος από το δικό του εκτός έδρας ματς παλιότερα με τη Γιουβέντους!

Θεωρούμε αυτό το ματς κομβικό για τη νεώτερη Παναθηναϊκή Ιστορία, διότι από τότε άρχισε

Η ΔΕΚΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, η οποία προσωρινά ανακόπηκε με την πολυμετοχικότητα, ύστερα όμως συνεχίστηκε και… συνεχίζεται ακόμα! Αυτή η καταστροφή ήταν Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ της ομάδας, που από τότε… ξέχασε τις καλές πορείες και άρχισε σταδιακά να πέφτει όλο και περισσότερο στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ μέχρι… τη σημερινή της εξαφάνιση.

Όσοι λοιπόν νοσταλγοί φωνάζουν ότι με το συλλαλητήριο του 2008 «διώξαμε την οικογένεια που με αυτήν μας έτρεμε η Ευρώπη»… ας καταπιούν τη γλώσσα τους καλύτερα, διότι η κάθετη πτώση στην Ευρώπη άρχισε ακριβώς από εκείνη τη σαιζόν του 2005-2006 – και αυτό θα φανεί και από τη συνέχεια ετούτης της σειράς. Η δε πολυμετοχικότητα, την οποία τόσο βρίζουν, ΑΝΕΚΟΨΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΞΑΝΑΕΒΑΛΕ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΧΑΡΤΗ ΓΙΑ ΔΥΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ – όταν όμως η πολυμετοχικότητα κατέρρευσε, συνεχίστηκε η ευρωπαϊκή πτώση που είχε αρχίσει ήδη επί Τζίγγερ!

Δεν περιμένουμε βέβαια από τα νοσταλγικά χρυσόψαρα να χαμπαριάσουν απ’ όλα αυτά και να αλλάξουν μυαλά! Ίσως, όμως, κάποιοι μικρότεροι σε ηλικία που δεν τα θυμούνται ή δεν τα γνωρίζουν να προβληματιστούν…Σα να μην έφτανε το σοκ από αυτό το παιχνίδι, μια βδομάδα αργότερα ήρθε κι άλλη σφαλιάρα, καθώς αποκλειστήκαμε στο κύπελλο Ελλάδος από τον Εργοτέλη χάνοντας εκτός έδρας με 0-1. Θυμίζουμε ότι ο Εργοτέλης έπαιζε στη Β΄ Εθνική τότε!

Και να φανταστεί κανείς ότι όλα αυτά είχαν συμβεί πριν ακόμα από τη 10η αγωνιστική εκείνου του πρωταθλήματος του 2005-2006!Και πώς άλλωστε να μη συνέβαιναν όταν το ρόστερ εκείνης της εποχής ήταν ανεπαρκέστατο, με τους πολυδιαφημισμένους Μπίστσαν και Κονσεϊσάο να προκαλούν… τα γέλια και τα κλάματα και με τον Έκι Γκονζάλες να προσπαθεί μόνος του να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά;

Μια και μιλήσαμε όμως για τον Έκι, να πούμε ότι τότε ήταν ο μόνος παίκτης με πραγματική ποιότητα που υπήρχε μέσα στην ομάδα – όμως πάλευε απελπισμένα ουσιαστικά μόνος του, διότι δεν είχε καμιά βοήθεια από τους συμπαίκτες του, όχι επειδή οι τελευταίοι δεν ήθελαν αλλά επειδή δεν μπορούσαν. Το γεγονός αυτό του δημιουργούσε όλο και μεγαλύτερο εκνευρισμό, ο οποίος φαινόταν και μέσα στο γήπεδο – το κακό είναι, όμως, ότι αντί να σκεφτεί… τι πραγματικά έφταιγε για αυτή την κατάσταση, μπήκε στο τριπάκι της επίρριψης των ευθυνών «στη γκρίνια του αχάριστου κόσμου», σίγουρα επηρεασμένος από τους «κυβερνητικούς κύκλους» που αλώνιζαν μέσα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός την εποχή εκείνη. Έτσι μεταβλήθηκε κι αυτός, με κάποιες δηλώσεις που κατά καιρούς έκανε, σε ένα είδος… κυβερνητικού εκπροσώπου, κάτι το οποίο μεγάλωσε το χάσμα μεταξύ κόσμου και διοίκησης, ένα χάσμα που όλο και βάθαινε.

Ασφαλώς η σελίδα δεν κρατάει την παραμικρή κακία στον Έκι, διότι του αναγνωρίζει ότι ήταν ο μόνος που προσπαθούσε τότε για να θυμίζει η ομάδα από αγωνιστική άποψη Παναθηναϊκό κι όχι ομάδες τύπου Πανιώνιου και Λεβαδειακού… Ευχόμαστε κάποια στιγμή… να πάρει επιτέλους και τα χρήματα που ΑΠΟ ΤΟΤΕ (!!!) του χρωστάει η ΠΑΕ Παναθηναϊκός! Ναι… αυτή που «δεν χρωστούσε με τους Βαρδινογιάννηδες», σύμφωνα με τους νοσταλγούς.

Η κατάσταση συνεχίστηκε η ίδια, με πολύ απογοητευτική πορεία στο πρωτάθλημα που δημιουργούσε κι άλλη γκρίνια και φαγωμάρα. Στις 3 Δεκέμβρη 2005 χάσαμε εκτός έδρας με 0-1 και από τον Ατρόμητο. Ο κόσμος πλέον έβραζε. Και αυτό το καζάνι που έβραζε… έσκασε στο επόμενο ματς της 13ης αγωνιστικής με τον Ηρακλή, το οποίο έγινε στο ΟΑΚΑ στις 11 Δεκέμβρη του 2005.Από την αρχή υπήρχε σε εκείνο το παιχνίδι μια περίεργη, εκρηκτική ατμόσφαιρα πολύ μεγάλης έντασης ανάμεσα στον κόσμο, ο οποίος δεν ήταν πολύς αλλά ξεκάθαρα ήταν στα κάγκελα – ενώ οι οργανωμένοι είχαν βγάλει πανό που ανάμεσα στα άλλα έγραφαν «δέκα χρόνια εκτός στόχων» και «αλλάξτε νοοτροπία το απαιτεί του ΠΑΟ η ιστορία», κάτι που δείχνει ότι ακόμα και τότε το αίτημα δεν ήταν να φύγει η οικογένεια αλλά να… διορθωθεί!

Στην ανακοίνωση των ενδεκάδων ακούστηκαν σφυρίγματα κατά του Μαλεζάνι. Και η ένταση μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, όταν στο 11ο λεπτό προηγήθηκε ο Ηρακλής! Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει συνθήματα εναντίον της διοίκησης, μεταξύ των οποίων το συνηθισμένο τότε «Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ»!

Και στο 25ο λεπτό περίπου, έγινε κάτι το συγκλονιστικό – δηλαδή οι οργανωμένοι οπαδοί που ανήκαν στους ως τότε πιο συμβιβαστικούς με τη διοίκηση Athens Fans παράτησαν τις θέσεις που καθόντουσαν στο γήπεδο, μετακινήθηκαν προς τις θέσεις που καθόντουσαν οι Ανεξάρτητοι της αντιβαρδινογιαννικής τάσης της Θύρας 13 και ενώθηκαν μαζί τους!

Ήταν λοιπόν η μέρα που ενώθηκαν οι οργανωμένοι οπαδοί ξεπερνώντας την ως τότε διάσπαση σε Athens Fans και Ανεξάρτητους και στη συνέχεια δημιούργησαν τον γνωστό «Ενιαίο Φορέα Συνδέσμων της Θύρας 13» – και εννοείται ότι όλα όσα περιγράφουμε έγιναν τότε ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ και χωρίς την υποκίνηση κανενός! Από εκείνη βέβαια την πρώτη στιγμή η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και οι παρατρεχάμενοί της λύσσαξαν με την εξέλιξη αυτή και ο πόλεμός τους εναντίον της Θύρας 13… ανέβηκε επίπεδο και έφτασε στο να συμβούν τα απίστευτα που θα δούμε στις επόμενες συνέχειες. Ωστόσο, ουδέποτε η διοίκηση του Τζίγγερ κατόρθωσε ως το 2008 που έγινε η πολυμετοχικότητα να διασπάσει αυτή την ενότητα της Θύρας 13.

Όλες οι προσπάθειές της προς αυτή την κατεύθυνση απέτυχαν οικτρά, μέχρι την εποχή που έγινε το συλλαλητήριο του 2008, το οποίο ήταν και η κορυφαία στιγμή της Θύρας 13. Δυστυχώς από το συλλαλητήριο και ύστερα η Θύρα 13 δεν μπόρεσε να παραμείνει στο ίδιο επίπεδο και σταδιακά άρχισε η πτώση, η οποία επήλθε όχι με την κόντρα εκ μέρους της διοίκησης αλλά με… υποκριτική «προσέγγιση» και «χάδια» εκ μέρους των παραγόντων – αλλά αυτή η θλιβερότατη ιστορία δεν ανήκει στο αντικείμενο της σειράς ετούτης…Όπως και νάχει, στη συνέχεια εκείνου του ματς ο Έκι στο 28ο λεπτό ισοφάρισε, ο Γκέκας στο 63ο λεπτό έκανε το 2-1 αλλά στο 86ο λεπτό δεχτήκαμε εμείς την ισοφάριση με γκολ του Καπετάνου και ο αγώνας έληξε 2-2.

Αλλά… δεν έληξε εκεί! Διότι στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, είχαμε το ανεπανάληπτο καλτ ξέσπασμα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι, με… χαρακτηριστική επανάληψη εκ μέρους του της λέξης «cazzo», δηλαδή ένα παραλήρημα στο οποίο τα έβαλε με τον κόσμο διότι… έκραζε, ειρωνευόταν, δεν καταλάβαινε ότι εκείνος «δούλευε 24 ώρες το 24ωρο» και… δεν του έδινε τον απαιτούμενο χρόνο να φτιάξει ομαδάρα, καθώς κατά τον Μαλεζάνι ήταν λίγοι οι 4 μήνες της ως τότε θητείας του! Και δεν έμεινε εκεί αλλά… κούνησε και το δάχτυλο στον κόσμο μαλώνοντάς τον επειδή… δεν έλεγε να αντιληφθεί πόσο σπουδαίος άνθρωπος και παράγοντας ήταν ο Γιάννης Βαρδινογιάννης και προειδοποιώντας τον ότι «θα έβλεπε τι θα λέγαμε αν έφευγε»!

Ακόμα και τώρα ύστερα από τόσα χρόνια, δεν έχουμε λόγια για να εκφραστούμε κατάλληλα για όλα εκείνα τα τρελά πράγματα που συνέβαιναν… να πούμε πάντως ότι η σελίδα ούτε και στον δύστυχο τον Μαλεζάνι κρατάει κακία. Σε καμιά περίπτωση ο Μαλεζάνι δεν ήταν κακός άνθρωπος και φαινόταν ότι αυτά που είπε… έβγαιναν από την καρδιά του και δεν ήταν στημένα – εκτός πια αν είχε τόσο μεγάλο ταλέντο ως ηθοποιός που δεν το καταλάβαμε.

Όμως δεν είχε την ικανότητα να αντιληφθεί τους λόγους της ανυπομονησίας, όπως εκείνος την ονόμαζε και γκρίνιας του κόσμου, διότι μάλλον δεν θα είχε ψάξει τι είχε συμβεί τα προηγούμενα χρόνια… και όπως και ο Έκι, είχε μπει κι αυτός στο τριπάκι του… «φταιξίματος του κόσμου» επηρεασμένος από τους γνωστούς «επικοινωνιολόγους» της συμφοράς της εποχής εκείνης. Εκτός, όμως, από αυτά, δεν καταλάβαινε ότι και ο ίδιος δεν είχε την απαιτούμενη πυγμή και προσωπικότητα για να επιβληθεί σε μια τέτοια τοξική κατάσταση και να βάλει τη δική του σφραγίδα στην ομάδα – άλλωστε ακόμα κι αν την είχε, θα έμπαινε σίγουρα στο μάτι των… τουλουμποειδών που τότε ουσιαστικά κυβερνούσαν την ΠΑΕ και εκείνοι σίγουρα θα τον ροκάνιζαν αντί να τον «χαϊδεύουν» υποκριτικά, αν έβλεπαν ότι δεν θα πήγαινε με τα νερά τους.

Του ευχόμαστε παρ’ όλα αυτά να είναι ήρεμος και να απολαμβάνει… τα αμπέλια του με τα οποία πλέον ασχολείται, όπως ολόψυχα ευχόμαστε και στην πατρίδα του να ξεπεράσει την τραγωδία που ζει λόγω της πανδημίας…Στο ίδιο χρονικό διάστημα έγιναν τα δυο ευρωπαϊκά παιχνίδια που απέμεναν, δηλαδή με την Ουντινέζε εντός έδρας στις 22 Νοέμβρη του 2005, όπου κάτω από καταρρακτώδη βροχή χάσαμε με 1-2 και με τη Βέρντερ Βρέμης εκτός έδρας στις 7 Δεκέμβρη του 2005, στο οποίο φάγαμε άλλη μια πεντάρα, δηλαδή χάσαμε με 1-5 με πολύ κακή εμφάνιση.

Έτσι τελείωσε εντελώς άδοξα εκείνη η ευρωπαϊκή χρονιά. Δεν θα ξαναπαίζαμε στο τσάμπιονς ληγκ ως την εποχή της πολυμετοχικότητας!Στη συνέχεια, ύστερα από δυο νίκες επί Αιγάλεω και Λάρισας, χάσαμε άλλο ένα ντέρμπυ τη 16η αγωνιστική με 2-3 από το γάβρο εκτός έδρας. Ύστερα από άλλες δυο νίκες εντός με Ιωνικό και Λεβαδειακό, τη 19η αγωνιστική συνέβη άλλο ένα αξιοσημείωτο γεγονός το οποίο έδειχνε το τοξικό κλίμα της εποχής: δηλαδή στο ματς με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη βρεθήκαμε να χάνουμε με 0-2 στο 61ο λεπτό. Αγανακτισμένοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που καθόντουσαν στο πέταλο των φιλοξενουμένων… αποχώρησαν μαζικά από το γήπεδο. Κατά τη γνώμη μας ήταν μια κατανοητή λόγω της γενικευμένης και απολύτως δικαιολογημένης αγανάκτησης αλλά βιαστική και αψυχολόγητη κίνηση, καθώς… τα ματς τελειώνουν στο 90΄ – και το συγκεκριμένο παιχνίδι κάθε άλλο παρά είχε τελειώσει, αφού με αντεπίθεση διαρκείας, χωρίς πλέον την παρουσία του κόσμου της, η ομάδα το γύρισε και τελικά νικήσαμε με 4-2! Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο βούτυρο στο ψωμί των «επικοινωνιολόγων» της οικογένειας ήταν αυτή η εξέλιξη και πόσο τους επέτρεψε να ξεσαλώσουν κι άλλο εναντίον του «αχάριστου κόσμου».

Παρ’ όλα αυτά από τη 17η αγωνιστική η ομάδα επιτέλους ανέβασε απόδοση και έκανε εννιά συνεχόμενες νίκες, μεταξύ των οποίων και σε δυο ντέρμπι, δηλαδή με 1-0 επί της ΑΕΚ εντός έδρας κι αμέσως μετά με 1-0 πάλι επί του ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Το έδαφος, όμως, που είχε χαθεί ήταν απίθανο να καλυφθεί – άλλωστε το σερί εκείνο σταμάτησε την 26η αγωνιστική με μια ισοπαλία εκτός έδρας 1-1 με την Ξάνθη. Την επόμενη αγωνιστική νικήσαμε δύσκολα στο γήπεδό μας με 4-3 τον Ατρόμητο αλλά την 28η αγωνιστική χάσαμε εκτός έδρας με 0-1 κι από τον Ηρακλή. Έτσι, παρ’ όλο που νικήσαμε την προτελευταία και την τελευταία αγωνιστική με 4-0 και 3-0 αντίστοιχα το Αιγάλεω και τη Λάρισα, πήραμε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα με 67 βαθμούς, ισοβαθμώντας με την ΑΕΚ που ήρθε δεύτερη, ενώ ο γάβρος ήταν πρώτος με 70 βαθμούς.

Η διαφορά των τριών βαθμών από το γάβρο θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι διεκδικήσαμε ως το τέλος το πρωτάθλημα – αυτό, όμως, δεν ισχύει, καθώς ο γάβρος έχοντας τη βεβαιότητα ότι θα το έπαιρνε είχε δυο ήττες και μια ισοπαλία στις τρεις τελευταίες αγωνιστικές.Και με αυτή την τρίτη θέση, ύστερα από τρεις συνεχόμενες συμμετοχές στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ υποβιβαστήκαμε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στο οποίο… θα παραμέναμε ως την πολυμετοχικότητα!Έτσι τελείωσε και αυτή η χρονιά. Είχε αρκετή δόση παράνοιας και φαγωμάρας αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που θα συνέβαιναν στην επόμενη. Για την οποία θα μιλήσουμε στη συνέχεια που θα ακολουθήσει.Υ.Γ.: από το 2005 άρχισε και το σήριαλ «γήπεδο στον Βοτανικό». Δεν το ξεχάσαμε αλλά λόγω έκτασης αυτής της ανάρτησης, θα αναφερθούμε σε αυτό στην επόμενη συνέχεια.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Ζ΄

Η σαιζόν 2006-2007 ήταν μια εποχή πάρα πολλών γεγονότων – μιας αλυσίδας γεγονότων είναι πιο σωστό να πούμε, τα οποία, μαζί με εκείνα της επόμενης σαιζόν 2007-2008, οδήγησαν στο συλλαλητήριο του Απρίλη του 2008.Οι δυο αυτές σαιζόν σηματοδοτήθηκαν από την ακόμα μεγαλύτερη άνοδο της καταστροφικής επιρροής των «επικοινωνιολόγων» του Γιάννη Βαρδινογιάννη, δηλαδή του Κώστα Γκόντζου, του μακαρίτη Χρήστου Αθανασόπουλου και ορισμένων άλλων των οποίων… επιτρέψτε να μην αναφερθούν τα ονόματα, διότι… θα χαθεί η επιβαλλόμενη ψυχραιμία. Σε αυτά τα δυο χρόνια, αυτοί οι «παρακρατικοί» της ΠΑΕ Παναθηναϊκός ουσιαστικά ήταν πλέον η πραγματική διοίκηση της ΠΑΕ.

Εξαιτίας των άπειρων καταστροφικών παρεμβάσεών τους, σε συνδυασμό με την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας, ο κόσμος, ο οποίος ως τότε στην πλειοψηφία του είχε ακόμα αρκετή υπομονή και δεν απαιτούσε να φύγει η οικογένεια αλλά «να διορθωθεί», είδε κι αποείδε και τελικά έφτασε μέχρι το συλλαλητήριο.

Είδαμε ότι ακόμα και στο «ιστορικό» ματς με τον Ηρακλή της 11ης Δεκεμβρίου του 2005, στο οποίο ενώθηκαν οι δυο τότε τάσεις της Θύρας 13, ένα από τα πανό έγραφε «αλλάξτε νοοτροπία το απαιτεί του ΠΑΟ η ιστορία» – δηλαδή ακόμα… υπήρχε η ελπίδα στους περισσότερους ότι μπορεί η οικογένεια «να άλλαζε νοοτροπία».

Έτσι, όλοι σχεδόν τότε απευθύνονταν προς τον Τζίγγερ με προτροπές «άκου τον κόσμο και όχι τους ρουφιάνους» και παρόμοιες… μια στάση που εκ των υστέρων γνωρίζουμε ότι ήταν αφελής εκ μέρους του κόσμου, καθώς ο Τζίγγερ καθόλου δεν είχε «παγιδευθεί» από τους ρουφιάνους αλλά τους σιγοντάριζε, ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕ αναδεικνύοντας σε… βλαχονεόπλουτους κάποιους από αυτούς που ως τότε δεν είχαν στον ήλιο μοίρα και συμφωνούσε με αυτά που έκαναν. Και ακόμα και τώρα συμφωνεί!

Δυστυχώς… τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα, έτσι πολύ αργότερα η ίδια αφέλεια (στην καλύτερη των περιπτώσεων…) επιδείχθηκε από τον κόσμο απέναντι στον Αλαφούζο, ο οποίος βέβαια πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπήρξε πολύ πιο «περίτεχνος» στις παγίδες που έστησε στον κόσμο απ’ όσο οι «επικοινωνιολόγοι» του Τζίγγερ. Και στον Αλαφούζο λοιπόν απευθυνόταν η ανάλογη προτροπή «Γιάννη άλλαξέ τα όλα»… λες και ήθελε να τ’ αλλάξει. Άλλοι τον κατάλαβαν από την αρχή, άλλοι ξύπνησαν γρήγορα από αυτή την αφέλεια ενώ άλλοι και κυρίως… εκείνοι που κατ’ εξοχήν δεν θα έπρεπε, άργησαν χαρακτηριστικά προκαλώντας τεράστια ζημιά – αν και έχουν κάποια… ελαφρυντικά καθώς υποκινήθηκαν γι’ αυτό από… παράγοντες «εμπιστοσύνης» (ό,τι και να πούμε λίγο είναι…). Αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα αυτής της σειράς – τα περί πολυμετοχικότητας και Αλαφούζου είναι αντικείμενο άλλης εξιστόρησης.

Επίσης ήδη από το 2005 άρχισε ένα άλλο σήριαλ, το οποίο ταλαιπωρεί ως σήμερα τον Σύλλογο, δηλαδή το σήριαλ «γήπεδο στο Βοτανικό». Θα τρίζουν από ζήλεια τα κόκκαλα του αρχιμάστορα του γεφυριού της Άρτας με την εξέλιξη της υπόθεσης αυτής!

Πριν λοιπόν προχωρήσουμε στα αγωνιστικά κλπ., να πούμε ότι εν μέσω μεγάλων ελπίδων του κόσμου, έστω και αν προηγουμένως ο ίδιος κόσμος φώναζε (φωνάζαμε…) «στον Ελαιώνα ούτε τον άλλο αιώνα» όταν παλιότερα είχε ξαναπέσει η ίδια ιδέα, όμως ως δια μαγείας όταν η λέξη «Ελαιώνας» αντικαταστάθηκε από τη λέξη «Βοτανικός» άλλαξαν οι διαθέσεις των περισσότερων, τον Αύγουστο του 2005 υπογράφηκε μεταξύ του Δήμου Αθηναίων και της ΠΑΕ Παναθηναϊκός συμφωνητικό για την κατασκευή του γηπέδου στη συγκεκριμένη τοποθεσία – ενώ τον Ιούλιο του 2006, λίγο πριν αρχίσει δηλαδή η σαιζόν 2006-2007, νομοθετήθηκε η «διπλή ανάπλαση», η οποία με λίγα λόγια σημαίνει ότι σε αντάλλαγμα για το γήπεδο που θα νοικιάσουμε από το Δήμο Αθηναίων για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα (από 49 ως 99 χρόνια ή ίσως επ’ αόριστον), θα παραδώσουμε το γήπεδο της Λεωφόρου. Και στις 11 Δεκέμβρη του 2006 παρουσιάστηκε και η μακέτα του «νέου γηπέδου» – από μακέτες πια άλλο τίποτα! Τζάμπα είναι!

Ενώ στις 13 Απρίλη του 2007, δηλαδή ένα χρόνο ακριβώς πριν από το συλλαλητήριο του 2008, ανακοινώθηκε εν μέσω χαρών και πανηγυριών ότι «μπήκαν οι μπουλντόζες» και ότι άρχισε η κατασκευή του έργου. Βεβαίως οι μπουλντόζες προχωρούσαν πιο αργά και από τα καβούρια που βρίσκονταν εκείνη την εποχή μέσα στις τσέπες της οικογένειας…Πολύ σύντομα, όμως, θα καταλαβαίναμε ότι με την οικογένεια… είναι αδύνατον να δούμε καλό, καθώς το όλο σχέδιο της κατασκευής του γηπέδου στο Βοτανικό της εποχής εκείνης στηριζόταν στην κουτοπονηριά της! Δηλαδή ήθελαν με πρόσχημα το γήπεδο να δημιουργήσουν, προς όφελος του εαυτού τους και του τότε παντοδύναμου στον χώρο των κατασκευών Βωβού, ένα εμπορικό κέντρο τεραστίων διαστάσεων, με σκανδαλώδη παραβίαση των συντελεστών δόμησης, κόντρα σε κάθε νόμο και κάθε λογική και το γεγονός αυτό θα ήταν αδύνατον να μην προκαλέσει αντιδράσεις – και κυρίως να μη δώσει πατήματα σε όσους ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ θέλουν στον αιώνα των αιώνων να εμποδίσουν τον Παναθηναϊκό να αποκτήσει γήπεδο.

Έτσι, αργότερα, όπως είναι γνωστό, ύστερα από προσφυγή 131 προσώπων, τα οποία ανήκαν κυρίως στο περιβάλλον του “Παναθηναϊκού” Αλέξη Τσίπρα, το Συμβούλιο της Επικρατείας μπλόκαρε το έργο – αυτό βέβαια έγινε επί πολυμετοχικότητας πλέον, με την περιβόητη ΓΗΠΕΛ να είναι αντικείμενο πολύ μεγάλης κόντρας μεταξύ της πλευράς Βαρδινογιάννη, η οποία είχε αναλάβει την ευθύνη της και της πλευράς Βγενόπουλου. Και όταν κάποια στιγμή ακόμη αργότερα το Συμβούλιο της Επικρατείας έδωσε την κατεύθυνση για το πώς θα μπορούσε να γίνει το έργο αυτό νόμιμα περικόπτοντας μεγάλο μέρος του αρχικού σχεδιασμού, είχαν αρχίσει η οικονομική κρίση και η κρίση της ομάδας – έτσι το γήπεδο στο Βοτανικό από νομικής άποψης μπορούσε πλέον να κατασκευαστεί αλλά δεν μπορούσε από οικονομικής! Και ως σήμερα δεν μπορεί…Τότε, όμως, αν και δεν θα έπρεπε να μας είχαν διαφύγει αυτά, άλλα ήταν τα θέματα που μας απασχολούσαν πιο πολύ σε εκείνη την περίοδο 2006-2007. Η οποία, όπως πάντα εκείνη την εποχή, ξεκίνησε με τη γνωστή… αδικαιολόγητη αισιοδοξία.

Αυτή την αισιοδοξία την εξέφρασε σε μια δήλωσή του τότε ο Έκι Γκονζάλες, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά «αν δεν πάρουμε αυτό το πρωτάθλημα, πρέπει να πάμε σπίτια μας».

Ας δούμε, όμως, πώς διαμορφώθηκε το ρόστερ το οποίο… θα έπαιρνε το πρωτάθλημα.Έφυγε λοιπόν πρώτος απ’ όλους ο τουρίστας Φλάβιο Κονσεϊσάο.

Έφυγε και ο μεγάλος και συμπαθέστατος σε όλους μας Μανώλης Ολισαντέμπε, ο οποίος ήδη ταλαιπωρούνταν από τραυματισμό και δεν μπορούσε να ανακάμψει. Πρέπει να πούμε ότι έφυγε με παράπονα από τη συμπεριφορά του Μαλεζάνι απέναντί του και με ακόμα χειρότερα παράπονα για την επέμβαση που του έγινε για τον τραυματισμό του – «η επέμβαση ήταν το πρόβλημα, όχι ο τραυματισμός» έχει δηλώσει. Εμείς ξαναλέμε ότι δεν είμαστε ορθοπεδικοί για να γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε σε αυτή την περίπτωση και στις παρόμοιες.

Έφυγαν επίσης ο Βόουτερ και ο Τόργκελε, για τους οποίους δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε περισσότερο…Η μεγαλύτερη, όμως, απώλεια ήταν εκείνη του Φάνη Γκέκα – θα αναφερθούμε σε αυτό το θέμα αμέσως παρακάτω.Και ποιοι ήρθαν;

Ήρθε ο Δανός αμυντικός Μίκαελ Άντονσον, του οποίου η περίπτωση αποδείχθηκε ανέκδοτο.Ήρθαν ο Αργεντίνος μέσος Σεμπάστιαν Ρομέρο και ο Βραζιλιάνος αμυντικός χαφ (μάλλον…) Ρικάρντο Μπόβιο, οι οποίοι κι εκείνοι αποδείχθηκαν… παλτά ολκής. Ελάχιστα πρόσφεραν. Μάλιστα για τον Ρομέρο κυκλοφορεί ο… αστικός μύθος (αν είναι μύθος) ότι για άλλον Ρομέρο είχε αρχικά κινηθεί η ΠΑΕ Παναθηναϊκός αλλά είτε επειδή εκείνος αποδείχθηκε ακριβός είτε από… ασχετοσύνη των «διαπραγματευτών», τελικά καταλήξαμε στον συγκεκριμένο.

Ήρθε ο επιθετικός Θανάσης Τσίγκας από την Καλλιθέα – αυτή η μεταγραφή μπορούμε να πούμε ότι σωστά έγινε, διότι ο Τσίγκας είχε δείξει καλά στοιχεία. Όμως, στον Παναθηναϊκό δεν κατόρθωσε τελικά να πιάσει. Συμβαίνουν και αυτά – μακάρι να ήταν μόνο τέτοια τα προβλήματά μας.

Ήρθαν όμως και δυο παίκτες εντελώς διαφορετικοί. Ο ένας ήταν ο επιθετικός Δημήτρης Σαλπιγγίδης, ο οποίος αν και τότε ήταν σημαία του ΠΑΟΚ, στον Παναθηναϊκό στη συνέχεια έδειξε μεγάλο επαγγελματισμό και… ό,τι είχε το έδωσε. Η μεταγραφή του τότε ξεσήκωσε μεγάλο ενθουσιασμό ανάμεσα στον κόσμο, αφενός επειδή ήταν γνωστό όνομα και αφετέρου διότι τον διεκδικούσε και ο γάβρος.

Επίσης ήρθε ο Αυστριακός μεσοεπιθετικός Αντρέας Ίβανσιτς, ένας παίκτης με αναμφισβήτητα τεχνικά προσόντα αλλά τόσο σοφτ στο παιχνίδι του ώστε ποτέ δεν λύθηκε η απορία και δεν βρέθηκε άκρη στη διαρκή διαμάχη που υπήρχε όσο τον είχαμε, για το κατά πόσο άξιζε να παίζει στην ομάδα ή όχι!

Τέλος, ήρθε σαν μεγάλο όνομα, όπως και θεωρητικά ήταν, ο Ισπανός μέσος Βίκτορ Σάντσεθ, ως ελεύθερος από τη Λα Κορούνια – όμως τελικά αποδείχθηκε μια περίπτωση όπως των πολύ μεταγενέστερων Εσιέν και Λεντέσμα, καθώς ουδέποτε μπόρεσε να προσφέρει ουσιαστικά διότι υπέφερε από τραυματισμούς από τους οποίους δεν συνήλθε ποτέ. Μόνο για το ματς με το γάβρο στον πρώτο γύρο εκείνης της σαιζόν τον θυμόμαστε, όπου πράγματι ήταν εντυπωσιακός – αλλά πέραν αυτού… τίποτα.

Όπως βλέπουμε, οι προσθήκες του Σαλπιγγίδη και ίσως και του Ίβανσιτς ήταν καλές – αλλά όχι αρκετές για να «απογειώσουν» το ρόστερ από μόνες τους.

Όμως τελικά η μεταγραφή του Σαλπιγγίδη έγινε με βαρύ τίμημα, λόγω του άθλιου χειρισμού του θέματος από τη διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Δηλαδή αποφάσισαν έξω από κάθε λογική και εντελώς άδικα να δώσουν στον ΠΑΟΚ ως αντάλλαγμα γι’ αυτή τη μεταγραφή τον Φάνη Γκέκα – ο οποίος αν και «αντιτουριστικός» (όπως άλλωστε κι ο Σαλπιγγίδης σε μεγάλο βαθμό…) κάθε άλλο παρά χειρότερος από τον Σαλπιγγίδη ήταν, αντί να κρατήσουν και τον Γκέκα, οπότε ο ένας θα συμπλήρωνε τον άλλον.

Ο Γκέκας, ο οποίος ήταν πολύ φιλόδοξος για την καριέρα του και δικαιολογημένα ήταν, αν σκεφτούμε τι έκανε στο μέλλον και πόσα χρόνια συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο βλέποντας ότι τον απαξίωναν και ότι τον προόριζαν για αποστολή ως… πρόβατο επί σφαγή στον διαλυμένο ΠΑΟΚ, αντέδρασε και στύλωσε τα πόδια. Έτσι τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε ως αντάλλαγμα, πράγμα που δείχνει πόσο ηλίθιοι ήταν οι διοικητικοί χειρισμοί, αφού τον Σαλπιγγίδη μπορούσαμε να τον πάρουμε, όπως κι έγινε, χωρίς να εμπλέξουμε τον Γκέκα. Ο οποίος με αυτό τον τρόπο διέρρηξε κάθε ψυχικό δεσμό με τον Παναθηναϊκό, με αποτέλεσμα τελικά να αποχωρήσει ως δανεικός από μας για τη γερμανική Μπόχουμ.

Το «ισοζύγιο» λοιπόν τελικά δεν ήταν θετικό, αφού για να πάρουμε τον Σαλπιγγίδη, διώξαμε βλακωδώς έναν τουλάχιστον ισάξιο παίκτη – και ίσως και ελαφρώς καλύτερο, διότι είχε πιο εύκολο το γκολ από τον Σαλπιγγίδη. Ήταν δηλαδή κανονικός σέντερ φορ ενώ ο Σαλπιγγίδης… ούτε ο ίδιος έμαθε ποτέ αν ήταν σέντερ φορ ή δεξί εξτρέμ, παρά την αξία του κατά τα άλλα! Ο κόσμος τότε βέβαια δεν αντέδρασε ιδιαίτερα, καθώς ο Γκέκας μας είχε μπει στο μάτι με την απόμακρη συμπεριφορά του και λόγω του ότι είχε χάσει κάποια κρίσιμα πέναλτι αν και επέμενε να τα εκτελεί για να βγαίνει πρώτος σκόρερ (αυτή η συνήθεια δεν θα του έφευγε ποτέ…) –στην πραγματικότητα, όμως, η απώλειά του ήταν μεγάλη.

Αν και στον ίδιο… τελικά καλό έκανε, όπως αργότερα δήλωσε σε μια συνέντευξή του!

Για την ιστορία, ο Γκέκας έπιασε στη Μπόχουμ σε βαθμό να γίνει είδωλο των οπαδών της και η τελευταία, αφού μας πέταξε το ψίχουλο των 700.000 ευρώ που κόστιζε η οψιόν αγοράς του, τον μοσχοπούλησε στη Λεβερκούζεν για 4.700.000 ευρώ!

ΤΡΟΜΕΡΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΗΛΙΘΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΠΟΥ «ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΟΥΣΕ»!

Εκτός, όμως από αυτά, άλλαξε και ο προπονητής, δηλαδή έφυγε ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι ο οποίος έμεινε στη μνήμη μας όχι για τις ικανότητές του αλλά για το καλτ ξέσπασμά του μετά από το ματς με τον Ηρακλή το οποίο προαναφέραμε.

Και ήρθε ο Σουηδός Χανς Μπάκε, ο οποίος είχε προπονήσει διάφορες σκανδιναβικές ομάδες – με πιο πρόσφατη τη δανέζικη Κοπεγχάγη. Τον συνόδευε η φήμη ότι ήταν… θείος ή νονός της συζύγου του Τζίγγερ, πράγμα πάντως που δεν είναι αποδεδειγμένο.

Τον Μπάκε κανείς δεν τον ήξερε εδώ στην Ελλάδα – ωστόσο ο κόσμος όπως είπαμε ήταν για άλλη μια φορά αισιόδοξος.

Αλλά η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται! Εκτός όλων των άλλων προβλημάτων, μας χτύπησε τρομερή γκαντεμιά «ιστορικών» διαστάσεων, όταν στις 1 Αυγούστου 2006 σε ένα φιλικό προετοιμασίας κεκλεισμένων των θυρών στην Παιανία εναντίον του Απόλλωνα, τραυματίστηκε σοβαρότατα ο Έκι Γκονζάλες – δηλαδή έπαθε ρήξη χιαστού και ουσιαστικά αχρηστεύθηκε όχι μόνο για εκείνη τη σαιζόν αλλά για πάντα! Ουδέποτε μπόρεσε από τότε να ανακάμψει, όσο κι αν προσπάθησε. Αν και επέστρεψε σε 3,5 μήνες, ύστερα από λίγο έμεινε εκτός αγώνων οριστικά.

Το πλήγμα ήταν τεράστιο, καθώς ο Έκι ήταν ο πιο ποιοτικός παίκτης που είχαμε στη μεσαία γραμμή. Ο κόσμος πάγωσε… αλλά παρ’ όλα αυτά δεν έχασε την αισιοδοξία του, διότι φανταζόταν ότι θα τον αναπλήρωνε σε ποιότητα ο Βίκτορ Σάντσεθ.

Πριν γράψουμε πώς ξεκίνησαν τελικά οι αγωνιστικές υποχρεώσεις, πρέπει να αναφέρουμε ότι εκείνη ακριβώς τη χρονιά, δηλαδή το 2006-2007 δημιουργήθηκε η Σουπερ Λίγκ – ή αλλιώς… σουπερλίγδα όπως εξελίχθηκε στην πραγματικότητα. Η Σούπερ Λιγκ πήρε τη θέση της ΕΠΑΕ και υποτίθεται ότι φιλοδοξούσε στη συνέχιση του πρωταθλήματος πάνω σε πιο «τεχνοκρατική» βάση με κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων κλπ. Η δημιουργία της στηρίχθηκε στη συμφωνία μεταξύ Γιάννη Βαρδινογιάννη και Πέτρου Κόκκαλη – του γιου του Σωκράτη.

Οι δυο τους (υποτίθεται ότι…) συμφώνησαν σε ένα «μορατόριουμ» σχετικό με τη διαιτησία (δηλαδή να μην αδικείται κανένας από τον άλλον) και να είναι πρώτος πρόεδρος του νέου θεσμού ο υιός Κόκκαλης. Έτσι κι έγινε… καλό όμως δεν είδαμε, καθώς η σαιζόν 2006-2007 θα εξελισσόταν με τέτοιον τρόπο για τον Παναθηναϊκό ώστε η διαιτησία θα ήταν το τελευταίο που θα τον απασχολούσε – καθώς τα κάναμε θάλασσα μόνοι μας.

Την επόμενη χρονιά που ανέλαβε πρόεδρος του θεσμού ο Τζίγγερ, ο Σωκράτης Κόκκαλης απέσυρε τον γιο του από το γάβρο και από το ποδόσφαιρο γενικότερα και τα πράγματα… ξαναέγιναν όπως ακριβώς τα ξέρουμε, δηλαδή με το γάβρο να συμπεριφέρεται στη διαιτησία, στους «θεσμούς» και στα «όργανα» σαν αρπακτικό, με εμάς αλλά και με τις άλλες ομάδες (θα δούμε τι έγινε το 2007-2008) σαν θηράματα. Κάτι το οποίο δείχνει ποια αξία έχουν οι «συμφωνίες κυρίων» μαζί τους – μόνο που αυτό… εμείς μονάχα το φωνάζουμε. Οι διοικήσεις μας ως σήμερα, με εξαίρεση την πολυμετοχικότητα, που ανεξάρτητα από όποια άλλα λάθη έκανε, ήταν η μόνη που έβαλε τους αρουραίους στη θέση τους, συνεχίζουν το ίδιο βιολί της παράδοσης στον αιώνιο αντίπαλο.

Βλέπουμε πόσο πυκνή σε γεγονότα ήταν η περίοδος 2006-2007. Αυτό έκανε ήδη μεγάλη την έκταση αυτής της ανάρτησης πριν ακόμα αρχίσουμε να εξιστορούμε τι έγινε στον αγωνιστικό τομέα! Επειδή ωστόσο δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε την ανάρτηση κι άλλο και να την κάνουμε αδιάβαστη, θα συνεχίσουμε με αυτά στο επόμενο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Η΄

Πριν αρχίσουμε να γράφουμε τι έγινε στο πρωτάθλημα και στους ευρωπαϊκούς αγώνες της περιόδου 2006-2007 να συμπληρώσουμε δυο πράγματα που δεν γράφτηκαν στην προηγούμενη συνέχεια.

Δηλαδή ότι πριν από την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων ταλαιπωρηθήκαμε με… δυο σήριαλ.Το ένα ήταν η μεταγραφή του Σαβιόλα, για την οποία μας είχαν ζαλίσει τα φιλικά προς τη διοίκηση μέσα για την (λέμε τώρα…) πρόθεση της διοίκησης να τον φέρει και κάθε μέρα έγραφαν «πληροφορίες» για το «πώς πήγαιναν οι συζητήσεις» για το θέμα. Αν βέβαια τον έφερνε, θα ήταν μια μεγάλη μεταγραφή. Όμως… ο Σαβιόλα όλο ερχόταν κι όλο… ουδέποτε εμφανιζόταν, μέχρι που «χάλασαν» οι υποτιθέμενες «διαπραγματεύσεις». Φυσικά, πολύ αργότερα, δηλαδή το 2013, ο Σαβιόλα πήγε στο γάβρο! – αν και σε σχετικά μεγάλη ποδοσφαιρική ηλικία πλέον.

Βέβαια… στο θέμα αυτό δεν μπορούμε να κατηγορούμε μόνο τον Τζίγγερ… πολλά τέτοια μας είχε κάνει και ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, όπως με τις περιπτώσεις του Χάτζι που… ακόμα έρχεται, του Κόλιμορ και άλλες.Το άλλο σήριαλ ήταν η ανανέωση του συμβολαίου του Δημήτρη Παπαδόπουλου.

Ο Παπαδόπουλος είχε κάνει μια εκπληκτική σαιζόν τη χρονιά της κατάκτησης του νταμπλ του 2004 και συνέχιζε να είναι βασικός στην επίθεσή μας αν και η απόδοσή του δεν ήταν ίδια με εκείνη της περιόδου του νταμπλ. Όπως τότε διέδιδαν τα «κυβερνητικά» μέσα, ζητούσε «οχτακόσια χιλιάρικα ακατέβατα» για να υπογράψει. Με αφορμή αυτό, ο Κώστας Γκόντζος οργάνωσε μια… λυσσασμένη εκστρατεία εναντίον του, λες και είχε προσωπικά μαζί του – εμείς πιθανολογούμε πως ο πραγματικός λόγος πρέπει να είναι ότι μάλλον ο Παπαδόπουλος δεν ανήκε στο δικό του… μανατζερικό περιβάλλον και ο κυρ Κώστας προτιμούσε να «εξοικονομηθούν» τα 800 χιλιάρικα για να μας φέρει στη συνέχεια με αυτά… κάνα δυο-τρεις Μάριτς, Μίτου και Βόουτερ ακόμα.

Φυσικά αυτή η λύσσα του Γκόντζου, προκάλεσε και την ανάλογη αντίδραση του κόσμου, ο οποίος άλλωστε καταλάβαινε ότι αν ο Παπαδόπουλος έφευγε, αποκλειόταν να αντικατασταθεί από κάποιον ισάξιο και ότι τη θέση του θα έπαιρνε κάποιο άγνωστο παλτό. Έτσι κι ο κόσμος έκανε αυτό το θέμα «σημαία» του σε σημείο υπερβολής – μάλιστα πολλοί απειλούσαν ότι «θα έσκιζαν τα διαρκείας τους» αν δεν ανανέωνε ο Παπαδόπουλος.

Τελικά εκείνο το σήριαλ έληξε με νίκη του κόσμου, καθώς ο Παπαδόπουλος ανανέωσε. Στη συνέχεια πάντως, ο Παπαδόπουλος πρόσφερε κατά καιρούς κάποια πράγματα, όπως π.χ. το γκολ στο εκτός έδρας ντέρμπι με το γάβρο εκείνης τη σαιζόν του 2006-2007, δεν ξαναέφτασε όμως την απόδοσή του της περιόδου 2003-2004.Εκτός, όμως, από αυτά τα σήριαλ, είχαμε και την εμφάνιση στη λάιφ ιν Πανατινάικος του Γιάσμινκο Βέλιτς, του παλιού Βόσνιου παίκτη του ΟΦΗ στα 1992-1995, ο οποίος είχε εξελιχθεί σε… ποδοσφαιρικό γκεσέμι της οικογένειας και ήρθε στον Παναθηναϊκό με ένα ακαθόριστο ρόλο, επίσημα του σκάουτερ αλλά ανεπίσημα… του τεχνικού διευθυντή, σε συνεργασία με τον Κώστα Γκόντζο!Φαίνονται παρανοϊκά όλα αυτά ακόμα και σήμερα, την ώρα που γράφονται. Όμως… αυτή ήταν η πραγματικότητα!

Ο Βέλιτς μάλιστα εξακολουθεί να είναι αγαπημένος της οικογένειας, καθώς πρόσφατα ανέλαβε και πάλι την πραγματική ομάδα που υποστηρίζουν, δηλαδή την Επισκοπή – και έτσι τα αμέσως επόμενα χρόνια περιμένουμε να δούμε αυτή την ομάδα να δοξάζεται στο τσάμπιονς ληγκ…Άλλο ένα γεγονός που πρέπει να αναφερθεί ήταν η περιβόητη «αποστολή Ρότσα» στην Αργεντινή για να αναζητήσει παίκτες που θα μπορούσαν να έρθουν στον Παναθηναϊκό, «καλούς και φτηνούς». Ο Ρότσα πράγματι δούλεψε, έψαξε και βρήκε κάποιες καλές περιπτώσεις ποδοσφαιριστών και τις πρότεινε – όμως… τον έγραψαν κανονικά από τη μεριά της διοίκησης, όπως τον είχε ξαναγράψει παλιότερα με παρόμοιο τρόπο ο Γιώργος Βαρδινογιάννης όταν ήταν προπονητής. Δηλαδή δεν έφεραν κανέναν από αυτούς – και τελικά καταλήξαμε στον… μόνο Αργεντίνο που δεν ήξερε μπάλα, στον Σεμπάστιαν Ρομέρο!

Κι όμως ο Ρότσα… επιμένει να λιβανίζει την οικογένεια σε κάθε ευκαιρία. Εννοείται ότι εμείς τον αγαπάμε κι ας λέει αυτός…Με όλα αυτά και με… αδικαιολόγητη αισιοδοξία εκ μέρους του κόσμου, αν κανείς σκεπτόταν ότι μόλις είχαμε χάσει τον Έκι Γκονζάλες και τις άλλες αδυναμίες του ρόστερ, άρχισε η αγωνιστική δράση.

Και άρχισε καλά, καθώς στο πρώτο ματς του πρωταθλήματος νικήσαμε εκτός έδρας το Αιγάλεω με 4-1 – χαρές και πανηγύρια λοιπόν και αρχίσαμε κιόλας να αναρωτιόμαστε μήπως… ήταν λαχείο εκείνος ο άγνωστος Χανς Μπάκε!Σ

την επόμενη, όμως, αγωνιστική ήρθε η πρώτη κατραπακιά, καθώς με άθλια εμφάνιση χάσαμε με 0-2 από τον Ιωνικό στο γήπεδό μας!

Ακολούθησε μια εντός έδρας νίκη με την Ξάνθη με 1-0 και στις 14 Σεπτέμβρη του 2006 ήταν προγραμματισμένο να γίνει το πρώτο ευρωπαϊκό ματς της χρονιάς, δηλαδή ο προκριματικός για την είσοδο στους ομίλους του κυπέλου ΟΥΕΦΑ. Είχαμε κληρωθεί με την ασήμαντη ουκρανική ομάδα Μεταλούργκ Ζαπορίζια – να μη τη μπερδεύουμε με την καλύτερη Μεταλίστ Χαρκόβου η οποία εμφανίστηκε στην Ευρώπη αργότερα για ένα διάστημα. Η… δική μας Μεταλούργκ ήταν μια μικρομεσαία ομάδα και εκείνη την εποχή σερνόταν στις τελευταίες θέσεις του πρωταθλήματός της.

Ιδιαιτερότητα του αγώνα ήταν ότι θα γινόταν στην Πάτρα, στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, λόγω του ότι το ΟΑΚΑ ήταν «πιασμένο» από το Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου που διεξαγόταν τις ίδιες μέρες. Ο κόσμος λοιπόν πήγε στην Πάτρα περιμένοντας ότι θα έκανε μια χαλαρή εκδρομή η οποία θα συνοδευόταν από μια χαλαρή νίκη – όμως διαψεύστηκε, καθώς αν η εμφάνισή μας με τον Ιωνικό ήταν άθλια, εκείνη με τη Μεταλούργκ ήταν τρισάθλια, δηλαδή κυριολεκτικά η ομάδα δεν μπορούσε να αλλάξει δυο σωστές πάσες. Αν και προηγηθήκαμε νωρίς, δηλαδή στο 10ο λεπτό με γκολ του Σαλπιγγίδη, στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου ισοφαριστήκαμε και προς το τέλος του αγώνα κινδυνέψαμε να χάσουμε κιόλας, αφού οι αντίπαλοι είχαν δυο πολύ καλές ευκαιρίες στο 79΄ και στο 81΄- στη δεύτερη μας έσωσε με φοβερή απόκρουση ο Εμπέντε, που είχε μπει αλλαγή στη θέση του τραυματία Γκαλίνοβιτς.

Έχοντας λοιπόν ήδη πάρα πολλά μαζεμένα ο κόσμος άρχισε τα σφυρίγματα, ενώ αμέσως μετά από το τέλος του αγώνα κάποιοι από τους οργανωμένους έκαναν ντου μέσα στο γήπεδο για να κυνηγήσουν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και συγχρόνως όσοι φίλαθλοι ήταν κοντά στη θύρα των επισήμων, όπου καμάρωνε σαν παγώνι ο αεκτζής Νίκος Στράτος, ξέσπασαν σε άγριες αποδοκιμασίες φωνάζοντας συνθήματα κατά της διοίκησης για πολλή ώρα και κατατρομάζοντας τους «επισήμους», οι οποίοι είχαν κατακιτρινίσει από το φόβο τους. Τον Στράτο τον θυμόμαστε χαρακτηριστικά μάλιστα να είναι σε φάση «αμάν πώς θα φύγουμε από δω μέσα»!

Ύστερα… φάγαμε και μια πολύ καλή δόση χημικών έξω από το γήπεδο, κατά την έξοδό μας, καθώς υπήρξαν αψιμαχίες με τα ΜΑΤ!

Ακόμα πιο χαρακτηριστικά θυμόμαστε την έκφραση τεράστιας έκπληξης του Χανς Μπάκε, ο οποίος, συνηθισμένος στην ησυχία της Κοπεγχάγης και των άλλων σκανδιναβικών ομάδων που είχε προπονήσει ως τότε, ήταν αδύνατον να καταλάβει γιατί συνέβαιναν όλα αυτά!

Ας συγχωρεθεί εδώ στον συγγραφέα αυτής της σειράς και η παράθεση της προσωπικής του εμπειρίας: έφυγε λοιπόν κατευθείαν από το γραφείο το μεσημέρι εκείνης της μέρας για την Πάτρα με το αυτοκίνητο, μαζί με δυο φίλους και μια φίλη. Πήγαμε στο γήπεδο, ζήσαμε όλα αυτά που περιγράψαμε παραπάνω, φάγαμε όπως είπαμε και τα χημικά έξω από το γήπεδο και στη συνέχεια αποφασίσαμε να πάμε σε μια κοντινή ταβέρνα για φαγητό και για να ηρεμήσουμε. Εκεί… ούτε ξέρουμε πόσες μπύρες ήπιαμε τρώγοντας και συζητώντας – και αμέσως μετά, ενώ πια ήταν αργά το βράδυ, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, από εκείνη την τότε Εθνική Οδό – καρμανιόλα. Εννοείται ότι τα μάτια… έκλειναν από μόνα τους, οι δυο φίλοι κοιμήθηκαν αμέσως, ο ίδιος ο οδηγός του αυτοκινήτου, δηλαδή αυτός που γράφει αυτά που διαβάζετε, κουτούλαγε από τη νύστα και… χρωστάει πάρα πολλά στην καλή φίλη του, η οποία έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει ξύπνιο σε όλη τη διαδρομή! Ούτε κι ίδιος ξέρει πώς τα κατάφερε να φτάσουμε όλοι σώοι κι αβλαβείς στην Αθήνα! ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ ΑΝΑΛΟΓΗ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ, ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ.

Ήταν τόσο άθλια η όλη εικόνα της ομάδας, η οποία φαινόταν ότι ουσιαστικά είχε κωλοβαρέσει στην προετοιμασία και δεν είχε ίχνος φυσικής κατάστασης, παρά το ότι η εφημερίδα της κυβερνήσεως, δηλαδή η DERBY News του Γκόντζου έγραφε τότε ότι «πέφτουν κορμιά στο Σατιγιόν» (!!!) ώστε η διοίκηση αναγκάστηκε να κάνει κάτι, καθώς είδε ότι… δεν θα την έβγαζε καθαρή με τον κόσμο. Έτσι ο Μπάκε απολύθηκε άρον – άρον και ανέλαβε ως υπηρεσιακός προπονητής ο Γιάσμινκο Βέλιτς.

Ο Βέλιτς, ο οποίος αν μη τι άλλο διέθετε μια πυγμή, σε αντίθεση με τον ανέμελα χαλαρό Μπάκε που νόμιζε ότι προπονούσε καμιά Μπρομαποϊκάρνα, κατόρθωσε να συμμαζέψει την κατάσταση – αν όχι από πλευράς καλών εμφανίσεων, σίγουρα από πλευράς αποτελεσμάτων. Έτσι, στη ρεβάνς με τη Μεταλούργκ νικήσαμε εκτός έδρας με 1-0, με ήρωα βέβαια του αγώνα τον Εμπέντε και προκριθήκαμε στους ομίλους. Και στο πρωτάθλημα νικήσαμε τον Πανιώνιο εκτός έδρας με 1-0, τον ΠΑΟΚ (που τότε ήταν σε κακά χάλια) στο γήπεδό μας με 2-1 και ήρθαμε ισόπαλοι εκτός έδρας 3-3 με τον ΟΦΗ.

Στη συνέχεια στις αρχές Οκτώβρη ανακοινώθηκε ο νέος προπονητής, ο οποίος ήταν ο Ισπανός Βίκτορ Μουνιόθ – παλιός ποδοσφαιριστής με καριέρα «καλού εργαλείου» στις Σαραγόσα, Μπαρτσελόνα, Σαμπντόρια, Σαιν Μίρεν και φυσικά στην Εθνική Ισπανίας και αργότερα προπονητής στο ισπανικό πρωτάθλημα στη Μαγιόρκα, στη Λογρονιές, στη Βιγιαρεάλ και στη Σαραγόσα.

Ο άνθρωπος αυτός δηλαδή είχε φάει τα γήπεδα με το κουτάλι και είχε εμπειρία από πρωτάθλημα σκληρό κι ανταγωνιστικό, όπως το ισπανικό. Μπορεί σαν προπονητής να μην είχε «λαμπρό», κοσμοπολίτικο στυλ, δηλαδή ήταν… ο εαυτός του και κουβαλούσε τη νοοτροπία του «εργαλείου», όμως σίγουρα ήταν ασύγκριτα καλύτερος και από τον γραφικό και αφελέστατο Μαλεζάνι και από τον άνοιωθο από… ελληνικό πρωταθλητισμό Χανς Μπάκε! Η πρόσληψή του λοιπόν έκανε καλή εντύπωση στον κόσμο, καθώς ήταν και σεμνός και μετρημένος ως χαρακτήρας – και ο ίδιος αμέσως ρίχτηκε στη δουλειά πάρα πολύ ευσυνείδητα. Μια δουλειά που δεν ήταν, όμως, καθόλου εύκολη, διότι:

α) Η ομάδα ουσιαστικά είχε κάνει τουρισμό στην καλοκαιρινή προετοιμασία και η φυσική της κατάσταση ήταν άθλια. Και είναι πολύ δύσκολο για έναν προπονητή να διορθώσει αυτή την κατάσταση εν μέσω της αγωνιστικής περίοδου.

β) Ενώ πολλά στηρίζονταν στον Έκι Γκονζάλες, αυτός, όπως ήδη προαναφέραμε, είχε τραυματιστεί και ήταν εκτός αγώνων.

γ) Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του Σαλπιγγίδη που είχε αξία και την έδειχνε στο γήπεδο (αλλά όμως είχε χαθεί ο Γκέκας με αφορμή τη μεταγραφή του Σαλπιγγίδη όπως είπαμε) και περιστασιακά και εκείνη του Παπαδόπουλου, οι μεταγραφές δεν είχαν πιάσει – ο Άντονσον, ο Μπόβιο κι ο Ρομέρο ήταν ξεκάθαρα άμπαλοι. Ο Βίκτορ Σάντσεθ, το μεγάλο ξένο όνομα εκείνων των μεταγραφών, ήταν συνεχώς ταλαιπωρημένος από τους προηγούμενους τραυματισμούς του και ελάχιστα μπορούσε να προσφέρει. Ο Ίβανσιτς πάλι, ναι μεν είχε αναμφισβήτητα τεχνικά προσόντα αλλά δεν είχε την απαιτούμενη σκληράδα, δηλαδή σε ματς «αλάνας», που συχνά υπάρχουν στο ελληνικό πρωτάθλημα, συνήθως εξαφανιζόταν.

δ) Πολλοί παίκτες που υπήρχαν από πριν στο ρόστερ δεν πρόσφεραν τα αναμενόμενα. Ή μάλλον … πρόσφεραν τα ακριβώς αναμενόμενα από αυτούς, δηλαδή μετριότατα πράγματα, όπως συνέβαινε π.χ. με τον Μπίστσαν, τον Δάρλα, τον Νίλσον, τον Άντριτς, τον Θεοδωρίδη κλπ.Έτσι, το ρόστερ ήταν τελικά πολύ φτωχό και δύσκολο να αντέξει στο μαραθώνιο του πρωταθλήματος.

Στους τυφλούς βασίλευε ο μονόφθαλμος, δηλαδή ο Σαλπιγγίδης – και δεν τον αποκαλούμε έτσι λόγω έλλειψης αξίας αλλά διότι δεν ήταν ο κατάλληλος να φορτώνεται όλη την επίθεσή μας, καθώς η θέση που έπρεπε να παίζει (σέντερ φορ ή δεξί εξτρέμ)… ουδέποτε ξεκαθαρίστηκε. Αν υπήρχε στην ομάδα παράλληλα κι ο Γκέκας, πολύ καλύτερα θα ήταν τα πράγματα – τώρα όμως η ομάδα βασιζόταν σε παίκτες όπως ο όχι και τόσο καλός όσο παλιότερα Παπαδόπουλος, ο Μάντζιος, ο Τζιόλης και ο Λεοντίου καθώς και στους… όλο και πιο πολύ μεταβαλλόμενους σε κυβερνητικούς εκπροσώπους, Γκούμα και Βύντρα!

Πέρα, όμως, απ’ αυτά, δυο άλλα προβλήματα ήταν ακόμη πιο σοβαρά!

Το πρώτο ήταν ότι ύστερα από δυο αποτυχημένες περιόδους (2004-5 και 2005-6) το πνεύμα πρωταθλητισμού εγκατέλειπε όλο και περισσότερο την ομάδα, καθώς αυτό που έβλεπε ο κόσμος, δηλαδή ότι η διοίκηση δεν είχε καμιά διάθεση να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και όλο και περισσότερο τη φόρτωνε με καραβιές από παλτά, το έβλεπαν και οι παίκτες. Και ασφαλώς καθόλου δε βοήθησε και το γεγονός ότι χάθηκε και το τελευταίο «καταφύγιο» που μπορούσε να διαφυλάξει ανάμεσά τους ένα πνεύμα νικητή κι ένα σκοπό για να παίζουν σε υψηλό επίπεδο, δηλαδή οι καλές ευρωπαϊκές πορείες – αν το 2004-2005 η ομάδα είχε σταθεί για τελευταία φορά αξιοπρεπώς στον όμιλο του τσάμπιονς ληγκ, στη συνέχεια άρχισε η πτώση.

Είδαμε τις πεντάρες που φάγαμε για τελευταία φορά προ πολυμετοχικότητας στο τσάμπιονς ληγκ την περίοδο του 2005-2006, ενώ πια το 2006-2007 η ομάδα είχε υποβιβαστεί στο κύπελο ΟΥΕΦΑ – όπου είχε κληρωθεί στον όμιλο με τις ασήμαντες Χάποελ Τελ Αβίβ, Μλάντα Μπόλεσλαβ, Ραπίντ Βουκουρεστίου και με την ασφαλώς καλύτερη (αλλά όχι με τη σημερινή «γκαλμουριά») Παρί Σαιν Ζερμαίν. Επίσης καθόλου δεν βοήθησε το παράδειγμα του Γκέκα και η συμπεριφορά της διοίκησης απέναντί του. Οι άλλοι Έλληνες παίκτες… είδαν και σημείωσαν. Τότε δεν είχαμε καταλάβει πόση ζημιά έκανε η υπόθεση αυτή στην ομάδα! Έτσι άρχισε να ριζώνει βαθιά μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία – καθώς οι παίκτες, οι οποίοι είναι σαν τους φαντάρους και… όπως τους παίξεις, έτσι χορεύουν και πάντα λουφάρουν, εκτός εξαιρέσεων, όταν βρουν την ευκαιρία, κατάλαβαν ότι σκοπός της διοίκησης ήταν… απλώς να υπάρχουμε και ότι οι φιλόδοξοι στόχοι του παρελθόντος ανήκαν ήδη στην ιστορία! Άλλωστε, στο ρόστερ του 2006-2007 δεν υπήρχαν πλέον οι παίκτες που είχαν δοξάσει τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια…

Ασφαλώς η συγκεκριμένη νοοτροπία ήταν ό,τι χειρότερο για την εξέλιξη των νέων Ελλήνων παικτών που είχαμε, δηλαδή του Μάντζιου, του Τζιόλη, του Λεοντίου, του Θεοδωρίδη, του Τσίγκα και του Δάρλα, ακόμα και του Γκούμα και του Βύντρα – είμαστε βέβαιοι ότι αν αυτοί είχαν διαπαιδαγωγηθεί σε άλλες συνθήκες, κάποιοι από δαύτους θα ήταν πολύ διαφορετικοί στο σύνολο της καριέρας τους.Αυτή η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, η οποία συνοψίζεται στο σχήμα «αραχτοί να είμαστε, τα λεφτά να πέφτουν και όποτε γουστάρουμε θα παίζουμε, αν είναι να μας δει κάνας σκάουτερ από το εξωτερικό να φύγουμε να κονομήσουμε», θα είχε ολέθριες συνέπειες στη συνέχεια της σαιζόν, θα χειροτέρευε στο μέλλον και θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα στη συνέχεια ακόμη και στην πολυμετοχικότητα, που ούτε εκείνη κατόρθωσε ή δεν πρόλαβε να την ξεριζώσει εντελώς.

Το δεύτερο πρόβλημα εκείνης της παρανοϊκής εποχής ήταν ότι ο Μουνιόθ… δεν άρεσε στον πραγματικό «κυβερνήτη» της ομάδας, δηλαδή στον Κώστα Γκόντζο και στους άλλους «παρακρατικούς» του είδους του!

Γιατί δεν άρεσε; Διότι… προσπαθούσε να δουλέψει και να ξαναφέρει στην ομάδα νοοτροπία πρωταθλητή. Αν όμως αυτό το πετύχαινε, πώς θα γινόταν ύστερα να συνεχίζει να έρχεται το κάθε παλτό στις μεταγραφές… στην υγεία των μικρολαμόγιων που ωφελούνταν από αυτές πίνοντας σα βδέλλες το αίμα της ομάδας και τρώγοντας τα λεφτά… του ίδιου του Τζίγγερ; – που ωστόσο προτιμούσε αυτή την κατάσταση έχοντας όλους αυτούς στη «δούλεψή του» για να τον υποστηρίζουν στην κόντρα του με τον κόσμο, την οποία βέβαια αυτοί δημιουργούσαν και χειροτέρευαν, ακριβώς όπως… οι παρακρατικοί που ασχολούνταν με τον «επαγγελματικό αντικομμουνισμό» στο ελληνικό μετεμφυλιακό κράτος και συντηρούσαν το φάντασμα του «κομμουνιστικού κινδύνου» για… να έχουν δουλειά και προνόμια και τελικά οδήγησαν στη χούντα (βλέπετε τι φτάσαμε να γράφουμε συμπτωματικά μέρα που είναι; 21η Απριλίου δηλαδή;) και στην τραγωδία της Κύπρου!

Στα πλαίσια αυτής της κόντρας η συκοφαντία, το ψέμα, η ρουφιανιά και κάθε άλλου είδους ασχήμια εκ μέρους τους έδιναν κι έπαιρναν – και όχι μόνο από την εφημερίδα του Γκόντζου και από το Greengate! Μεταφέρθηκε και στο ραδιόφωνο, όπου διάφορα αηδιαστικά από κάθε άποψη ή διαταραγμένα πρόσωπα, όπως τα… αστέρια Κάτια και Ιάκωβος, καθώς και άλλα, όλα κατάλληλα κανονικά μόνο για την εκπομπή της Ανίτας Πάνια, «συνομιλούσαν» με τον Γκόντζο, πολλά απ’ αυτά έναντι… χαρτζιλικίου, συναγωνιζόμενα μαζί του ποιος θα πρωτοβρίσει τον κόσμο που φώναζε για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ομάδα! Άλλωστε, ο Τζίγγερ θεωρούσε όπως φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση… τον συνέφερε, διότι σίγουρα ξόδευε λιγότερα για χάρη των «επικοινωνιολόγων» της συμφοράς που πλέον είχαν αποκτήσει και διοικητικό ρόλο, έστω κι αν αυτοί είχαν και κάποιο όφελος σε βάρος του από τις μεταγραφές των παλτών και τη «μανατζερική διαπλοκή» τους, σε σχέση με όσα θα έπρεπε να ξοδέψει για να ξανακάνει πρωταθλήτρια και ευρωπαϊκή δύναμη την ομάδα!

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, οι συγκεκριμένοι τύποι δημιούργησαν μια ομάδα παρακολούθησης και μπούλινγκ κάθε δημοσιογράφου που τολμούσε να γράψει κάτι δυσάρεστο για τη διοίκηση, την περιβόητη «media watch» – έτσι το κλίμα έγινε ακόμα πιο τοξικό!Γυρίζοντας στον Μουνιόθ να πούμε λοιπόν ότι από την αρχή η DERBY News, τηρούσε μια ψυχρή ως εχθρική (όσο μπορούσε να το δείχνει) στάση απέναντί του – παρ’ όλο που κάποια στιγμή υποχρεώθηκε να δημοσιεύσει μια συνέντευξή του για ξεκάρφωμα!

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΜΕΝΗ ΠΛΕΟΝ!

Ωστόσο, ο Μουνιόθ όπως είπαμε ρίχτηκε στη δουλειά. Είχε και καλά και κακά αποτελέσματα, δηλαδή χάσαμε από την ΑΕΚ με 1-2 στο γήπεδό μας στο πρώτο του παιχνίδι στο πρωτάθλημα, ύστερα όμως πετύχαμε πέντε συνεχόμενες νίκες, με Ηρακλή 1-0 εκτός έδρας, με γάβρο 1-0 στο γήπεδό μας, πράγμα που ενθουσίασε τον κόσμο και ήταν και το μοναδικό πολύ καλό ματς του Βίκτορ Σάντσεθ, με Εργοτέλη και Απόλλωνα Αθηνών με 1-0 και 4-0 αντίστοιχα εκτός έδρας και με Απόλλωνα Καλαμαριάς με 3-2 πάλι στο γήπεδό μας. Ύστερα όμως χάσαμε με 0-1 εκτός έδρας από τον Άρη, νικήσαμε εντός έδρας τη Λάρισα με 1-0 και πάλι ξαναχάσαμε εκτός με 1-3 από την Κέρκυρα. Αυτή η τελευταία ήταν πολύ κακή ήττα, συνοδευόμενη κι από κακή εμφάνιση και σίγουρα δεν ωφέλησε τον Μουνιόθ. Ο κόσμος παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να τον εμπιστεύεται διότι έβλεπε την προσπάθειά του.

Στην Ευρώπη πάλι, όπου στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ τότε υπήρχε στους ομίλους ένα ανόητο σύστημα με τις ομάδες να παίζουν μονούς αγώνες εντός ή εκτός έδρας ανάλογα με την κλήρωση, χωρίς να εντυπωσιάσουμε, φέραμε τα αποτελέσματα που έπρεπε για την πρόκριση, δηλαδή νίκες με Χαποέλ Τελ Αβίβ με 2-0 εντός, με Μπόλεσλαβ 1-0 εκτός και ισοπαλία με Ραπίντ Βουκουρεστίου 0-0 εντός. Αλλά στο τελευταίο ματς διασυρθήκαμε με 0-4 από την Παρί Σαιν Ζερμαίν εκτός έδρας – μια κάποια δικαιολογία ήταν ότι το ματς δεν είχε βαθμολογική σημασία και ότι παίξαμε με αρκετούς αναπληρωματικούς. Πήραμε τη δεύτερη θέση στον όμιλο και περάσαμε στην επόμενη φάση – αυτή όμως η πρόκριση δεν είχε σε καμιά περίπτωση τη λάμψη των παλιότερων επιτυχιών.

Φτάσαμε λοιπόν στα μέσα Δεκέμβρη. Μια προσπάθεια να επιστρέψει ο Έκι Γκονζάλες, ο οποίος δεν άντεχε να μένει άπραγος και ίσως βιάστηκε να το κάνει πριν αποθεραπευθεί εντελώς, απέτυχε. Δηλαδή έπαιξε σε τέσσερα ματς, τρία ως αλλαγή κι ένα ως βασικός ώσπου ξανατραυματίστηκε και έμεινε οριστικά εκτός… Ο Μουνιόθ σημείωσε τις αδυναμίες της ομάδας και ζήτησε από τον Τζίγγερ ενίσχυση, δηλαδή κάποιες καλές και… λελογισμένες οικονομικά μεταγραφές, ιδιαίτερα την προσθήκη ενός σέντερ φορ, του Ισπανού Σάλβα Μπαγιέστα συγκεκριμένα.

Αλλά ο Τζίγγερ τον έγραψε εκεί που δεν πιάνει μελάνι και ορθά – κοφτά του διαμήνυσε ότι «ήταν υποχρεωμένος να συνεχίσει με αυτούς που είχε».Δεν ξέρουμε τι θα έκανε ένας άλλος στη θέση του Μουνιόθ. Δικά του πάντως χαρακτηριστικά ήταν η εργατικότητα και το πείσμα! Έσφιξε λοιπόν τα δόντια και συνέχισε να δουλεύει όσο καλύτερα μπορούσε…Πάλι μεγάλωσε πολύ η ανάρτηση, έτσι τη σταματάμε εδώ και θα διηγηθούμε τη συνέχεια στο επόμενο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Θ΄

Μοναδική «παραχώρηση» που έγινε στον Μουνιόθ από τον Τζίγγερ για την ενίσχυση που ζήτησε το Δεκέμβρη του 2006, ήταν να του φέρουν πίσω τον Τσίγκα από τον ΠΑΟΚ… ο Τσίγκας, όμως, ήταν ήδη γνωστό ότι δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο υψηλότερο επίπεδο από εκείνο της Καλλιθέας όπου έπαιζε πριν γίνει η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό και ότι φυσικά δεν θα μπορούσε να βοηθήσει καθόλου.

Παρ’ όλα αυτά ο Μουνιόθ συνέχισε να προσπαθεί να δουλέψει και να πετύχει ό,τι καλύτερο ήταν δυνατόν.

Με εκείνα τα δεδομένα, τα αποτελέσματα της ομάδας στο πρωτάθλημα συνέχισαν να είναι και καλά και άσχημα. Μπαίνοντας στο 2007 νικήσαμε το Αιγάλεω με 1-0 στο γήπεδό μας και ύστερα τον Ιωνικό με 4-0 εκτός έδρας. Στη συνέχεια φέραμε ισοπαλία 0-0 με Ξάνθη εκτός, νικήσαμε εντός τον Πανιώνιο με 2-0, χάσαμε 1-2 από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και φέραμε κι άλλη ισοπαλία 2-2 με τον ΟΦΗ στο γήπεδό μας. Μέτρια συγκομιδή δηλαδή.

Στο μεταξύ είχε φτάσει η ώρα για το επόμενο ευρωπαϊκό παιχνίδι, δηλαδή εκείνο με τη γαλλική Λανς, με την οποία είχαμε κληρωθεί ύστερα από την πρόκριση από τον όμιλο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η κλήρωση δεν ήταν εύκολη αλλά το ματς χάθηκε τζάμπα με 1-3. Δηλαδή παίξαμε καλά και μέχρι το τέλος το παλεύαμε, αφού αν και η Λανς προηγήθηκε στο 50΄, ισοφαρίσαμε στο 66΄ σε 1-1 και μετά είχαμε δυο καλές ευκαιρίες που χάθηκαν από τον Ρομέρο (…) και τον Μάντζιο (…). Στη συνέχεια, όμως, δυο γκάφες, πρώτα του Γκαλίνοβιτς ο οποίος έχασε τη μπάλα μέσα από τα χέρια του στο 70΄ κι έδωσε τη μπάλα σε αντίπαλο που έκανε το 1-2 και ύστερα του… μόνιμου δράστη της «κρίσιμης γκάφας» όσο καλά και αν έπαιζε σε όλο τον υπόλοιπο αγώνα Βύντρα, ο οποίος παραχώρησε πέναλτι ανατρέποντας ανόητα έναν παίκτη της Λανς στη γωνία της μεγάλης περιοχής μας χωρίς να κινδυνεύουμε στο 90΄ (ε ναι… στο 90΄ – για τον Βύντρα μιλάμε!), διαμόρφωσαν το τελικό 1-3. Στη ρεβάνς δεν κάναμε τίποτα, το ματς έληξε με 0-0 κι αποκλειστήκαμε… Οι ένδοξες ευρωπαϊκές μέρες, τις οποίες επικαλούνται οι νοσταλγοί για να λιβανίσουν την οικογένεια και να κατακρίνουν το συλλαλητήριο του 2008 ήταν ήδη παρελθόν ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΖΙΓΓΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ… ΓΚΟΝΤΖΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΝ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ!

Η προσοχή, όμως, του κόσμου είχε αρχίσει να στρέφεται αλλού, δηλαδή σε έναν άγνωστο, πολύ νεαρό παίκτη, σχεδόν παιδί που δεν είχε κλείσει ακόμα τα 17 και έπαιζε ως επιθετικός μέσος! Το όνομά του ήταν Σωτήρης Νίνης! Ο Μουνιόθ αντί… «να καταλάβει πού ήρθε», δηλαδή στην ομάδα του Γκόντζου και των διάφορων Σάριτς, Μάριτς και το κακό συναπάντημα και να… προσαρμοστεί, επέμενε να προσπαθεί – και καθώς είδε ότι μεταγραφή δεν θα γινόταν το Δεκέμβρη, στράφηκε προς τις Ακαδημίες μας μήπως κάτι καλό εύρισκε και ανακάλυψε τον Νίνη!

Έτσι, ο Νίνης υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο το Δεκέμβρη του 2006 και στις 7 Ιανουαρίου 2007 έκανε το ντεμπούτο το στο 1-0 με το Αιγάλεω – ήταν μόλις 16 χρόνων, 9 μηνών και 4 ημερών! Στις 27 Ιανουαρίου του 2007 ο Νίνης σκόραρε στο 2-0 με τον Πανιώνιο και πέρασε στην ιστορία ως ο νεώτερος σκόρερ του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα! Αλλά εκεί που έλαμψε πραγματικά το άστρο του και τον είδαν κι όλοι όσοι δεν τον είχαν προσέξει καλά ως τότε, ήταν στις 18 Φεβρουαρίου του 2007, δηλαδή στο ματς με την ΑΕΚ εκτός έδρας, στο οποίο πραγματοποίησε καταπληκτική εμφάνιση, πέτυχε και ένα γκολ (έγινε έτσι κι ο νεώτερος σκόρερ του Παναθηναϊκού σε ντέρμπυ) και συνέβαλε πάρα πολύ στο να θριαμβεύσουμε με 4-1!Όλος ο κόσμος του Παναθηναϊκού άρχισε να έχει στο στόμα του το όνομα του Νίνη και να είναι καταχαρούμενος από αυτό το διαμάντι που είχε ανακαλύψει ο Μουνιόθ από το πουθενά. Παρά το γεγονός ότι βαθμολογικά απείχαμε πολύ από την πρώτη θέση, ένα κλίμα υγείας και αισιοδοξίας απλώθηκε ξαφνικά ανάμεσά μας!

Όμως… υπήρξαν και κάποιοι που δεν χάρηκαν καθόλου! Και αυτοί ήταν οι γνωστοί «παρακρατικοί» οι οποίοι με επικεφαλής τον Κώστα Γκόντζο διοικούσαν τότε πραγματικά την ομάδα! Η σκέψη τους βέβαια από τη δική τους πλευρά ήταν… λογικότατη: αν η ομάδα άρχιζε να βγάζει… Νίνηδες και να συνδυάζει δυο – τρεις καλές μεταγραφές ξένων με το υλικό από τις Ακαδημίες της, όπως πρέπει να κάνει μια ομάδα που δεν έχει πολλά χρήματα για εντυπωσιακές μεταγραφές και «γκλαμουριά», πώς εκείνοι ύστερα θα μπορούσαν να φέρνουν, όπως έκαναν ως τότε, το κάθε παλτό με το ανάλογο… όφελος;

Ο Μουνιόθ και ο Νίνης… χάλαγαν την πιάτσα δηλαδή! Για την εξέλιξη του Νίνη θα μιλήσουμε στο επόμενο μέρος, διότι χρονικά ό,τι έγινε με εκείνον στη συνέχεια ανήκει εκεί.Σε αυτό λοιπόν το σημείο πρέπει να δώσουμε σε όλους να καταλάβουν ότι όλο αυτό το βρωμερό συνάφι ανθρώπων που τότε περιστοίχισε τον Τζίγγερ και ουσιαστικά διοίκησε την ομάδα ως το συλλαλητήριο του 2008, δεν το έκανε… από αγάπη για την οικογένεια Βαρδινογιάννη! Δεν το έκανε μόνο για το όποιο χαρτζιλίκι έδινε ο Τζίγγερ, ο οποίος χρηματοδοτούσε και την έκδοση της «εφημερίδας της κυβερνήσεως» DERBY News!

Το έκαναν και διότι… ο λόγος τους περνούσε, μέσω και του «δικού τους» Γιάσμινκο Βέλιτς και στις μεταγραφές – και όλοι αντιλαμβανόμαστε τι σήμαινε αυτό! Με τον Μουνιόθ η επιρροή τους υποχώρησε, διότι αυτός δεν αποδείχτηκε του χεριού τους – έτσι από την αρχή άρχισαν να τον ροκανίζουν με στόχο να φέρουνε και στη θέση του προπονητή κάποιον «δικό τους». Και τελικά… θα δούμε πώς το πέτυχαν στη συνέχεια.

Ωστόσο, η αισιοδοξία και η ευφορία του κόσμου όχι μόνο διατηρήθηκε αλλά αυξήθηκε στο κατακόρυφο, όταν στη συνέχεια νικήσαμε με 3-0 στο γήπεδό μας τον Ηρακλή και κυρίως όταν την επόμενη αγωνιστική νικήσαμε και τον γάβρο με 1-0 στο τηγάνι, με γκολ του Παπαδόπουλου στο 89΄ ύστερα από ασίστ του Σαλπιγγίδη – είναι η φάση για την οποία ο εκφωνητής της ΚΡΑΤΙΚΗΣ τηλεόρασης άρρωστος γάβρος Κώστας Βερνίκος είπε, καθώς έβλεπε να έρχεται το γκολ, το διαβόητο «και τώρα τα δύσκολα» λες και μετέδιδε από τη «γάβρος TV»…Σε εκείνο το σημείο, δηλαδή μετά και την 24η αγωνιστική, ήμασταν στη δεύτερη θέση με 51 βαθμούς έναντι 59 του γάβρου, ενώ πίσω μας ήταν η ΑΕΚ με 49 βαθμούς. Κρατούσαμε δηλαδή στα χέρια μας τη δεύτερη θέση, η οποία οδηγούσε στα προκριματικά του τσάμπιονς ληγκ. Είχαμε τη δυνατότητα να πιέσουμε το γάβρο, που δεν ήταν και σε τόσο καλή αγωνιστική κατάσταση, ως το τέλος και να διεκδικήσουμε και τον τίτλο, αν και η διαφορά ήταν τέτοια που δεν θα ήταν εύκολο να τον πάρουμε – όμως ελπίδες υπήρχαν. Και πέρα απ’ αυτά, ήταν πολύ σημαντικό να διατηρηθεί αυτό το κλίμα υγείας και αισιοδοξίας που είχε προκύψει ύστερα από τις νίκες εκτός έδρας επί ΑΕΚ και γάβρου και την εμφάνιση του Νίνη.

Και τότε… έγινε ακριβώς αυτό που δεν έπρεπε, με ευθύνη πρώτα του Γιάννη Βαρδινογιάννη και ύστερα των παικτών.

Δηλαδή δημιουργήθηκε μια από το πουθενά φαγωμάρα σε σχέση με το πριμ που είχε υποσχεθεί ο Τζίγγερ στους παίκτες για τις πρόσφατες νίκες και μάλιστα εκτός έδρας στα δυο μεγαλύτερα ντέρμπι του πρωταθλήματος. Οι παίκτες ύστερα από τον αγώνα με την ΑΕΚ απαίτησαν να τους το δώσει, ο Τζίγγερ αρνήθηκε λέγοντάς τους ότι θα τους το έδινε αν νικούσαν και στα δυο επόμενα παιχνίδια, δηλαδή σε εκείνα με τον Εργοτέλη και τον Ατρόμητο εντός έδρας, το θέμα έγινε γνωστό και οι διαμάχες μέσα στον κόσμο γι’ αυτό άρχισαν να δίνουν και να παίρνουν και έτσι δημιουργήθηκε αναστάτωση κι εκνευρισμός εκεί που δεν το περίμενε κανείς…Τελικά, το θέμα κουκουλώθηκε προσωρινά με τους παίκτες να υποχρεώνονται να βγάλουν ανακοίνωση επιβεβαιωτική της θέσης του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Στην πράξη, όμως, αντέδρασαν εντελώς διαφορετικά!

Δηλαδή, ακόμα κι αν είχαν δίκιο και άλλα τους είχε υποσχεθεί ο Τζίγγερ για το πριμ κι άλλα τους παρουσίασε στο τέλος, το… απλό και λογικό που έπρεπε να κάνουνε ήταν να κερδίσουνε εκείνα τα περιβόητα δυο επόμενα ματς, τα οποία άλλωστε θεωρητικά δεν ήταν και τόσο δύσκολα και να πάρουν το πριμ.

Αντί όμως να το κάνουν… έχασαν και τα δυο αυτά παιχνίδια (0-1 με Εργοτέλη και 1-2 με Ατρόμητο) και εκτός απ’ αυτό… δεν κέρδισαν κανένα άλλο ματς ως τη λήξη του πρωταθλήματος αν και το πρόγραμμα ήταν εύκολο (είχαμε άλλη μια ήττα με 0-1 στο γήπεδό μας από τον Άρη και τρεις ισοπαλίες με Καλαμαριά 1-1 και Λάρισα 1-1 εκτός και με Κέρκυρα 2-2 εντός) – με τις φήμες φυσικά να οργιάζουν, καθόλου αδικαιολόγητα και χωρίς κανείς να μπορεί να τις διαψεύσει, ότι τα χρήματα του πριμ τα έβγαλαν κι έβγαλαν κι άλλα ακόμα… αλλιώς. Ξέρουμε όλοι πώς. Εννοείται ότι… «αποδείξεις δεν υπάρχουν» και ποτέ δεν θα υπάρξουν αλλά μια τέτοια «ανεξήγητη», κατακόρυφη αγωνιστική πτώση και μια τέτοια γαϊδουρινή συμπεριφορά δεν μπορεί παρά να δημιουργεί βάσιμες υποψίες.

Άλλωστε γράψαμε αρκετά στην προηγούμενη ανάρτηση για τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που είχε ήδη ριζώσει μέσα στην ποδοσφαιρική ομάδα και για τις συνέπειές της.Και τι έκανε η διοίκηση όταν είδε αυτή τη συμπεριφορά; Προσπάθησε να βάλει με οποιονδήποτε τρόπο χέρι στους παίκτες και να προστατέψει και να καλύψει τον Βίκτορ Μουνιόθ;

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ – σε σημείο να αναρωτιόμαστε και τότε και τώρα αν… συμμετείχε στο κόλπο κιόλας. Αν όχι ο Τζίγγερ… η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ διοίκηση της εποχής, η οποία έχουμε ήδη αναλύσει ποια ήταν.

Δεν το συζητάμε ότι με τον τρόπο αυτό όλη η προσπάθεια του Βίκτορ Μουνιόθ τινάχτηκε στον αέρα και από ένα σημείο πλέον και ύστερα… κατάλαβε κι αυτός ότι όλα ήταν μάταια και απλώς περίμενε να τελειώσει η σαιζόν να φύγει όσο πιο μακριά γινόταν από αυτό το δηλητηριασμένο μπουρδέλο που είχε δημιουργήσει η διοίκηση, τυπική και… πραγματική. Αργότερα, όποτε του δόθηκε η ευκαιρία, δήλωσε ανοιχτά ότι «η διοίκηση δεν με άφησε να φτιάξω έναν μεγάλο Παναθηναϊκό»- ποιος τον άκουγε όμως;

Ο συγγραφέας αυτής της σειράς θέλει με αυτή την ευκαιρία να ευχαριστήσει μέσα από την καρδιά του τον Βίκτορ Μουνιόθ και να δηλώσει ότι ήταν ο τελευταίος προπονητής της ποδοσφαιρικής μας ομάδας τον οποίο ένοιωσε σαν δικό μας άνθρωπο. Για κανέναν μεταγενέστερο δεν έγινε αυτό από τότε και στο εξής.

Φυσικά, όταν συμπεριφέρεσαι με τέτοιον τρόπο όπως εκείνος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν οι παίκτες (ασφαλώς όχι όλοι, σίγουρα θα υπήρχαν και οι… αμέτοχοι σε όλο αυτό) στις τελευταίες αγωνιστικές, χάνεις και τα ματς τα οποία… δεν είναι στο πρόγραμμα να χάσεις. Έτσι λοιπόν, ενώ το πρωτάθλημα τελείωσε στις 13 Μαϊου με το γάβρο πρώτο με 72 βαθμούς, την ΑΕΚ δεύτερη με 62 και εμάς επαίσχυντα (ύστερα απ’ όλα τα παραπάνω) τρίτους με 54 βαθμούς, υπήρχε μια ευκαιρία ακόμα, αν όχι να σωθεί η χρονιά εντελώς (διότι όσα έγιναν στο τέλος δεν ξεπλένονταν με τίποτα…) να υπάρξει ένα βάλσαμο στην πίκρα του κόσμου με την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος, στο οποίο είχαμε φτάσει στον τελικό και θα αντιμετωπίζαμε τη Λάρισα.

Αλλά… η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος. Έτσι, στις 5 Μαϊου 2007 χάσαμε και εκείνο τον τελικό που έγινε στο Πανθεσσαλικό Στάδιο με 1-2 και… μοιράσαμε άλλο ένα δωράκι σε κατώτερο θεωρητικά αντίπαλο. Το παιχνίδι εκείνο σημαδεύτηκε από δυο πράγματα:

α) την άχαστη ευκαιρία που έχασε ο Μάντζιος στο 94΄, όταν μόνος του μπροστά σε άδειο τέρμα κατόρθωσε να αστοχήσει εξ επαφής ενεργώντας… σαν αμυντικός των αντιπάλων που διώχνει τη μπάλα λίγο πριν περάσει τη γραμμή (κατά τη γνώμη μας ο Μάντζιος έπρεπε τότε να φύγει αμέσως από τον Παναθηναϊκό και να μη τον ξαναδούμε ποτέ μπροστά μας…) και

β) το ότι το δεύτερο γκολ της Λάρισας το πέτυχε στο 82΄ ο Αντσουέ, ο οποίος λίγο αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ντοπαρισμένος – έτσι τα τυριά έχουν το… περήφανο ρεκόρ ότι έχουν πάρει δυο τίτλους (και το πρωτάθλημα του 1988 εκτός από το κύπελλο του 2007) με τους βασικούς παίκτες – συντελεστές αυτών των τίτλων ντοπαρισμένους.

Τους ευχόμαστε… επιστροφή στα τοπικά της Θεσσαλίας – που βγάζουν και γλώσσα όποτε έχουν την ευκαρία.

Συμπτωματικά ο τελικός αυτός του κυπέλλου συνέπεσε με τη διεξαγωγή του μπασκετικού φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας στην Αθήνα, όπου κατακτήσαμε τον τέταρτο ευρωπαϊκό μας τίτλο! Δεν χρειάζεται να πούμε για το τι είδους συναισθήματα δημιουργήθηκαν με την αφορμή αυτή για τις δυο διοικήσεις, δηλαδή περηφάνιας και συγκίνησης για τη μπασκετική του Παύλου και του Θανάση, καθώς και για τον τεράστιο Ζέλικο Ομπράντοβιτς από τη μια μεριά, και απόλυτης αηδίας για την ποδοσφαιρική του Τζίγγερ και… των Γκόντζου, Αθανασόπουλου, ζουναναμεσά μας, Κάτιας, Ιάκωβου, glory days, φοιτητή από την Ιταλία και των υπόλοιπων παρλιακών που είχαν εισέλθει με το έτσι θέλω στη ζωή μας… Όμως οι τύποι αυτοί δεν χαμπάριαζαν από την αηδία του κόσμου και είχαν… πολύ πιο προχωρημένα σχέδια για να αντιμετωπίσουν την κατακραυγή του, τα οποία θα τα εφάρμοζαν στην επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Πριν ακόμα λήξει το πρωτάθλημα του 2006-2007 είχε ανακοινωθεί ουσιαστικά ποιος θα ήταν ο επόμενος προπονητής. Κι αυτός ήταν ο Πορτογάλος Ζοζέ Πεσέιρο, για τον οποίο θα πούμε… αυτά που πρέπει στην επόμενη συνέχεια.

Είχαμε όμως κι άλλα δυο γεγονότα εκείνη την εποχή για τα οποία πρέπει να γράψουμε.

Το ένα ήταν η… επίσημη εμφάνιση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στη ζωή μας, με την έκδοση της ΠΡΑΣΙΝΗΣ στις 17 Μάρτη του 2007. Ο τίτλος του πρώτου φύλλου ήταν… «Βαρδής – Παύλος μαζί» – έτσι για την Ιστορία! Αλλά για την ΠΡΑΣΙΝΗ και το ρόλο της θα μιλήσουμε στις επόμενες συνέχειες.

Το άλλο ήταν πολύ πιο σοβαρό, δηλαδή τα γνωστά άγρια επεισόδια της Λαυρίου στις 29 Μαρτίου του 2007, τα οποία κατέληξαν στη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου από τους οπλισμένους σαν αστακούς φονιάδες του γάβρου – ενώ οι δικοί μας οργανωμένοι είχαν πάει στο «σκηνικό» να πολεμήσουνε… ιπποτικά με τα χέρια!

Πέρα από το γεγονός πως ό,τι και να πούμε ο Μιχάλης Φιλόπουλος… δεν γυρίζει πίσω, πέρα από το ότι οι ηθικοί αυτουργοί και οι πιο μεγάλοι υπεύθυνοι για τη δολοφονία του όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν αλλά… συνεχίζουν να αλωνίζουν και να κουνάνε και το δάχτυλο, πρέπει να τονίσουμε ότι ήταν απροσμέτρητες οι συνέπειες των επεισοδίων της Λαυρίου τόσο για το οπαδικό κίνημα του Παναθηναϊκού όσο και οι γενικότερες – όμως ο συγγραφέας αυτής της σειράς δεν θεωρεί «αρμόδιο» τον εαυτό του για να επεκταθεί περισσότερο στο θέμα. Θα πούμε μόνο ότι ο αποπροσανατολισμός του οργανωμένου κόσμου μας λόγω του άγριου πολέμου που δεχόταν από τη διοίκηση τότε, έπαιξε κι εκείνος το ρόλο του σε όσα συνέβησαν, χωρίς βέβαια να ρίχνουμε την ευθύνη στο δικό μας κόσμο, διότι ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τα επεισόδια της Λαυρίου θεωρούμε και ως το πιο σημαντικό γεγονός εκείνης της εποχής, περισσότερο κι από όλα τα παραπάνω που γράφτηκαν προηγουμένως.Η συνέχεια στο επόμενο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ Ι’

Όπως θα έχετε δει όσοι διαβάζετε αυτή τη σειρά, έχουμε ασχοληθεί πιο αναλυτικά με την περίοδο από το 2004 και ύστερα παρά με τα προηγούμενα χρόνια. Ο λόγος είναι απλός: το θέμα της σειράς είναι οι διαδοχικές καταστροφές που οδήγησαν στο συλλαλητήριο του 2008 – το οποίο ούτε είχε σκοπό την καταστροφή ούτε ήταν κάποια «αρχή καταστροφής». Αντίθετα, προσπάθησε να ανακόψει την καταστροφή του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού, η οποία ήδη είχε αρχίσει να επέρχεται και μάλιστα είχε προχωρήσει σε μεγάλο βάθος – τόσο μεγάλο ώστε τελικά απέτυχε στη συνέχεια και η πολυμετοχικότητα να την αποτρέψει, με τα μεγάλα λάθη που έγιναν κι από εκείνη βέβαια.

Καταστροφικά γεγονότα έγιναν και πριν από το 2004 και ορισμένα τα αναφέραμε – με πιο σημαντικά των νεώτερων χρόνων, από το 2000 κι έπειτα και της πρώτης φάσης της περιόδου Τζίγγερ τον Ευθυμιάδη και τη Ριζούπολη. Όμως, παρηγοριά, βάλσαμο και… παυσίπονο στα προβλήματα ήταν ως το 2003 οι καλές ευρωπαϊκές πορείες και αμέσως ύστερα από τη Ριζούπολη, χωρίς βέβαια να την «ξεπλένει», το νταμπλ του 2004.Μετά, όμως, από το 2004 άρχισε η κάθετη πτώση από κάθε άποψη – και όσα συνέβησαν από το 2004 ως το 2008 μπορούν να χαρακτηριστούν ως μια συνεχόμενη και αδιάσπαστη αλυσίδα καταστροφών η οποία οδήγησε στο συλλαλητήριο. Γι’ αυτό λοιπόν μείναμε περισσότερο στα γεγονότα εκείνης της περιόδου.

Ύστερα λοιπόν από το επαίσχυντο τέλος της περιόδου 2006-2007, δυο πράγματα κυριαρχούσαν βασικά στον περίγυρο της ομάδας:

α) ‘Ότι ο κόσμος ήταν πλέον στα κάγκελα κατά της διοίκησης, τόσο οι οργανωμένοι όσο και η πλειοψηφία των υπόλοιπων Παναθηναϊκών. Αν και ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ επικρατούσε, σίγουρα και πολύ λογικά σε πιο απαιτητικό τόνο από τα 2-3 προηγούμενα χρόνια, το αίτημα «να διορθωθεί» η διοίκηση, «να ακούσει ο Τζίγγερ τον κόσμο κι όχι τους ρουφιάνους που τον αποπροσανατολίζουν» κλπ. και όχι να φύγει η οικογένεια.

β) Ότι η διοίκηση, δηλαδή ο Τζίγγερ και η οικογένεια και το παρακράτος της, δηλαδή ο… πραγματικός πρόεδρος Κώστας Γκόντζος και οι όμοιοί του, όχι μόνο δεν χαμπάριαζαν από τέτοιου είδους αιτήματα αλλά έβαλαν μπρος το σχέδιο της «τελικής λύσης».

«Τελική λύση» ονομάζεται στην Ιστορία το σχέδιο των ναζί για την εκκαθάριση των Εβραίων – και καθόλου τυχαία δεν χρησιμοποιούμε κι εμείς αυτό τον όρο – τη θέση των ναζί είχαν ο… φύρερ (αν και δεν του πήγαινε ο ρόλος) Γιάννης Βαρδινογιάννης και οι… ένα σωρό Γκαίμπελς του διοικητικού παρακράτους και τη θέση των Εβραίων οι οργανωμένοι κι όλοι οι άλλοι «ενοχλητικοί»!

Έτσι, την περίοδο 2007-2008 χαρακτηρίζει ο πόλεμος που κήρυξε η διοίκηση κατά του κόσμου. Αν υποθέσουμε ότι ως τότε ο πόλεμος αυτός ήταν άτυπος και με διαλείμματα ανακωχών, από την αρχή του πρωταθλήματος του 2007-2008 έγινε και «επίσημος», με ξεκάθαρη πρόθεση να φτάσει «μέχρι τέλους».

Πόλεμος μεταξύ διοίκησης και οργανωμένων υπήρχε κατά καιρούς σε όλη την περίοδο της ιδιοκτησίας του Παναθηναϊκού από την οικογένεια, δηλαδή από το 1979 και μετά. Και επί εποχής Γιώργου Βαρδινογιάννη είχε λάβει ορισμένες φορές οξύτατες μορφές, με «κορυφαίες» ενέργειες εκ μέρους του τη δημιουργία της ΠΑΛΕΦΙΠ με σκοπό να υποκαταστήσει και να «εξημερώσει» τη Θύρα 13, τα εξώδικα με τα οποία είχαν κλείσει σύνδεσμοι (διότι εκείνη την εποχή το επίπεδο ήταν διαφορετικό κι ένα εξώδικο μπορούσε να τρομάζει) και τις «επισκέψεις» ασφαλιτών σε σπίτια συνδεσμιτών. Ωστόσο, ένα πρέπει να αναγνωριστεί στον Γιώργο Βαρδινογιάννη, ότι κατά βάση… καθάριζε μόνος του μη διστάζοντας ακόμα και να ανεβαίνει στο πέταλο για να «συνομιλήσει», δηλαδή για να μαλώσει με τους οργανωμένους και έπαιρνε ο ίδιος την ευθύνη για τις πράξεις του.

Επί διοίκησης Τζίγγερ, όμως, αυτό άλλαξε. Ο Τζίγγερ είχε μια… αριστοκρατική απέχθεια για την ανάμιξή του με την «πλέμπα» και δεν έβγαινε ο ίδιος μπροστά αλλά έβαζε άλλους – σε πρώτη φάση τον Άγγελο Φιλιππίδη και τα αποτυχημένα «μεγαλοφυή» σχέδιά του για «αναδιοργάνωση της Θύρας 13» και σε δεύτερη και ασύγκριτα χειρότερη… τους «επικοινωνιολόγους» του παρακράτους που δημιούργησε, το οποίο τόσο μεγάλη ζημιά έκανε. Για το είδος και τα πρόσωπα του παρακράτους μιλήσαμε στις προηγούμενες συνέχειες.

Στις αρχές της περιόδου 2007-2008 το παρακράτος αυτό έχοντας διώξει και το τελευταίο εμπόδιο που βρήκε, δηλαδή τον Βίκτορ Μουνιόθ, ήταν απόλυτα κυρίαρχο μέσα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός και θέλησε «να καθαρίσει μια για πάντα».Το σχέδιο του πολέμου ήταν καλά μελετημένο και περιλάμβανε εκτός των άλλων δυο κινήσεις παραπλανητικές:

α) την επιστροφή στη Λεωφόρο και

β) τη βελτίωση του ρόστερ σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο – αν και δεν έλειψαν πάλι κάποιες… γραφικές περιπτώσεις παλτών που ήρθαν στην ομάδα.

Διότι για να δείξει η διοίκηση «αξιοπιστία» και να πάρει, όπως υπολόγιζε, με το μέρος της τον κόσμο απομονώνοντας ή και διασπώντας, όπως φανταζόταν, τους οργανωμένους και βγάζοντας από τη μέση κάθε άλλον «ενοχλητικό», έπρεπε να δίνει κι ένα τυράκι σε όσους την πίστευαν – κι αυτό ήταν το να φαίνεται πως διεκδικούσε το πρωτάθλημα. Αν δηλαδή συνέχιζε έτσι όπως πήγαινε στην περίοδο 2006-2007, πολύ σύντομα… δεν θα ήξερε πού να κρυφτεί.

Δεν αποκλείουμε και το γεγονός μέσα στην παράνοιά τους κάποιοι από κει μέσα στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός και στους «κύκλους» της τότε να σκέφτηκαν κιόλας ότι «θα πάρουμε το πρωτάθλημα κόντρα στον κόσμο για να τους δείξουμε εμείς» – όμως ένα τέτοιο παρανοϊκό σχέδιο δεν μπορούσε να πετύχει και τελικά δεν πέτυχε.Είναι ξεκάθαρο ότι δεν γίνεται να εξιστορήσουμε μόνο σε μια συνέχεια όλα όσα συνέβησαν σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα – αρχίζουμε λοιπόν και… θα δούμε πότε θα τελειώσουμε!

Μετά από τα γεγονότα της Λαυρίου, όπως ήταν φυσικό, εντάθηκε ο «επικοινωνιακός» πόλεμος εκ μέρους των «κύκλων» της ΠΑΕ Παναθηναϊκός κατά των οργανωμένων. Εννοείται ότι αυτός είχε αρχίσει από τα προηγούμενα χρόνια, με αιχμή του δόρατος την εφημερίδα DERBY News του Κώστα Γκόντζου και την άθλια ιστοσελίδα Greengate. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά τα μέσα του πολέμου εκ μέρους τους. Χρησιμοποίησαν στο έπακρο και το ραδιόφωνο – τόσο την εκπομπή του Γκόντζου με τον ίδιο και όλους τους κατάλληλους μόνο για το… «Ερωτοδικείο» ή για την Ανίτα Πάνια παρλιακούς που έβγαιναν κάθε βράδυ σαν τους γυμνοσάλιαγκες για να «συνομιλούν» και να βρίζουν «τους αλήτες της 13» και τον «αχάριστο κόσμο», όσο και εκπομπές άλλων «Παναθηναϊκών» δημοσιογράφων, σε συνδυασμό και με την αρθρογραφία των ίδιων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο.

Το περιβόητο «ΓΚΟΜΕΝΙΚΟ» οργίασε τότε – έτσι αποκλήθηκε χιουμοριστικά από τον κόσμο με βάση τα αρχικά των ονομάτων τους η τετράδα «δημοσιογράφων» (αν λέγεται δημοσιογραφία αυτό που έκαναν) Γκόντζος, Μένιος (Σακελλαρόπουλος), Νικολογιάννης (ναι… αυτός ο «μετανοημένος» σήμερα) και Κοντός (ο Χρήστος Κοντός, όχι ο άλλος ο μπασκετικός). Και δεν ήταν οι μόνοι – από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις; Και άλλοι «δοξάστηκαν» στον πόλεμο κατά του κόσμου, όπως ο Σκόκας (ο οποίος αργότερα ζήτησε συγγνώμη), ο Σερέτης, ο Βέργης (ο οποίος συνεχίζει το ίδιο βιολί και σήμερα) και πάρα πολλοί άλλοι.

Απέναντι σε αυτό το «επικοινωνιακό» τσουνάμι που πιπίλιζε καθημερινά τα μυαλά των Παναθηναϊκών, αντίπαλοι ήταν οι… σφεντόνες που διαθέταμε, δηλαδή η Θύρα 13 και οι ανακοινώσεις της, το περιοδικό των MAD Boys, η ιστοσελίδα των Green Web Fans και κάποιες διαδικτυακές ραδιοφωνικές εκπομπές από οπαδούς που προσπαθούσαν να αποκαταστήσουν… την κοινή λογική και την αλήθεια. Καθώς και μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού δημοσιογράφοι οι οποίοι προσπαθούσαν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά τους, χωρίς πάλι να τολμάνε να εκτίθενται ανοιχτά απέναντι στην οικογένεια.

Ο πόλεμος ήταν άνισος – μόνο που οι… Γκαίμπελς της συμφοράς παραγνώριζαν έναν βασικό κανόνα της προπαγάνδας, δηλαδή ότι για να κάνεις αποτελεσματική προπαγάνδα πρέπει… να πιαστείς κι από κάποιο πραγματικό γεγονός. Δεν μπορείς δηλαδή να φτιάξεις κάτι από το απόλυτο μηδέν! Και επίσης ότι πρέπει να μην αφήνεις το μίσος και την εμπάθειά σου να γίνονται τόσο εμφανή ώστε να κυριαρχούν σε όλη σου την ύπαρξη και να σε παρασύρουν να λες παράλογες ανοησίες! Αν δεν τηρήσεις αυτούς τους βασικούς κανόνες, τελικά γελοιοποιείσαι και τα ψέματα που σερβίρεις γυρίζουν εναντίον σου!

Αυτή η… παράβαση των βασικών κανόνων τελικά γύρισε πράγματι εναντίον τους, εξαγρίωσε, σε συνδυασμό και με τα αποτελέσματα της ομάδας τον κόσμο και συνέβαλε όσο τίποτε άλλο στο να φτάσουμε στο συλλαλητήριο. Οι «κύριοι» αυτοί του διοικητικού παρακράτους… πιο πολύ από τον εαυτό τους πρέπει να έχουν παράπονο διότι φτάσαμε εκεί!

Όπως και νάχει, πριν ακόμα ξεκινήσει η αγωνιστική περίοδος ανακοινώθηκαν από την ΠΑΕ οι εξής κινήσεις:

Α) Η ομάδα θα επέστρεφε στο γήπεδο της Λεωφόρου. Πολλοί όταν το έμαθαν μπορεί να χάρηκαν που θα ξαναπαίζαμε στην ιστορική μας έδρα – όμως σκοπός της επιστροφής δεν ήταν καθόλου να χαρούμε. Ήταν να ελέγξουν ευκολότερα ποιοι θα είχαν δικαίωμα να μπαίνουν στο γήπεδο και ποιοι θα ήταν τα… απολωλότα πρόβατα! Παράλληλα, επειδή η Λεωφόρος έχει πολύ μικρότερη χωρητικότητα από το ΟΑΚΑ, βρήκαν την ευκαιρία να ακριβύνουν τα διαρκείας διαθέτοντάς τα σε κυριολεκτικά εξωφρενικές τιμές.

Β) Τα εισιτήρια στις Θύρες 13 και 14, εκεί δηλαδή που κάθονται οι οργανωμένοι, δεν θα δίνονταν πλέον στους συνδέσμους που ανήκαν στον Ενιαίο Φορέα της Θύρας 13, οι οποίοι πρακτικά εκπροσωπούσαν το σύνολο της Θύρας 13 αλλά σε ένα σχήμα – σφραγίδα το οποίο ονομάστηκε «Γνήσια Θύρα 13» και αναγνωρίστηκε από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός ότι δήθεν εκείνο εκπροσωπούσε τους οργανωμένους. Αυτό το κατασκεύασμα διευθυνόταν από ένα πρόσωπο – παλιά δόξα των Cockneys της δεκαετίας του 80 και του 90, το οποίο, όμως, τώρα είχε περάσει στην υπηρεσία της οικογένειας, όπως και κάποιοι άλλοι παλιοί συνδεσμίτες των δεκαετιών εκείνων.

Μπορεί όλοι αυτοί οι παλιοί συνδεσμίτες των δεκαετιών του 1980 και του 1990 να απολάμβαναν τότε ακόμα κάποιου σεβασμού για όσα είχαν προσφέρει στο παρελθόν, εκείνη όμως την εποχή ουσιαστικά τίποτα δεν εκπροσωπούσαν πλέον εκτός… από τον εαυτό τους. Ωστόσο η διοίκηση φαντάστηκε ότι η λαχτάρα των οργανωμένων οπαδών να πηγαίνουν στο γήπεδο θα υπερίσχυε και έτσι θα εγκατέλειπαν τον Ενιαίο Φορέα της Θύρας 13, ο οποίος όπως έχουμε δει είχε σχηματιστεί από την ένωση των δυο τάσεων «Athens Fans» και «Ανεξάρτητων» και θα προσχωρούσαν στους «Γνήσιους» για να βρίσκουν εισιτήρια!

Γ) Όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα υποχρεωνόταν να παίρνει εισιτήρια από την περιβόητη Ticket Club – η οποία εκτός του (αποτυχημένου) σκοπού της να ελέγχει ονομαστικά τον κάθε φίλαθλο, ήταν και φτιαγμένη με τέτοιον τρόπο και λειτουργούσε με τόσο ανόητη γραφειοκρατία ώστε δημιουργούσε, ιδιαίτερα στα παιχνίδια που μάζευαν πολύ κόσμο, ατελείωτες ουρές, κωμικοτραγικά επεισόδια που έφταναν ως το να «ελέγχονται» οι φίλαθλοι προκειμένου να βγάλουν εισιτήριο λες και είχαν προσαχθεί για εξακρίβωση σε κάποιο αστυνομικό τμήμα και ιδιαίτερα μεγάλο εκνευρισμό..Υπήρξε, όμως και μια άθλια κίνηση από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός η οποία δεν ανακοινώθηκε αλλά έγινε στα μουλωχτά. Αυτή ήταν η κατάρτιση μαύρης λίστας (!!!) από τους παρακρατικούς που ασκούσαν την πραγματική διοίκηση της ΠΑΕ, Κώστα Γκόντζο και άλλους, με ονόματα «ανεπιθύμητων» φιλάθλων με σκοπό να αποκλειστούν οι τελευταίοι από την αγορά εισιτηρίων διαρκείας αν και ήταν παλιοί κάτοχοι.

Ο συγγραφέας αυτής της σειράς αλλά… και η παρέα του η οποία πλήρωσε τότε τη νύφη μαζί του, είχε την τιμή (διότι για τιμή πρόκειται!) να βρίσκεται μέσα σε αυτή τη μαύρη λίστα – και όταν ζήτησε τότε πολύ έγκαιρα να ανανεώσει το εισιτήριο διαρκείας του (πριν ακόμα ανακοινωθεί η οριστική αποχή της Θύρας 13 από τους αγώνες) απάντησαν σε εκείνον και στην παρέα του, ότι «βρίσκονταν σε λίστα αναμονής διότι οι διαθέσιμες θέσεις είχαν εξαντληθεί». Εννοείται ότι τίποτα δεν είχε εξαντληθεί εκτός από το θράσος, τη σκατοψυχιά και τη ρουφιανιά των κατασκευαστών της μαύρης λίστας – ευτυχώς, όμως, παρ’ όλα αυτά που συνέβησαν έτσι τα πράγματα, διότι με την αποχή που κηρύχτηκε λίγο μετά… θα του έμενε το διαρκείας αμανάτι! Και ήταν και πανάκριβο, 800 ευρώ (!!!) κόστιζε! Την επόμενη περίοδο η πολυμετοχικότητα, που γνώριζε τι είχε συμβεί, αναγνώρισε όλους εμάς τους «εξόριστους» ως παλιούς κατόχους διαρκείας και η τάξη αποκαταστάθηκε…Στο αγωνιστικό τώρα μέρος έγιναν πολλές αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο.

Κατ’ αρχάς ήρθε ο νέος προπονητής, δηλαδή ο Πορτογάλος Ζοζέ Πεσέιρο – ένας τύπος… προσεκτικά διαλεγμένος και κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των πραγματικών διοικούντων την ΠΑΕ και έτοιμος να συμπράξει στα σχέδιά τους. Θα δούμε παρακάτω σε ποια περίπτωση το έκανε προκαλώντας απροσμέτρητη ζημιά. Ως προπονητής ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτριος, κάτι άλλωστε που φάνηκε και από τη συνέχεια της καριέρας του, όταν ξεκουμπίστηκε από εμάς.Σε ό,τι τώρα αφορά το ρόστερ, αυτό άλλαξε πολύ: έφυγαν οι Βίκτωρ Σάντσεθ, Μπίστσαν, Άντονσον, Κώτσιος, Άντριτς, Εμπέντε, Τζόρβας (δανεικός στον ΟΦΗ – θα ξαναγύριζε αργότερα), Μπόβιο και Θεοδωρίδης. Δηλαδή είναι αλήθεια ότι η ομάδα ξεφορτώθηκε κάμποσους που δεν πρόσφεραν στην πραγματικότητα τίποτα – πλην του Τζόρβα και ίσως και του Εμπέντε, ο οποίος κάθε άλλο παρά από κάποιον καλύτερο αντικαταστάθηκε.

Και ήρθαν ένα σωρό άλλοι παίκτες. Μπορεί να έγινε τότε πολύς λόγος για το υπερπαλτό Ενακαρίρε, έναν αμυντικό δηλαδή που ήρθε με τη… γνωστή διαφήμιση από τους Γκαίμπελς της συμφοράς ότι δήθεν επρόκειτο για αστέρι, όμως πολύ σύντομα αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από ποδοσφαιρικά ανύπαρκτος. Και για τον τερυματοφύλακα Μάλαρτζ, ο οποίος δεν έπιασε καθόλου – ωστόσο αυτός είναι γεγονός ότι είχε έρθει ως πραγματικά πολλά υποσχόμενος από την Ξάνθη όπου έπαιζε και μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταγραφή αποτυχημένη μεν αλλά η οποία είχε γίνει με κάποια λογική.

Εκτός, όμως, από αυτούς ήρθαν κι ένα σωρό άλλοι, που κάποιοι από αυτούς πραγματικά βελτίωσαν το ρόστερ.

Δηλαδή επέστρεψε ο Γιώργος Καραγκούνης, ο οποίος ήταν βασικός στην ένδοξη από ευρωπαϊκή άποψη περίοδο 1998-2003 – και είτε άρεσε είτε όχι, ο Καραγκούνης δεν χρειάζεται συστάσεις. Αποκτήθηκε κι ο Ισπανός αμυντικός Γιόσου Σαριέγκι, ο οποίος μακροημέρευσε κι έμεινε για χρόνια στην ομάδα. Αν και το στυλ του ήταν άτεχνο και έδινε την εντύπωση «άμπαλου», αυτό δεν ίσχυε. Ήταν σκληροτράχηλος και καλό «εργαλείο» στη θέση του – και αν είχε κοντά του έναν Χένρικσεν (προσαρμοσμένο στις αλλαγές του ποδοσφαίρου που είχαν συμβεί στο μεταξύ) θα είχε γίνει ακόμα καλύτερος. Πάντως δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως παλτό.

Ήρθαν οι ελπιδοφόροι μέσοι Μαρτσέλο Μάτος από τη Βραζιλία και Σιμάο Μάτε Τζούνιορ από τη Μοζαμβίκη. Κακοί παίκτες δεν ήταν, αν και ο Μάτος είχε έναν περίεργο, «δυστυχισμένο» χαρακτήρα, ενώ ο Σιμάο ήταν ακόμα ακατέργαστος – αργότερα θα διέπρεπε δίπλα στον Ζιλμπέρτο Σίλβα.

Ήρθε ο επιθετικός από τη Σενεγάλη Ντάμε Ν’ Ντόι. Στον παίκτη αυτόν έκανε κακό η υπερβολική σε σχέση με την αξία του διαφήμιση που του έγινε από τον Κώστα Γκόντζο και τους ομοίους του – όμως δεν τον έλεγες κι άχρηστο. Μπορεί να μην ήταν επιπέδου Παναθηναϊκού των προηγούμενων χρόνων αλλά μπορούσε να βοηθήσει και πέτυχε στη διάρκεια του πρωταθλήματος κάποια καθοριστικά γκολ.

Ήρθε (τον Ιανουάριο του 2008 αυτός) ο τότε 24χρονος Νίκος Σπυρόπουλος που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο – αυτός ήταν να έρθει μαζί με τους Μάντζιο και Τζιόλη αλλά η μεταγραφή του δεν είχε γίνει λόγω του ότι είχε εμπλακεί σε μια υπόθεση ντόπινγκ, για την οποία αργότερα αθωώθηκε. Ήταν ένα από τα ελπιδοφόρα ταλέντα, εντυπωσιακός στην αρχή, σύντομα όμως η απόδοσή του έπεσε, αφού… δεν δούλεψε και έμπλεξε χαρακτηριστικά μέσα στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που χαρακτήριζε και πολλούς άλλους.

Ήρθε ο Ελίνι Δημούτσος, ένας αμυντικός μέσος ο οποίος στην αρχή άφησε καλές εντυπώσεις με τη μαγκιά και τη φρεσκάδα που έπαιζε, όμως στη συνέχεια η απόδοσή του έπεσε και δεν έγινε αυτός που υποσχόταν.

Ήρθε ο Ορέστης Καρνέζης, ένας νεαρός τερματοφύλακας ο οποίος θα εξελισσόταν αργότερα – δεν είναι αντικείμενο αυτής της σειράς να τον κρίνουμε αγωνιστικά, διότι πιο μετά έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Επέστρεψε κι ο Τάκης Φύσσας, ο οποίος είχε κι εκείνος διαπρέψει την περίοδο 1998-2003 αλλά στη δική του περίπτωση η επιστροφή του ήταν πιο πολύ τιμητική κι όχι ουσιαστική όπως του Καραγκούνη. Τέλος, αργότερα, δηλαδή τον Ιανουάριου του 2008 ήρθαν δανεικοί ο Πορτογάλος σέντερ φορ Έλντερ Ποστίγκα και ο Αγκολέζος επιθετικός μέσος Μανούτσο Γκονσάλβες – αυτοί οι δυο ήταν καλοί παίκτες και ειδικά ο Ποστίγκα κουβαλούσε κι ένα κάποιο σημαντικό όνομα. Όμως… ήταν περαστικοί, δηλαδή το μόνο που είχαν στο μυαλό τους ήταν να κάνουν το… υποχρεωτικό «αγροτικό» τους στον Παναθηναϊκό και να σηκωθούν να φύγουν. Ελάχιστα πρόσφεραν στην πράξη.

Με όλα αυτά πάντως τα προβλήματα και τις αδυναμίες, το ρόστερ ήταν καλύτερο από την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, αφού υπήρχε κι ο Σαλπιγγίδης, το διαμάντι Σωτήρης Νίνης που είχε ανακαλυφθεί από τον Μουνιόθ την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, ο Ίβανσιτς και άλλοι.

Μιας και η ανάρτηση ήδη άρχισε να μεγαλώνει πολύ, θα συνεχίσουμε στο επόμενο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ ΙΑ΄

Τελειώσαμε το προηγούμενο μέρος μιλώντας για το πώς διαμορφώθηκε το ρόστερ της περιόδου 2007-2008. Να συμπληρώσουμε ότι η διοίκηση «που είχε τον Παναθηναϊκό νοικοκυρεμένο και δεν χρωστούσε» ξόδεψε για τη μεταγραφή του Σπυρόπουλου 2 εκατομμύρια ευρώ, με τη συμφωνία… να μην παίζει στα πρώτα παιχνίδια που θα είχαμε αντίπαλο τον Πανιώνιο (τον Πανιώνιο! αν είναι δυνατόν!). Ενώ η μεταγραφή του Μάτος, με το βέτο που έβαλε η πλευρά Βαρδινογιάννη για να παραμείνει αυτός και μετά την πολυμετοχικότητα, λόγω των δαιδαλωδών μπλεξιμάτων που προέκυψαν με τον μάνατζέρ του κόστισε συνολικά σχεδόν 5 εκατομμύρια ευρώ – ένα ποσό το οποίο δεν αντιστοιχούσε σε καμιά περίπτωση με όσα πρόσφερε.

Στο τέλος μάλιστα της θητείας του στον Παναθηναϊκό, το 2011 δηλαδή, παρακολουθήσαμε ένα… ρεσιτάλ κλάψας εκ μέρους του, καθώς δήλωνε… δυστυχισμένος στον Παναθηναϊκό και στην Ελλάδα, μέχρι να καταφέρει να αποδεσμευθεί οριστικά και να φύγει για τη Βραζιλία.

Βέβαια, όλα αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στην περίπτωση του Γκέκα, για την οποία γράψαμε στις προηγούμενες συνέχειες.

Επιμένουμε στην περίπτωση του Γκέκα, πέρα από την τραγική οικονομική διαχείρισή της (θυμίζουμε ότι η Μπόχουμ μας πέταξε το ψιχουλάκι των 700.000 ευρώ για την οψιόν αγοράς του και ύστερα τον πούλησε στη Λεβερκούζεν για 4.700.000 ευρώ!), διότι αφενός τότε δεν την προσέξαμε όσο έπρεπε και αφετέρου θεωρούμε ότι επηρέασε ιδιαίτερα όλη την ομάδα, καθώς οι υπόλοιποι παίκτες είδαν και… σημείωσαν ότι η διοίκηση δεν είχε κανένα δισταγμό να καταστρέψει έναν από τους καλύτερους παίκτες μας στέλνοντάς τον προς εξαφάνιση στον ΠΑΟΚ, ο οποίος τότε είχε διοικητικά και αγωνιστικά χάλια – και ότι αν ο Γκέκας δεν στύλωνε τα πόδια… δεν θα τον έσωζε τίποτα και ίσως θα τελείωνε ποδοσφαιρικά. Καθώς και πόσο καλό έκανε στην καριέρα του το γεγονός ότι αντέδρασε και κατάφερε να φύγει στο εξωτερικό. Δηλαδή από τότε… η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και η διάθεση φυγής ρίζωσαν βαθιά μέσα στην ομάδα και αυτό θεωρούμε ότι ήταν Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

Παρ’ όλα αυτά, σε πρώτη ματιά το ρόστερ, όπως προαναφέραμε, φαινόταν να είναι βελτιωμένο σε σχέση με την προηγούμενη σαιζόν – όμως τέσσερα θέματα που δημιουργήθηκαν είτε στην αρχή είτε στη διάρκεια της περιόδου, άλλαξαν την εικόνα.

Το πρώτο θέμα ήταν η γκαντεμιά που ξαναχτύπησε, όπως είχε ξαναχτυπήσει στην αρχή της προηγούμενης σαιζόν με τον τραυματισμό του Έκι. Δηλαδή στο πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος με τον γάβρο, για το οποίο θα ξαναμιλήσουμε, τραυματίστηκε ο Σωτήρης Λεοντίου στο γόνατο με φρικτό τρόπο από μια κλωτσιά του άθλιου Λούα – Λούα και… ουσιαστικά εκεί καταστράφηκε η ποδοσφαιρική του καριέρα. Ποτέ δεν μπόρεσε να ξαναπαίξει σε υψηλό επίπεδο – και ήταν ίσως ο πιο ελπιδοφόρος από εκείνη τη γενιά Ελλήνων παικτών που είχαμε.

Το δεύτερο θέμα είχε ήδη ξεκινήσει από την προηγούμενη σαιζόν αλλά συνεχίστηκε και σε αυτή του 2007-2008 – και δεν ήταν άλλο από την αδυναμία του Έκι Γκονζάλες να επιστρέψει από τον τραυματισμό του στην κανονική του κατάσταση και να προσφέρει.

Το τρίτο θέμα ήταν η κάθετη πτώση της απόδοσης του Δημήτρη Παπαδόπουλου, ο οποίος πλέον σε τίποτα δεν θύμιζε τον επιθετικό – ευχάριστη έκπληξη με τον οποίο είχαμε πάρει το νταμπλ του 2004. Ο Παπαδόπουλος όχι μόνο δεν έπαιξε καλά μέσα στη σαιζόν αλλά λίγο αργότερα το όνομά του θα συζητιόταν απ’ όλους με αρνητικό τρόπο, κάτι για το οποίο θα μιλήσουμε στην ώρα του.

Το τέταρτο θέμα ήταν ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΗ ΝΙΝΗ, στο οποίο θα σταθούμε περισσότερο.

Είδαμε ήδη ότι η ανάδειξη του Νίνη δεν άρεσε καθόλου στην… πραγματική διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δηλαδή στο παρακράτος του Κώστα Γκόντζου και των ομοίων του, αφενός επειδή ενίσχυε τον Βίκτορ Μουνιόθ και αφετέρου επειδή… τους χάλαγε τα σχέδια να φέρνουν τα διάφορα παλτά με τα οποία γέμισαν την ομάδα στην περίοδο από το 2004 και ύστερα.

Τώρα πλέον ο Βίκτορ Μουνιόθ είχε εκδιωχθεί με τον γνωστό άθλιο τρόπο και στη θέση του είχε έρθει ο… απόλυτα πειθαρχικός και συντονισμένος με το διοικητικό παρακράτος, Ζοζέ Πεσέιρο.Ο Νίνης δεν είχε κλείσει καν τα 17 του και το γεγονός ότι τόσο απότομα είχε πέσει στα βαθιά, τον είχε επιβαρύνει σωματικά. Δεν ένοιωθε καλά και ήδη από την περίοδο της προετοιμασίας ζήτησε άδεια για να ξεκουραστεί.

Αντί λοιπόν ο Πεσέιρο και το τεχνικό team να πέσουν πάνω του και να του φτιάξουν ένα πρόγραμμα ανάλογο με την ηλικία του και τη σωματική του κατάσταση, απλώς… αρνήθηκαν να του δώσουν την άδεια (του έδωσαν μόνο 5 μέρες) και μετά τον έριξαν στις προπονήσεις στο φουλ αδιαφορώντας εντελώς για την περίπτωσή του – ίσως να χαίρονταν κιόλας κάποιοι από αυτούς και πολύ περισσότερο οι… πραγματικοί διοικούντες. Τι «ίσως» δηλαδή; ΣΙΓΟΥΡΑ.

Έχοντας λοιπόν ο Νίνης μείνει εντελώς αβοήθητος, απέκτησε πρόβλημα στους κοιλιακούς και πλέον δεν μπορούσε να παίξει καθόλου… έτσι δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, η οποία έγινε στη Γερμανία.Δίνουμε το λόγο στον ίδιο τον Νίνη για να μας πει καλύτερα απ’ όσο θα το γράφαμε εμείς, τι έγινε στη συνέχεια – βρήκαμε την ιστορία της ζωής του, όπως τη διηγείται ο ίδιος, στην ιστοσελίδα athletestories.gr και σας συνιστούμε να τη διαβάσετε ολόκληρη. Ιδού λοιπόν πώς διηγείται εκεί ο Νίνης τι συνέβη αφού επέστρεψε από την επέμβαση:

«Υποβλήθηκα σε επέμβαση στη Γερμανία και την επόμενη μέρα γύρισα Ελλάδα. Δύο βδομάδες δεν έκανα τίποτα. Μετά από ενάμιση μήνα που μπήκα στις προπονήσεις, παρατήρησα ότι η αντιμετώπιση που είχα ήταν διαφορετική. Μου έδειχναν με κάθε τρόπο ότι υπήρχαν άλλοι παίκτες ως πρώτες επιλογές στη θέση μου. Το σημαντικότερο όμως δεν είναι ότι άργησα να επιστρέψω στα ματς, αλλά ότι έμεινα πολύ καιρό χωρίς ενδυνάμωση και φυσική κατάσταση, μπήκα μόνο με τρέξιμο να παίξω σε έναν αγώνα Νέων. Αυτό με πήγε πίσω, έκανα πολύ καιρό να βρω τον εαυτό μου, όταν πια μετά από τρία ματς, επέστρεψα στην ανδρική ομάδα. Ήταν λες και μπήκα σε άλλο περιβάλλον. Ξένο. Το μόνο που μου έλεγαν ήταν “δούλεψε, κάνε προπονήσεις κι αν είσαι καλός θα παίξεις”. Στην αρχή, το καταλάβαινα αυτό, αλλά όσο περνούσε ο καιρός και πάλευα για να παίξω έστω κι ένα δεκάλεπτο περνούσα πολύ δύσκολα…».

Με άλλα λόγια, ο Σωτήρης Νίνης έμεινε αβοήθητος στο κρίσιμο διάστημα που έπρεπε να βοηθηθεί και όταν επέστρεψε από την επέμβαση, είχε ήδη μπει στη μαύρη λίστα των πραγματικών διοικούντων που… ειδικεύονταν στις μαύρες λίστες, όπως αυτή των κατόχων διαρκείας και αντιμετωπιζόταν σχεδόν ως ξένο σώμα – κάτι το οποίο, προσθέτουμε εμείς, φαινόταν σε όλη τη σαιζόν από τη συμπεριφορά του Πεσέιρο απέναντί του, που συχνά τον σήκωνε για ζέσταμα και τελικά δεν τον έβαζε να παίξει ή τον έβαζε για 5-10 λεπτά! Στο μεταξύ η προπαγάνδα του «ΓΚΟΜΕΝΙΚΟΥ» και των άλλων άθλιων ΑΡΔ της εποχής εκείνης, τάιζε σανό τον κόσμο «εξηγώντας» του ότι και καλά «ο Πεσέιρο φτιάχνει τον Νίνη», ενώ στην πραγματικότητα όλα έδειχναν ότι ήθελαν να τον καταστρέψουν και να τον εξαφανίσουν εντελώς!

Ευτυχώς για τον Νίνη τότε, λίγο αργότερα ήρθε η πολυμετοχικότητα, αντικαταστάθηκε ο Πεσέιρο από τον Τεν Κάτε και ο τελευταίος τον επανέφερε και του φέρθηκε πολύ σωστά (είναι από τα θετικά του Τεν Κάτε, μαζί με την ευρωπαϊκή πορεία που κάναμε με προπονητή αυτόν και την έστω και καθόλου με τον κατάλληλο τρόπο προσπάθειά του να αλλάξει τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία – αλλά το κεφάλαιο Τεν Κάτε δεν ανήκει σε αυτή τη σειρά). Έτσι, η καριέρα του γνώρισε μια αναγέννηση στον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό, μέχρι πάλι ακόμα αργότερα να ξαναρχίσει η πτώση και τα διαδοχικά λάθη, δικά του και άλλων, που τον έφεραν σε σημείο να είναι σήμερα στη θεωρητικά καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία και να μην έχει ομάδα…Όσο, όμως κι αν αναγεννήθηκε προσωρινά η καριέρα του, ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΝΗΛΘΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΚ ΤΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙ ΠΕΣΕΪΡΟ.

Ποτέ δεν ξανάγινε εντελώς ο «αέρινος», κυριολεκτικά αραχνοϋφαντος παίκτης που ήταν όταν μπήκε στην ομάδα επί Βίκτορ Μουνιόθ. Δηλαδή… «η αρχή της καταστροφής» του Νίνη έγινε τότε!Έτσι ένα τεράστιο ποδοσφαιρικό κεφάλαιο για τον Παναθηναϊκό αλλά και για την Ελλάδα γενικότερα, απαξιώθηκε και τελικά ποτέ δεν μπόρεσε να αναδειχτεί ολοκληρωμένα λόγω του μίσους που του έδειξαν οι πραγματικοί διοικούντες την ΠΑΕ και ο άνθρωπός τους, ο Πεσέιρο, εκείνη την τρομερή σαιζόν 2007-2008…Μακάρι να μπορούσε να γίνει ένα θαύμα και να επέστρεφε για μια δεύτερη καριέρα όπως στα ποδοσφαιρικά κόμικς που διαβάζαμε όταν ήμασταν παιδιά…Με αυτά τα τέσσερα «πλην», δηλαδή με το γεγονός ότι οι παραπάνω παίκτες για τους λόγους που προαναφέραμε δεν βοήθησαν καθόλου, το ρόστερ αποδείχθηκε μέσα στη σαιζόν ότι δεν ήταν πλέον τόσο βελτιωμένο όσο αρχικά φαινόταν…Σε κάθε περίπτωση, η σαιζόν άρχιζε και το πρώτο ματς του πρωταθλήματος ήταν με το γάβρο στο γήπεδό μας στις 2 Σεπτέμβρη του 2007.Ένα ματς – τεστ για το σχέδιο της διοίκησης για την… αντικατάσταση της Θύρας 13 από το έκτρωμα των «Γνήσιων»!

Δηλαδή, καθώς τα εισιτήρια για τις θύρες 13 και 14 είχαν δοθεί σε αυτούς και όχι στους συνδέσμους του Ενιαίου Φορέα της Θύρας 13, ο τελευταίος δεν είχε άλλη επιλογή από την αποχή – κι έτσι τα μέλη του παρακολούθησαν τον αγώνα από μια γιγαντοοθόνη η οποία είχε στηθεί… στα κατσάβραχα της Αλεπότρυπας του Γκύζη!Ήταν ένα από τα πολλά τραγελαφικά που συνέβαιναν εκείνη την εποχή!Ωστόσο, οι προσδοκίες της διοίκησης ότι ο κόσμος θα έκανε την καρδιά του πέτρα και θα στρεφόταν προς τους «Γνήσιους» διότι δεν θα άντεχε να μείνει έξω από το γήπεδο, δεν δικαιώθηκαν καθόλου και από την αρχή φάνηκε ότι το σχέδιό της αποτύγχανε παταγωδώς! Διότι οι Θύρες 13 και 14 ήταν άδειες! – ζήτημα ήταν αν υπήρχαν 100 -200 άτομα σε αυτές!

Αλλά και το υπόλοιπο γήπεδο δεν γέμισε, παρά το γεγονός ότι ήταν αρχή του πρωταθλήματος, όπου πάντα ο κόσμος «κάτι ελπίζει» ό,τι κι αν έχει συμβεί προηγουμένως και παρά ότι ήταν ο αγώνας με το γάβρο, ο οποίος παραδοσιακά είναι ο πιο σημαντικός και ελκυστικός για τον κόσμο που δίνουμε κάθε χρόνο στο γήπεδό μας. Δηλαδή από τις 15.000 θέσεις που είχε περίπου το γήπεδο της Λεωφόρου, πρέπει να γέμισαν μόνο γύρω στις 10.000.Το καμπανάκι ήταν ηχηρότατο κι εντυπωσιακότατο – αλλά το να αλλάξουν μυαλά έστω και την τελευταία στιγμή οι διοικούντες, ανήκε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας! Τόσο πολύ τους τύφλωνε το φανατικό μίσος τους κατά των οπαδών της ομάδας «τους», ώστε είχαν περάσει πλέον στο επίπεδο του απόλυτου παραλογισμού.

Αγωνιστικά, ύστερα από μέτρια εμφάνιση το ματς έληξε ισόπαλο 0-0. Στον τραυματισμό του Λεοντίου που συνέβη στο ίδιο παιχνίδι, αναφερθήκαμε παραπάνω. Το ότι ο Λούα – Λούα δεν πήρε κόκκινη κάρτα για εκείνη την ενέργειά του ήταν… αυτονόητο – άλλωστε ο γάβρος μέσα στη σαιζόν θα έκανε πολύ χειρότερα, όχι μόνο σε βάρος μας αλλά και σε βάρος της ΑΕΚ, από την οποία θα έκλεβε τελικά το πρωτάθλημα στα χαρτιά!

Όπως και νάχει, το πρωτάθλημα συνεχίστηκε με δυο νίκες επί του Εργοτέλη εκτός με 3-0 και του ΠΑΟΚ, ο οποίος είχε μαύρα κι άραχλα χάλια, εντός με 2-0 αλλά την τέταρτη αγωνιστική ήρθε η πρώτη σφαλιάρα, καθώς χάσαμε με 0-1 εκτός έδρας από τον Αστέρα Τρίπολης Μια ήττα που ήρθε και με κακή εμφάνιση αλλά και με το συνηθισμένο χειρουργείο από τη διαιτησία, που δεν μας έδωσε πέναλτι το 94ο λεπτό σε ανατροπή του Σαλπιγγίδη. Όμως η διοίκηση, όπως έχουμε δει, είχε τότε την προτεραιότητα να «προστατέψει» την ομάδα… από τον κόσμο της αντί από τη διαιτησία!

Παρ’ όλα αυτά, πάντα με τους οργανωμένους εκτός γηπέδου και τις θύρες 13 και 14 άδειες, αφού οι «Γνήσιοι» ήταν ολοφάνερο πλέον ότι δεν τραβούσαν καθόλου, συνεχίσαμε με τέσσερις διαδοχικές νίκες, επί της Βέροιας με 2-0 εκτός, επί του Ατρόμητου με 2-0 πάλι εντός, επί του Λεβαδειακού με 4-0 εκτός και στο ντέρμπυ επί της ΑΕΚ με 2-1 εντός – έτσι την 8η αγωνιστική ήμασταν πρώτοι με 19 βαθμούς, ενώ η ΑΕΚ είχε 18 και ο γάβρος 15!Στο μεταξύ είχαν αρχίσει και οι υποχρεώσεις στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ – όπου αφού είχαμε προκριθεί πολύ εύκολα επί της Αρτμέντια από τη Σλοβακία με δυο νίκες (2-1 έξω, 3-0 μέσα), είχαμε περάσει στον όμιλο, όπου ίσχυε το ίδιο ανόητο σύστημα με την προηγούμενη χρονιά και κληρωθήκαμε να παίξουμε με την Κοπεγχάγη εκτός έδρας, με τη σκωτσέζικη Αμπερντίν εντός έδρας, με τη Λοκομοτίβ Μόσχας εντός έδρας και με την Ατλέτικο Μαδρίτης εκτός έδρας. Στις 25 Οκτώβρη του 2007 ήρθε το ματς στο γήπεδό μας με την Αμπερντίν.

Σε αυτό το ματς οργίασε η ανοησία της διοίκησης, η εκδικητικότητά της και η εφευρετικότητά της στην ταλαιπωρία του κόσμου χωρίς κανένα λόγο – και μάλιστα όχι του οργανωμένου κόσμου, ο οποίος έτσι κι αλλιώς απείχε, όπως είπαμε, αλλά των «απλών φιλάθλων». Δηλαδή έβαλαν τον κόσμο να τρέχει στο ξενοδοχείο Ζαφόλια για να αγοράσει εισιτήρια από την Ticket Club – πολλοί, όπως είχαν δικαίωμα, αγόρασαν δυο εισιτήρια δίνοντας τα στοιχεία τους στους αστυνομικούς – εεεε συγγνώμη στους υπαλλήλους της Ticket Club καθώς και τα στοιχεία του άλλου προσώπου για το οποίο αγόραζαν εισιτήριο. Όταν έφτασαν στο γήπεδο περίμεναν στην ουρά έξω από τις θύρες για να μπουν αλλά… τους γύρισαν πίσω και αναγκάστηκαν να ξαναπεριμένουν σε μια άλλη ατελείωτη ουρά η οποία είχε στηθεί μπροστά από ένα πρόχειρο κιόσκι που βρισκόταν εκεί που ήταν η μπουτίκ, στην οδό Τσόχα.

Σκοπός αυτής της μεγαλοφυούς επινόησης ήταν ο έλεγχος των στοιχείων όσων δεν είχαν προσέλθει αυτοπροσώπως στην Ticket Club για να αγοράσουν εισιτήρια αλλά είχε αγοράσει για εκείνους κάποιος φίλος τους και… να μπει σφραγίδα με την ένδειξη «ΕΛΕΓΧΘΗΚΕ» πάνω σε αυτά τα εισιτήρια των φίλων! Έτσι, ο κόσμος αναγκάστηκε να ταλαιπωρηθεί σε αυτή την ουρά για καμιά ώρα (!!!), αφού είχε ξαναπεριμείνει όπως είπαμε και στο Ζαφόλια και στην ουρά έξω από τις εισόδους του γηπέδου μέχρι… να τον γυρίσουν πίσω στο κιόσκι – και αφού τέλος πάντων γινόταν ο «έλεγχος», επέστρεφε στις θύρες του γηπέδου και… ξαναπερίμενε σε άλλη ουρά μέχρι επιτέλους να μπορέσει να μπει για να δει τον αγώνα!

ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΛΗΘΙΝΑ!

Και μετά τους φταίει ο κόσμος που αγανάκτησε και έφτασε στο συλλαλητήριο του 2008! Τα άθλια χάλια τους δεν τα βλέπουνε!Για την ιστορία το ματς με την Αμπερντίν έληξε με νίκη 3-0 – και τελικά πήραμε την πρόκριση για την επόμενη φάση, καθώς νικήσαμε και την Κοπεγχάγη με 1-0 και τη Λοκομοτίβ Μόσχας με 2-0, ενώ χάσαμε με 1-2 από την Ατλέτικο Μαδρίτης. Πήραμε λοιπόν τη δεύτερη θέση στον όμιλο και κληρωθήκαμε στη φάση των 32 με τη Ρέιντζερς, για την οποία θα μιλήσουμε στην ώρα της.

Γυρίζουμε στο πρωτάθλημα… ενώ όπως είπαμε μετά την 8η αγωνιστική ήμασταν πρώτοι, ύστερα φέραμε δυο διαδοχικές ισοπαλίες, με Λάρισα 2-2 εκτός έδρας και με Ξάνθη 0-0 στο γήπεδό μας – μεγάλη γκέλα δηλαδή. Στη συνέχεια νικήσαμε τον Ηρακλή με 1-0 εκτός αλλά στις 15 Δεκέμβρη του 2007 χάσαμε με 0-1 από τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη, οπότε… η γκρίνια επανήλθε για τα καλά. Πλέον ύστερα από τη 12η αγωνιστική ήμασταν τρίτοι με 24 βαθμούς, ενώ ο γάβρος και η ΑΕΚ ισοβαθμούσαν με 27 βαθμούς στην πρώτη και στη δεύτερη θέση.

Παρ΄ όλα αυτά, με άλλες τρεις νίκες επί του ΟΦΗ με 3-1 εντός, του Άρη με 1-0 εκτός και του Απόλλωνα Καλαμαριάς με 1-0 εντός μειώσαμε τη διαφορά και στο τέλος του πρώτου γύρου είχαμε 33 βαθμούς, όπως και η ΑΕΚ ενώ ο γάβρος ήταν μόλις ένα βαθμό μπροστά με 34!Στο ματς με την Καλαμαριά πρέπει να σταθούμε λίγο, διότι σε αυτό εμφανίστηκε η… κανονική Θύρα 13, δηλαδή ο Ενιαίος Φορέας αγοράζοντας εισιτήρια για τις θύρες 6 και 7 της Λεωφόρου, παρά τις προσπάθειες των «επικοινωνιολόγων» της ΠΑΕ να αποτραπεί η είσοδός του με το μοίρασμα εισιτηρίων σε μαθητές ειδικά για αυτές τις θύρες, με προφανή σκοπό να προκαλέσουν και επεισόδια μεταξύ των οργανωμένων και των «αθώων παιδιών», ενώ και κάποιοι απ’ αυτούς εμφανίστηκαν επιδεικτικά να σουλατσάρουν έξω από τις συγκεκριμένες θύρες επιδιώκοντας… τον προπηλακισμό ώστε να είχανε να λέγανε!

Τελικά και σε αυτό απέτυχαν, καθώς κανένα επεισόδιο δεν έγινε και οι οργανωμένοι παρακολούθησαν κανονικά τον αγώνα, φωνάζοντας και τα συνθήματά τους κατά της διοίκησης και βλέποντας… τις παραχωρημένες στους «Γνήσιους» άδειες θύρες 13 και 14 απέναντι, δηλαδή τις φυσικές τους θέσεις. Νικήσαμε με τη ψυχή στο στόμα με πέναλτι που εκτέλεσε ο Σαλπιγγίδης στο 90΄- η νίκη πανηγυρίστηκε αλλά τα ψέματα ότι δήθεν οι οργανωμένοι… γιούχαραν τον Σαλπιγγίδη για να χάσει το πέναλτι έδωσαν και πήραν από τους γνωστούς Γκαίμπελς της κακιάς ώρας… Να σημειώσουμε εδώ ότι με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή από τις θύρες 6 και 7, είχαν παρακολουθήσει οι οργανωμένοι του Ενιαίου Φορέα και το ματς με την Ξάνθη. Επίσης, να πούμε για την Ιστορία ότι σε εκείνο το παιχνίδι με την Καλαμαριά είχε βραβευτεί ο αρχαιότερος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής μας, ο Μάριος Μαρινάκος, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1912 – ήταν δηλαδή τότε 96 χρόνων! Ήταν μια μικρή ανάσα Παναθηναϊκού οξυγόνου μέσα στο γενικότερο ιδιαίτερα τοξικό κλίμα.

Τα σημαντικά γεγονότα, όμως, θα ακολουθούσαν αμέσως μετά!Και άρχισαν από το παιχνίδι με τον γάβρο εκτός έδρας στην έναρξη του δευτέρου γύρου του πρωταθλήματος –όπου πραγματοποιήσαμε ίσως την καλύτερή μας εμφάνιση μέσα στο γήπεδο. Όμως, αντί να νικήσουμε, το ματς ήρθε ισόπαλο με 1-1. Δηλαδή ήδη ύστερα από τόσα χρόνια παράγκας και δικής μας διοικητικής ανυπαρξίας, η ομάδα είχε αρχίσει να εμφανίζει κόμπλεξ στα ματς με το γάβρο. Στις προηγούμενες εποχές, ως το 1996, τέτοιο ματς με τέτοια εμφάνιση δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κερδίσουμε.

Σα να μην έφτανε αυτό, ο συγκεκριμένος αγώνας σημαδεύτηκε από το πέναλτι που έχασε ο Δημήτρης Παπαδόπουλος στέλνοντάς το… στην αγκαλιά του κουμπάρου του, Αντώνη Νικοπολίδη! Από εκείνο το σημείο ο Παπαδόπουλος από είδωλο για το οποίο πριν από λίγα χρόνια «θα σκίζαμε τα διαρκείας μας» αν δεν ανανέωνε, μετατράπηκε σε… ανεπιθύμητο πρόσωπο! Σημεία των καιρών…Αλλά πολύ σύντομα ακολούθησαν τα πολύ χειρότερα!

Δηλαδή το ματς του κυπέλλου Ελλάδος πάλι με το γάβρο και πάλι εκτός έδρας, το οποίο έγινε στις 16 Γενάρη του 2008!Ενώ λοιπόν τρεις μέρες προηγουμένως στο παιχνίδι για το πρωτάθλημα είχαμε παίξει τόσο καλά και αντί να νικήσουμε με μεγάλο σκορ ήρθαμε ισόπαλοι, σε αυτό τον αγώνα για το κύπελλο τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Με ανεξήγητα κακή ψυχολογική προετοιμασία και με κακό κοουτσάρισμα και από τον Πεσέιρο (αυτό ήταν άλλωστε κάτι καθόλου ασυνήθιστο για δαύτον…) μπήκαμε φοβισμένα στον αγώνα, βρεθήκαμε στο ημίχρονο να χάνουμε με 0-1 και στο δεύτερο ημίχρονο, αφού χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία στο 55΄ με τον Σαλπιγγίδη να ισοφαρίσουμε, αμέσως ύστερα επήλθε η κατάρρευση, δεχτήκαμε άλλα τρία γκολ και χάσαμε με 0-4!

Δεν το συζητάμε ότι η οργή και η απελπισία του κόσμου ύστερα κι από αυτό χτύπησαν κόκκινο! Δεν υπήρχε πλέον Παναθηναϊκός (οι Γκαίμπελς της συμφοράς και οι παρλιακοί παρατρεχάμενοί τους των ραδιοφωνικών εκπομπών τους ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΙ) που να μη φώναζε κατά της διοίκησης – και το αίτημα πλέον άρχισε να αλλάζει στο μυαλό και στην ψυχή των περισσότερων, δηλαδή ο κόσμος είδε ότι το «να διορθώσει τα λάθη της» η οικογένεια και «να απομακρύνει τους ρουφιάνους και να ακούσει τους οπαδούς» ήταν κάτι που δεν θα συνέβαινε ποτέ και έτσι άρχισε να επιθυμεί την οριστική τους απομάκρυνση από την ομάδα! Μόνο που τότε ακόμα, το Γενάρη του 2008, ήταν άγνωστο πώς θα επιτυγχανόταν η απομάκρυνση και ποιος θα μπορούσε να αναλάβει στη θέση της οικογένειας – καθώς το γνωστό σύνθημα «Παύλο Θεέ πάρε την ΠΑΕ», παρά το ότι ήταν στα στόματα όλων για χρόνια, δεν φαινόταν ότι θα γινόταν δυνατόν να υλοποιηθεί ποτέ.

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις των Γιαννακόπουλων με την οικογένεια είχαν επιδεινωθεί ήδη από τις αρχές εκείνης της σαιζόν, δηλαδή από τον Οκτώβρη του 2007, όταν ξέσπασε διαμάχη για τα χρήματα που έπρεπε ο Παναθηναϊκός Α.Ο. να εισπράττει από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός βάσει των εισιτηρίων που κόβονταν στους αγώνες – καθώς η ΠΑΕ θεωρούσε τα διαρκείας «κάρτες» και όχι «εισιτήρια» και δεν τα συνυπολόγιζε στο ποσοστό του Ερασιτέχνη, ενώ και με άλλα «κόλπα» μέσω της Ticket Club μείωνε ακόμα περισσότερο το ποσοστό του.

Στο αδιέξοδο που είχε δημιουργηθεί, η απάντηση θα ερχόταν μια μέρα αργότερα από τη ντροπιαστική τεσσάρα από το γάβρο που μόλις περιγράψαμε. Ήδη, όμως, η ανάρτηση μεγάλωσε υπερβολικά κι έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε στο επόμενο μέρος.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄

Ενώ ο κόσμος ύστερα από την τεσσάρα του κυπέλλου από το γάβρο έβραζε, μια μέρα μετά από αυτήν, δηλαδή στις 17 Γενάρη του 2008 έσκασε η βόμβα!

Δηλαδή εμφανίστηκε στην Παναθηναϊκή ζωή ο Ανδρέας Βγενόπουλος ανακοινώνοντας την ίδρυση της «Παναθηναϊκής Ενωτικής Κίνησης» – ΠΕΚ θα την αποκαλούμε για συντομία από δω και πέρα.

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος δεν ήταν τότε γνωστός σε όλους όπως έγινε αργότερα – όσοι, όμως, ήταν πιο μέσα στα Παναθηναϊκά πράγματα, γνώριζαν ότι προερχόταν από παραδοσιακή Παναθηναϊκή οικογένεια με ανάμιξη στα παλαιότερα κοινά του Συλλόγου. Ήταν κι ο ίδιος για πολλά χρόνια αθλητής του Παναθηναϊκού στην ξιφασκία – μάλιστα είχε συμμετάσχει και ως μέλος της ελληνικής ομάδας της ξιφασκίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.

Αν κάτι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί για τον Βγενόπουλο, όσες συζητήσεις, αντιρρήσεις, απορίες και διαφωνίες υπάρχουν γύρω από το πρόσωπό του, είναι ότι ήταν κι ο ίδιος προσωπικά «άρρωστος» Παναθηναϊκός. Όπως δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η ίδια ιδιότητα για τους Παύλο, Θανάση αλλά και Κώστα Γιαννακόπουλο. Με το που έφυγαν απ’ αυτό τον κόσμο αυτοί οι τέσσερις, παρά τη διαφορετικότητα μεταξύ τους (κυρίως του Βγενόπουλου από τους Γιαννακόπουλους), μείναμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ορφανοί – και όχι με την έννοια που το παπαγαλίζουν οι νοσταλγοί. Δε νομίζουμε ότι υπάρχει πλέον άλλος παράγοντας και αμφιβάλλουμε αν θα υπάρξει, ο οποίος βάζει τόσο ψηλά την αγάπη του για τον Σύλλογο σε σχέση με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες…Κατά τα άλλα, ο Βγενόπουλος είχε ξεκινήσει από δικηγόρος στην Αθήνα.

Διέπρεψε στο επάγγελμα και στη συνέχεια ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις ιδρύοντας τον όμιλο MIG, ο οποίος διαχειριζόταν ξένα κεφάλαια πολύ μεγάλης αξίας και έφτασε στην ακμή του να εξαγοράζει πολλές εταιρίες – θεμέλια της ελληνικής οικονομίας, ενώ έγινε και ιδιοκτήτης της τράπεζας MARFIN. Το 2008 λοιπόν ήταν σε άνοδο και όλα έδειχναν, τουλάχιστον στα μάτια ενός απλού ανθρώπου, ότι του πήγαιναν καλά – έτσι αποφάσισε να εμπλακεί και στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό βλέποντας την κατάσταση στην οποία αυτός είχε περιέλθει.

Το ερώτημα είναι: πήρε αυτή την απόφαση λόγω της αγάπης του για τον Παναθηναϊκό ή για να αποκτήσει υποστήριξη κόσμου για τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες;

Η γνώμη του συγγραφέα αυτής της σειράς είναι ότι πιο πολύ έβλεπε το θέμα ρομαντικά! Είναι άλλο ζήτημα ότι όταν τα πράγματα άλλαξαν γι’ αυτόν επιχειρηματικά, λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και του πολέμου που δέχθηκε, δεν μπορούσε πλέον να πραγματοποιήσει και τα όνειρά του για τον Παναθηναϊκό και αυτό επέφερε σε μεγάλο βαθμό και την κατάρρευση της πολυμετοχικότητας – κάτι, όμως, που έγινε πολύ αργότερα και δεν αποτελεί αντικείμενο της σειράς ετούτης.

Εκ των υστέρων βλέποντας τα πράγματα μπορούμε ωστόσο να συμπεράνουμε με αρκετή ασφάλεια ότι μεγάλο κακό του έκανε στις υπόλοιπες δουλειές του η ενασχόλησή του με τον Παναθηναϊκό, δηλαδή του δημιούργησε πολύ ισχυρούς εχθρούς. Ίσως μάλιστα η ενασχόληση αυτή να ήταν μοιραία για την εξέλιξη των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του και να τον έφθειρε ψυχολογικά τόσο ώστε να οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του. Τότε βέβαια δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε όσα συνέβησαν στη συνέχεια, που με βάση αυτά κάνουμε την αποτίμησή μας. Αυτό που γνωρίζαμε ήταν οι διακηρύξεις της ΠΕΚ, η οποία ξεκίνησε πάνω σε… καθαρά ρεφορμιστική βάση!

Δηλαδή το αίτημά της ήταν το… παλαιότερο αίτημα του κόσμου «να συνέλθει και να καταλάβει ο Βαρδινογιάννης», με άλλα λόγια επί λέξει έλεγε:

«Νιώθουμε ευγνωμοσύνη στην οικογένεια Βαρδινογιάννη για την παρελθούσα και συνεχιζόμενη προσφορά τους στον Παναθηναϊκό, όμως με μεγάλο σεβασμό τους λέμε ότι ο Παναθηναϊκός δεν τους ανήκει. Ο Παναθηναϊκός ανήκε, ανήκει και θα ανήκει πάντα στους φιλάθλους και τους αθλητές του και κανένας προσωρινός διαχειριστής δεν μπορεί να αποκτήσει δικαίωμα κυριότητος. Στον Παναθηναϊκό που ονειρευόμαστε ο κ. Γ. Βαρδινογιάννης δικαιούται και πρέπει (αν το θέλει) να έχει σημαντικό ρόλο, αλλά δεν μπορεί πλέον να θεωρεί ότι ο Παναθηναϊκός είναι δικός του χωρίς έλεγχο, χωρίς αμφισβήτηση και χωρίς τη δυνατότητα προσφοράς γνώσης και χρημάτων και από εμάς, τους υπόλοιπους φιλάθλους και πρώην αθλητές του Παναθηναϊκού. Η ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ μπορεί να υλοποιήσει το όραμα όλων των Παναθηναϊκών φιλάθλων και κυρίως μπορεί να συνεισφέρει στην ΠΑΕ πάθος, γνώση και χρήματα προσθετικά στα όσα προσφέρει η οικογένεια Βαρδινογιάννη, με στόχο την ανατροπή της φθίνουσας πορείας του Συλλόγου μας. Κάνουμε έκκληση στην οικογένεια Βαρδινογιάννη και στην οικογένεια Γιαννακόπουλου για άμεση συνεργασία μαζί μας, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του Παναθηναϊκού για την υλοποίηση του πολυμετοχικού, ενιαίου, αδιαίρετου και ”πρωταθλητή σε όλα τα σπορ” Παναθηναϊκού».

Επομένως η ΠΕΚ δεν έκρυβε τους σκοπούς της και τις ιδέες της. Με «ευγνωμοσύνη και σεβασμό» στην οικογένεια δεν επιδίωκε να τη διώξει από τον Παναθηναϊκό αλλά να τη «βοηθήσει», να τη βάλει «στον ίσιο δρόμο» και να προσθέσει στη «διακυβέρνηση» του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού κι άλλους παράγοντες, με ειδική μνεία στην οικογένεια Γιαννακόπουλου.Πιθανότατα ο Βγενόπουλος θα πίστευε τότε ότι η πίεση ισχυρών οικονομικά παραγόντων κι όχι απλώς η πίεση μονάχα του κόσμου που υπήρχε ως τότε προς τον Τζίγγερ και προς την οικογένεια γενικότερα, θα έκανε τους Βαρδινογιάννηδες «να βάλουν μυαλό», «να διώξουν τους ρουφιάνους που τους αποπροσανατόλιζαν» και να σταματήσουν να συμπεριφέρονται παράλογα ώστε τελικά να συνεργαστούν με κάθε οικονομικά ισχυρό Παναθηναϊκό για το καλό του Συλλόγου.

Αυτά μπορεί να έδειχναν μια… επιδερμική ως τότε κατανόηση της Παναθηναϊκής πραγματικότητας, δηλαδή ότι ναι μεν η ΠΕΚ είχε καταλάβει τι συνέβαινε αλλά δεν κατανοούσε ότι συνέβαινε ΕΠΙΤΗΔΕΣ και όχι λόγω «λαθών» της οικογένειας. Επίσης τα παραπάνω μπορεί να φαίνονταν αφελή όταν μιλάμε για τη ζούγκλα της «ελληνικής επιχειρηματικότητας». Και ασφαλώς μπορεί να υπήρχαν κι άλλες πιο… πεζές επιχειρηματικές σκέψεις από πίσω τους – όμως ο συγγραφέας αυτής της σειράς είναι σε θέση να βεβαιώσει βάσει της προσωπικής, δικής του γνώσης προσώπων και καταστάσεων που αποκόμισε από την εποχή εκείνη, ότι σίγουρα τα ευχόταν ο Ανδρέας Βγενόπουλος, σίγουρα ως ένα βαθμό τα πίστευε και σίγουρα… δεν έπαψε ως το τέλος να τα ελπίζει, με έναν ρομαντισμό ο οποίος έμοιαζε… απεγνωσμένος και παιδικός! Παρά δηλαδή το γεγονός ότι επιχειρηματικά μπορούσε να θεωρηθεί «killer», ήταν σα να αναζητούσε… τη χαμένη του παιδικότητα μέσα από τον Παναθηναϊκό. Και αυτό… μπορεί να είναι συγκινητικό αλλά από «πολιτική» άποψη θεωρούμε ότι τελικά έβλαψε. Παρακάτω θα δούμε πώς.

Σε όλα αυτά πρέπει να επηρέασε και να οδήγησε η έμφυτη όπως φαίνεται αισιοδοξία του Βγενόπουλου, ο οποίος αργότερα πάνω στον ενθουσιασμό του έκανε την «ιστορική» δήλωση ότι «όλοι μαζί μπορούμε να γίνουμε πιο ισχυροί από τον Αμπράμοβιτς»! Μια δήλωση η οποία στη συνέχεια λοιδορήθηκε τόσο πολύ ακριβώς από εκείνους που ήθελαν μια ζωή τον Παναθηναϊκό μίζερο και όμηρό τους και αν για κάτι έτρεμαν κι ακόμα τρέμουν είναι… να μη βρεθεί κάποιος «Αμπράμοβιτς» να ασχοληθεί με τον Σύλλογο και να τους κάνει πέρα.

Ανεξάρτητα πάντως απ’ όλες αυτές τις σκέψεις κι εκτιμήσεις που κάνουμε τώρα, με την εκ των υστέρων γνώση μας, εκείνη τη στιγμή που ανακοινώθηκε η ίδρυση της ΠΕΚ ο κόσμος κατενθουσιάστηκε. Ακόμα κι αν κάποιοι είχαν σκέψεις ότι… τζάμπα ίσως έκαιγε η λάμπα διότι με την οικογένεια είχε αποδειχθεί ότι δεν γινόταν να συνεργαστεί κάποιος, τις έκαναν στην άκρη και όλοι άρχισαν να αναμένουν με αγωνία τις αντιδράσεις της οικογένειας και ιδιαίτερα του Τζίγγερ αλλά και τις αντιδράσεις της οικογένειας Γιαννακόπουλου, η οποία όπως είδαμε είχε «προσκληθεί» από την ΠΕΚ καθώς και όλες τις επόμενες εξελίξεις.

Μια βδομάδα αργότερα, νέα βόμβα έσκασε! Δηλαδή στις 24 Γενάρη 2008 η ΠΕΚ έδωσε την πρώτη επίσημη συνέντευξή της στο ξενοδοχείο «Πεντελικόν» – το οποίο αργότερα θα αποκτούσε ένα… μοιραίο συμβολισμό, που όμως τότε δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε. Εκεί ειπώθηκε από τον Βγενόπουλο και η ατάκα «ισχυρότεροι από τον Αμπράμοβιτς».

Σε αυτή τη συνέντευξη ο Βγενόπουλος εξειδίκευσε όσα έλεγε η ΠΕΚ στην πρώτη της ανακοίνωση. Επέμεινε στον ρεφορμισμό και στον συγκινητικό αλλά ανεδαφικό όπως φαινόταν ρομαντισμό, δηλαδή επανέλαβε ότι δεν ζητούσε να εγκαταλείψει η οικογένεια Βαρδινογιάννη τον Παναθηναϊκό αλλά να συνεργαστεί με άλλους Παναθηναϊκούς επιχειρηματίες σε ένα πολυμετοχικό σχήμα – πώς δικαιολογούσε αυτή τη θέση του και ποιος ήταν ο απώτερος σκοπός του θα το αναλύσουμε στο τελευταίο μέρος αυτής της σειράς. Το καινούριο ήταν ότι ανακοίνωσε τα ονόματα των επιχειρηματιών που συμμετείχαν στην ΠΕΚ, τα οποία ήταν: Γιάννης Αγγελάκης, Γιάννης Αλαφούζος, Ανδρέας Βγενόπουλος, Θεόδωρος Βενιάμης, Λεωνίδας Ευγενίδης, Πάνος Μπίτσος, Γιώργος Νίκας, Γιάννης Ξυλάς, Γιάννης Πατέρας, Στέφανος Δ. Πατέρας, Αδαμάντιος Πολέμης.Παρατηρούμε ότι ορισμένοι από αυτούς, μεταξύ των οποίων και ο… Γιάννης Αλαφούζος (!!!) δεν συμμετείχαν στην κατοπινή πολυμετοχικότητα, ενώ αντίθετα προστέθηκαν άλλοι, οι οποίοι τότε δεν αναφέρθηκαν, όπως ο Μιχάλης Ζολώτας, ο Παναγιώτης Δάβαρης και φυσικά ο Νικόλας Πατέρας.

Όπως επίσης ο Παύλος κι ο Θανάσης Γιαννακόπουλος.

Επίσης στην κατοπινή πολυμετοχικότητα συμμετείχαν από όσους είχαν τότε αναφερθεί, ο ίδιος ο Ανδρέας Βγενόπουλος, ο Αδαμάντιος Πολέμης και οι Γιώργος Νίκας και Γιάννης Ξυλάς, οι οποίοι άμεσα τότε έγιναν και… οι συνδετικοί κρίκοι της ΠΕΚ με τον κόσμο του Παναθηναϊκού μέσω της επικοινωνίας τους με αυτόν στο διαδίκτυο από την ιστοσελίδα των Green Web Fans – νομίζουμε ότι δεν αποκαλύπτουμε ύστερα από τόσα χρόνια κάποιο… μυστικό. Ούτε άλλωστε ήταν οι μόνοι… καθώς και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έσπευσε να κάνει το ίδιο. Και γενικά… δεν υπήρχε κάποιος που να μη διάβαζε τότε τους Green Web Fans, φανερά ή καλυμμένα! Άλλωστε δεν υπήρχε εκείνη την εποχή η διάδοση των σημερινών «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» και ο τρόπος εκείνος της επικοινωνίας και «κατάθεσης απόψεων» ήταν μονόδρομος.

Όμως, μιλήσαμε για «βόμβα» και όλα τα παραπάνω ήταν ενδιαφέροντα, αλλά όχι «βόμβα». Η πραγματική βόμβα λοιπόν ήταν ότι δίπλα στον Βγενόπουλο καθόντουσαν έχοντάς τον βάλει ανάμεσά τους ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος – κάτι που αυτομάτως προσέδιδε στο εγχείρημα της ΠΕΚ την υποστήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του Παναθηναϊκού κόσμου!

Έκαναν μάλιστα δηλώσεις που δεν άφηναν περιθώρια αμφιβολιών, τις οποίες παραθέτουμε: Παύλος Γιαννακόπουλος:

«Είναι απαράδεκτο για όλους να είναι ο ΠΑΟ σ’ αυτή την κατάσταση, να είναι ουραγός και όχι πρωταθλητής. Δεν μπορεί να είσαι Παναθηναϊκος και να ντρέπεσαι να το πεις, δεν μπορεί τα παιδάκια στο σχολείο να ντρέπονται. Εμείς θα βοηθήσουμε και οικονομικά και ηθικά. Αυτό που χρειάζεται είναι αγάπη και συσπείρωση. Δεν είναι δυνατόν να είναι ο ΠΑΟ σ’ αυτή την κατάσταση. Θα τους συμπαρασταθούμε είτε είναι η ΠΕΚ είτε είναι η ΠΑΕ, για να γίνει ο Παναθηναϊκός μεγάλος και τρανός όπως ήταν παλιά».

Θανάσης Γιαννακόπουλος:

«Θέλω να ευχαριστήσω τον Ανδρέα Βγενόπουλο για αυτή την κίνηση και τις προτάσεις που έκανε. Έπρεπε κάποιος να κάνει την κίνηση και ο Βγενόπουλος την έκανε . Δέκα χρόνια δεν έχει καμία επιτυχία. Ήρθε ο Ανδρέας και δύο εκατομμύρια καρδιές που συμπαραστέκονται σε αυτή την κίνηση για να βοηθήσουμε ο Παναθηναϊκός να ξαναβρεί το δρόμο του για να είναι κυρίαρχος στην Ελλάδα και πρωταγωνιστής στην Ευρώπη».

Όπως ήταν φυσικό, ο ενθουσιασμός κι η προσμονή του κόσμου ανέβηκαν στο κατακόρυφο ύστερα απ’ όλα αυτά και όλοι πλέον περίμεναν ότι αργά ή γρήγορα «κάτι θα γινόταν». Ήταν ολοφάνερο άλλωστε ότι ακόμα κι αν η οικογένεια Βαρδινογιάννη και ιδιαίτερα ο Τζίγγερ θα δήλωναν αρνητικοί ή θα παρίσταναν ότι δεν έδιναν σημασία, η δυναμική των εξελίξεων θα τους υποχρέωνε να αλλάξουν γνώμη, διότι αλλιώς, έτσι όπως τα είχαν κάνει, δεν θα ήταν δυνατόν να σταθούν.

Εν μέσω όλων αυτών, είχαμε και την επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση του Παναθηναϊκού και θα περίμενε κανείς η ΠΑΕ Παναθηναϊκός, με βάση και την πίεση που δεχόταν από αυτές τις εξελίξεις να δείξει κάποιο σφυγμό, κάποιο νεύρο τέλος πάντων και να κάνει κάποια «εντυπωσιακή» κίνηση.

Όμως όχι – οι άνθρωποι αυτοί ήταν αδύνατον να αλλάξουν μυαλά! Έτσι, ουσιαστικά πέρασαν αυτή τη μεγάλη επέτειο στο ντούκου, προς επαίσχυντη ντροπή τους και το μόνο που σκέφτηκαν ήταν να… κερνάνε σοκολατάκια (!!!) τους φιλάθλους που πήγαν στο γήπεδο της Λεωφόρου στις 3 Φεβρουαρίου του 2008 να δουν τον αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης – ενώ για να μην αφήσουν περιθώρια… συγχώρεσής τους από τον κόσμο και για να δείξουν πόσο άνοιωθοι σε βαθμό ηλιθιότητας παρέμεναν, αντί να παίξουν τον ύμνο της ομάδας, έβαλαν κάποιον dj, ο οποίος έπαιζε μουσική παντελώς άσχετη με την επέτειο και με τον Παναθηναϊκό γενικότερα…Ωστόσο το ενδιαφέρον στρεφόταν αλλού, διότι τις ίδιες ακριβώς μέρες ανακοινώθηκε ότι ο Τζίγγερ θα έδινε συνέντευξη τύπου όπου θα ανακοίνωνε σημαντικές εξελίξεις για την ομάδα – κι όλος ο κόσμος με αγωνία περίμενε την αντίδρασή του στην εμφάνιση και τις διακηρύξεις της ΠΕΚ και την τοποθέτησή του.

Στις 5 Φεβρουαρίου 2008 λοιπόν, ο Τζίγγερ εμφανίστηκε αυτοπροσώπως, κάτι που δεν το συνήθιζε, «ενώπιον του λαού», με φόντο μια χορογραφία της Θύρας 13, την οποία ο ίδιος είχε αφήσει εκτός γηπέδου (!!!) και… εξέπληξε δυσάρεστα και ξενέρωσε τους πάντες όπως μόνο αυτός μπορεί!

Δηλαδή ανακοίνωσε ένα «σχέδιο δημιουργίας εταιρίας ειδικού σκοπού που θα επένδυε σε νέους ποδοσφαιριστές», η οποία, απ’ όσο μπορούσε να καταλάβει κάποιος, θα λειτουργούσε με τη μορφή αμοιβαίου κεφαλαίου, δηλαδή όποιος ήθελε θα επένδυε στην αξία αυτών των ποδοσφαιριστών και αντίστοιχα θα κέρδιζε από την εξέλιξή τους, τη μεταπωλητική τους αξία κλπ. – ενώ με τον τρόπο αυτό θα είχε όφελος και η ΠΑΕ, διότι… θα έβρισκε ταλέντα!

Απορίας άξιο είναι κατ’ αρχάς πώς αφού αυτό το σχέδιο ήταν τόσο καλό και τόσο απλό, δεν το είχε εφαρμόσει τόσα χρόνια αλλά δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασχολείται με τον πόλεμό του κατά του κόσμου, ιδιαίτερα του οργανωμένου αφήνοντας παράλληλα τους παρακρατικούς που διοικούσαν εξ ονόματός του να γεμίζουνε, κυρίως από το 2004 και ύστερα, την ΠΑΕ όχι με «ταλέντα» αλλά με ένα σωρό παλτά!

Ξεκάθαρα πάντως η λογική, αν μπορούμε να μιλήσουμε για λογική, ενός τέτοιου σχεδίου, θα οδηγούσε σε μια ΠΑΕ – μάνατζερ που θα χρησίμευε ως φυτώριο των μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων και όχι σε μια ΠΑΕ που θα προσπαθούσε να κρατήσει τα ταλέντα για τον εαυτό της ώστε να είναι πρωταθλήτρια και να πρωταγωνιστεί και στην Ευρώπη – κάτι για το οποίο λέξη δεν είπε ο Τζίγγερ σε εκείνη τη συνέντευξή του, ενώ ακριβώς αυτό ήταν το ερώτημα στο οποίο περίμενε να απαντήσει με αγωνία ο κόσμος…Ακόμα πάντως κι αν υποθέσουμε ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να είναι εφαρμόσιμο, είναι ολοφάνερο ότι με την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί ήταν πολύ αργά για τέτοια και ότι άλλα ήταν τα επείγοντα προβλήματα – ας λύνονταν αυτά και ύστερα ας γινόταν συζήτηση και για την «επένδυση σε ταλέντα» στο κάτω-κάτω!

Ακόμα χειρότερα έκανε τα πράγματα η απάντηση του Τζίγγερ σε ερώτηση… ήρωα δημοσιογράφου (δεν έχουμε συγκρατήσει ποιος ήταν) σχετικά με τις θέσεις της ΠΕΚ και του Βγενόπουλου, στην οποία απάντησε υπεροπτικά «άλλη ερώτηση;»!

Εννοείται ότι Η ΤΟΣΗ ΑΝΟΙΩΘΙΑ εξαγρίωσε κι απογοήτευσε ακόμα περισσότερο τον κόσμο, ο οποίος ήταν σε ένταση που δεν είχε προηγούμενο – η κατάσταση δηλαδή θύμιζε τις μέρες μεταξύ 20 και 24 Ιουλίου του 1974, δηλαδή μεταξύ εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο και μεταπολίτευσης! Όλοι περίμεναν πλέον «αλλαγή» αλλά κανείς ακόμα δεν ήξερε πότε και πώς θα ερχόταν αυτή.Όπως και νάχει, η ΠΕΚ ανέβασε τους τόνους της καθώς τοποθετήθηκε απέναντι σε όσα είπε ο Τζίγγερ ανακοινώνοντας ότι «έπειτα από τέσσερα χρόνια σκέψης… προτείνει τη δημιουργία ενός ακόμη μαγαζιού, αμοιβαίου κεφαλαίου εμπορίου μισθοφόρων… επιβεβαιώνοντας ότι βρίσκεται σε πλήρη δυσαρμονία με τις αρχές και τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Όποιος δεν καταλαβαίνει αυτά τα απλά πράγματα δεν έχει καταλάβει ποιος είναι ο Παναθηναϊκός και δεν μπορεί να διαχειρίζεται τα όνειρα της Παναθηναϊκής οικογένειας». Δηλαδή για πρώτη φορά έβαζε πλέον ευθέως θέμα ότι ο Τζίγγερ δεν ήταν ικανός να διαχειρίζεται τον Παναθηναϊκό!

Λίγες μέρες αργότερα, δηλαδή στις 27 Φεβρουαρίου 2008 τον αποκάλεσε «δικτάτορα» αλλά και πάλι χωρίς να ξεφύγει από τον ρεφορμισμό, δηλαδή έλεγε μεταξύ άλλων «Μήπως πρέπει για το καλό του Παναθηναϊκού να μιλήσουμε; Ο διάλογος δεν έχει βλάψει ποτέ κανέναν και τον αρνούνται μόνον οι δικτάτορες».

Ανεξάρτητα από τις ρεφορμιστικές τάσεις της ΠΕΚ ο Τζίγγερ βρισκόταν πλέον σε δύσκολη θέση έχοντας απέναντί του τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, την ΠΕΚ αλλά και την οικογένεια Γιαννακόπουλου, καθώς μάλιστα και η εφημερίδα «Η ΠΡΑΣΙΝΗ» είχε αρχίσει να ανεβάζει τους τόνους εναντίον του, φτάνοντας τελικά αργότερα στα γνωστά πρωτοσέλιδα (που προσπαθεί ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος να τα ξεχάσει τώρα…) «ΦΥΓΕ» και «ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΙΣ» ενώ και ο ίδιος… ο dimi25 άναβε φωτιές, μαζί με τους παράγοντες της ΠΕΚ που προαναφέραμε, από το φόρουμ των Green Web Fans ασκώντας προσωπικά κριτική στον Τζίγγερ.

Βέβαια, τονίζουμε εδώ ότι η πιο ασήκωτη για τον Τζίγγερ κατακραυγή και το πιο ασήκωτο βάρος δεν ήταν η ΠΕΚ ή Η ΠΡΑΣΙΝΗ ή οι Green Web Fans ή οι ανακοινώσεις του Ενιαίου Φορέα της Θύρας 13. ΗΤΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΧΕ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙ ΠΕΝΤΕ (ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ) ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ – τα οποία οδήγησαν στην κριτική και στην κατακραυγή αναπόφευκτα.

Ασφαλώς εν μέσω όλων αυτών συνεχιζόταν το πρωτάθλημα. Έτσι, ύστερα από το 1-1 εκτός έδρας με το γάβρο στη 16η αγωνιστική, για το οποίο μιλήσαμε, η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες (με Εργοτέλη 1-0 εντός, με ΠΑΟΚ 1-0 μέσα στην Τούμπα, με Αστέρα Τρίπολης 2-0 εντός, με Βέροια 1-0 εντός, με Λεβαδειακό 1-0 εντός). Ύστερα έφερε ισοπαλία 1-1 με την ΑΕΚ εκτός, νίκησε τον Ατρόμητο με 1-0 εκτός σε εξ αναβολής παιχνίδι της 21ης αγωνιστικής και νίκησε και τη Λάρισα με 2-0 στη Λεωφόρο.

Στο ματς με τον Εργοτέλη, στις 20 Ιανουαρίου του 2008 είχε εμφανιστεί πάλι στις θύρες 6 κι 7 η Θύρα 13, η οποία έδωσε ιδιαίτερα δυναμικό παρόν, με ένα σωρό συνθήματα κατά της διοίκησης (θυμόμαστε το «ο ΠΑΟ δεν είναι μετοχές, είναι εκατομμύρια πράσινες καρδιές» και το «ο ΠΑΟ δεν είναι αυτοκινητάκι, γύρνα στο Ακρόπολις ανίκανε Γιαννάκη» και άλλα… πιο σκληρά!) – και γενικά το κλίμα ήταν ιδιαίτερα τεταμένο, ενώ για πρώτη φορά άρχισαν να ρίχνονται σκέψεις για συλλαλητήριο, με αφορμή την προγραμματισμένη συνέντευξη της ΠΕΚ, δηλαδή εκείνη που έγινε τελικά στις 24 Ιανουαρίου όπως είπαμε. Αρχικά η συνέντευξη αυτή είχε προγραμματιστεί να γίνει σε μεγάλο ξενοδοχείο του κέντρου της Αθήνας κι αυτός ήταν ο λόγος της κινητικότητας που υπήρξε τότε για συλλαλητήριο «υποστηρικτικό» της συνέντευξης, το οποίο βέβαια θα εξελισσόταν σε διαδήλωση κατά της οικογένειας.

Τότε η ΠΕΚ επιχείρησε να ρίξει τους τόνους με μια ανακοίνωση που «καταδίκαζε τα υβριστικά συνθήματα» (στο θέμα αυτό ο Βγενόπουλος ήταν πολύ μπροστά αλλά τότε δεν το καταλαβαίναμε…) και μετέθεσε τη συνέντευξη στο «Πεντελικόν» της Κηφισιάς μόνο με παρουσία των ΜΜΕ κι όχι του κόσμου, όπως και τελικά έγινε (με ελάχιστους Παναθηναϊκούς που τελικά πήγαν να παρακολουθήσουν).Από εκείνη, όμως, τη στιγμή, η σκέψη για συλλαλητήριο δεν έπαψε να υπάρχει, έως ότου αυτό υλοποιήθηκε, όπως γνωρίζουμε, στις 13 Απρίλη του 2008.

Όπως και νάχει, ύστερα από τα παραπάνω αποτελέσματα, στην 24η αγωνιστική η ομάδα ήταν πρώτη και μάλιστα με διαφορά τεσσάρων βαθμών από το γάβρο και την ΑΕΚ, δηλαδή είχε 56 βαθμούς και οι γάβρος και ΑΕΚ από 52! Στα ματς βέβαια του γάβρου υπολογιζόταν τότε κι εκείνο της 19ης αγωνιστικής (στις 3 Φεβρουαρίου 2008) με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο είχε χάσει με 0-1 αλλά είχε καταθέσει ένσταση για αντικανονική συμμετοχή του ποδοσφαιριστή Βάλνερ της Καλαμαριάς…Μπαίναμε πλέον στην όπως αποδείχτηκε άκρως καυτή και γεμάτη γεγονότα τελική ευθεία του πρωταθλήματος, καθώς έμεναν έξι αγωνιστικές – θυμίζουμε ότι τότε για πρώτη φορά καθιερώθηκαν τα πλαίη οφ που θα γινόντουσαν ύστερα από τη λήξη της κανονικής διάρκειας, όμως πρωταθλητής έβγαινε απ’ ευθείας ο πρώτος της κανονικής βαθμολογίας και δεν συμμετείχε σε αυτά.

Επειδή όμως η ανάρτηση μεγάλωσε πολύ, αυτή την τελική ευθεία θα τη διηγηθούμε στο επόμενο μέρος!

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄

Πριν μπούμε στην τελική ευθεία, δηλαδή στις κρίσιμες εκείνες τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος του 2007-2008, πρέπει να αναφέρουμε τι έγινε και με τα παιχνίδια του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τη Ρέιντζερς, με την οποία είχαμε κληρωθεί στη φάση των 32, αφού είχαμε περάσει τον όμιλο.Στο πρώτο λοιπόν από αυτά τα παιχνίδια, δηλαδή το εκτός έδρας, ο Πεσέιρο κατέβασε την ομάδα φουλ αμυντικά για να πάρει το 0-0 και το πέτυχε. Σκορ «καλό κατ’ αρχάς» αλλά… πονηρότατο όπως όλοι γνωρίζουμε.

Στη ρεβάνς, η οποία έγινε στις 21 Φεβρουαρίου του 2008 φάνηκε όλη η φοβισμένη και κομπλεξική νοοτροπία που είχε τότε η ομάδα, ακόμα και στις περιπτώσεις που κέρδιζε. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν κερδίσαμε. Προηγηθήκαμε νωρίς με γκολ του Γκούμα. Στη συνέχεια… κλειστήκαμε πίσω, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, χωρίς να κάνουμε ουσιαστικά καμιά σοβαρή προσπάθεια να μεγαλώσουμε τη διαφορά. Όσοι βλέπαμε το ματς… βγάζαμε αφρούς (είναι από τις περιπτώσεις που θυμάται έντονα ο συγγραφέας της σειράς ετούτης), διότι φαινόταν ότι με τέτοια τακτική, οπωσδήποτε θα γινόταν η στραβή, παρ’ όλο που η Ραίηντζερς δεν ήταν τότε τίποτα το τρομερό και δεν έκανε ευκαιρίες. Τελικά… δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε, διότι στο 81΄ ισοφάρισε ο Νάτσο Νόβο, το ματς έληξε 1-1 κι αποκλειστήκαμε εντελώς άδοξα και ξενέρωτα.

Πέρα από τα τόσα χρόνια χωρίς τίτλους, την παράγκα του γάβρου, τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κλπ. που δημιουργούσαν αυτό το κόμπλεξ (το είδαμε και στο 1-1 εκτός έδρας με το γάβρο εκείνης της περιόδου), συνέβαλλε κι ο Πεσέιρο, ο οποίος δεν ενέπνεε καθόλου. Αντί να πωρώνει την ομάδα και να τη βοηθάει ψυχολογικά, λειτουργούσε κι αυτός σαν… γραφειοκράτης, είχε μάλιστα δηλώσει κάποια στιγμή, αν θυμόμαστε καλά στις αρχές του 2008, ότι «οι αντίπαλοι έχουν καλύτερη ποιότητα και είναι δύσκολο να αναδειχτούμε εμείς πρωταθλητές» – δεν θυμόμαστε ακριβώς τα λόγια αλλά το νόημα το αποδίδουμε σωστά.

Όπως και νάχει, εκείνη την εποχή το πρωτάθλημα ήταν σίγουρα σημαντικότερο – και εισήλθαμε στις τελευταίες έξι αγωνιστικές με διαφορά 4 βαθμών υπέρ μας από το γάβρο και την ΑΕΚ . Βέβαια, η πραγματική διαφορά από το γάβρο ήταν μόνο ένας βαθμός υπέρ μας, διότι είχε κάνει ένσταση για το χαμένο παιχνίδι του με την Καλαμαριά και φαινόταν ότι θα το κέρδιζε στα χαρτιά – αυτή η «υπόθεση Βάλνερ», όπως ονομάστηκε από τον παίκτη της Καλαμαριάς που (υποτίθεται ότι…) συμμετείχε αντικανονικά στον συγκεκριμένο αγώνα, είναι από τις πιο σκοτεινές και επονείδιστες επί εποχής γαβροκρατούμενης ΕΠΟ, η οποία ουσιαστικά παραπλάνησε και δεν ενημέρωσε την Καλαμαριά για το ότι ο Βάλνερ δεν είχε δικαίωμα να παίξει σε αυτό το ματς με το γάβρο. Προφανώς… όλα τα είχαν προβλέψει και ήθελαν να… έχουν καβατζωμένο αυτό το παιχνίδι ακόμα κι αν το έχαναν, όπως τελικά συνέβη!

Ακόμα κι έτσι όμως, ήμασταν πρώτοι – και μας ευνοούσε και το πρόγραμμα, αφού ΑΕΚ και γάβρος είχαν να παίξουν το ντέρμπυ μεταξύ τους.Η 25η αγωνιστική λοιπόν ήταν με την Ξάνθη εκτός έδρας στις 16 Μαρτίου του 2008. Θα περίμενε κανείς η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να… ρίξει λίγο τους τόνους στην αντιπαράθεσή της με τον κόσμο ώστε αν όχι ενωμένοι, τουλάχιστον κάπως ήρεμοι να κοιτάζαμε να κερδίσουμε τόσο το παιχνίδι αυτό όσο και τα υπόλοιπα που απόμεναν.ΟΜΩΣ ΟΧΙ – ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΑΝ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

Δηλαδή στο διάστημα πριν από αυτό το ματς με την Ξάνθη, η προπαγάνδα των Γκαίμπελς της κακιάς ώρας, της DERBY News και της ραδιοφωνικής εκπομπής του Κώστα Γκόντζου χτύπησε κόκκινο με επιθετικά άρθρα και απειλές προς τους οργανωμένους ότι «τώρα που θα πάρουμε το πρωτάθλημα, θα γίνει η οριστική κάθαρση» και δε συμμαζεύεται – που δε συμμαζευόταν με τίποτα!Σας θυμίζουν όλα αυτά τις απειλές των σημερινών σκληροπυρηνικών νοσταλγών περί «κάθαρσης» και «εξάλειψης από το γήπεδο» των διαφωνούντων με την οικογένεια; Αν ναι… σωστά σας τις θυμίζουν. ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ – ΟΛΟΪΔΙΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝΕ!Ο συγγραφέας αυτής της σειράς θυμάται χαρακτηριστικά ότι σχολιάζοντας τότε αυτές τις απειλές στο φόρουμ των Green Web Fans είχε γράψει ότι οι διοικούντες την ΠΑΕ αντί να κοιτάνε πώς θα πάρουμε το πρωτάθλημα δεν έκαναν άλλη δουλειά από το να βρίζουν και να απειλούν τον κόσμο και ότι τελικά… θα το γκαντέμιαζαν και δεν υπήρχε περίπτωση να το πάρουμε!

Δεν περιορίστηκαν, όμως, στις απειλές αλλά πήραν και… πρακτικότερα μέτρα. Οργάνωσαν μια πτήση τσάρτερ με κόσμο που θα έπαιρνε εισιτήρια από τους «Γνήσιους» και ακόμα χειρότερα… η ΠΑΕ Παναθηναϊκός πήρε όλα τα εισιτήρια που προορίζονταν για τους φιλοξενούμενους, με σκοπό να μη μπορεί να πάρει εισιτήρια το Green North Club, δηλαδή ο σύνδεσμος του Παναθηναϊκού της περιοχής, επειδή ανήκε στον Ενιαίο Φορέα της Θύρας 13!Φυσικά όλα αυτά κάθε άλλο παρά… έφτιαξαν το κλίμα ενόψει του τόσο κρίσιμου αυτού αγώνα.Τελικά, με διάφορους τρόπους στο γήπεδο παραβρέθηκαν περίπου 1.200 Παναθηναϊκοί, όπως φαίνεται από τα ρεπορτάζ της εποχής, οι οποίοι… προσπάθησαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να σπρώξουν την ομάδα.

Όμως… στο γήπεδο ξέχασε να παρευρεθεί η ομάδα, η οποία με πολύ κακή εμφάνιση και… ζεϊμπέκικο αντί ποδόσφαιρο από τους αμυντικούς της, ιδιαίτερα τον Νασίφ Μόρις, αλλά και με πολύ καθυστερημένη αντίδραση από τον Πεσέιρο, που είχε βάλει στο κέντρο τους καθόλου δημιουργικούς Μάτος και Τζιόλη και δεν έλεγε να κάνει μια αλλαγή όταν το παιχνίδι άρχισε να στραβώνει, βρεθήκαμε να χάνουμε με 0-3 στο 70΄, με τρία γκολ του Ρατζίνσκι. Στη συνέχεια… ξαφνικά ξυπνήσαμε, αφού κι ο Πεσέιρο θυμήθηκε επιτέλους να ενισχύσει την επίθεσή μας με τον Παπαδόπουλο και πετύχαμε δυο γκολ με τον Ποστίγκα στο 71΄ και τον Σαλπιγγίδη στο 77΄. Στο 90΄ χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία με τον Σαριέγκι να ισοφαρίσουμε… έτσι τελικά το σκορ δεν άλλαξε και χάσαμε με 2-3.Ήταν ήττα – μαχαιριά αν και παραμέναμε ακόμα πρώτοι στη βαθμολογία, με 56 βαθμούς, έναντι 55 του γάβρου και 53 της ΑΕΚ – χωρίς όμως να υπολογίζεται το αποτέλεσμα της ένστασης του γάβρου για το ματς με την Καλαμαριά.

Αλλά το παιχνίδι αυτό δεν τελείωσε εκεί… Τρία χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ύποπτο για στήσιμο, αφού παντού δημοσιεύθηκε ότι γιος γνωστού παράγοντα του Παναθηναϊκού έπαιξε σε παράνομο book στη Μαλαισία 1.600.000 ευρώ στον συγκεκριμένο αγώνα και κέρδισε 13 εκατομμύρια – σύμφωνα με μια εκδοχή είχε παίξει το ακριβές σκορ του αγώνα και με μια άλλη εκδοχή νίκη της Ξάνθης και over!

Διατάχθηκε τότε (το 2011) εισαγγελική έρευνα για αυτό το θέμα, με άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών κλπ. – όμως ποτέ δεν μάθαμε ποιο ήταν το αποτέλεσμα της έρευνας αυτής! Βέβαια η έρευνα θα μπορούσε να μην οδηγήσει στον πραγματικό ένοχο, διότι ο «γιος παράγοντα» θα μπορούσε να είχε παίξει με κάλυψη άλλου προσώπου κλπ.

Για την Ιστορία οφείλουμε να πούμε ότι κάποια στιγμή σε συνομιλία του με οργανωμένους οπαδούς που τον ρώτησαν, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο οποίος ήταν ο γιος παράγοντα πάνω στον οποίο είχαν πέσει οι υποψίες, αρνήθηκε ότι εκείνος είχε στοιχηματίσει στον συγκεκριμένο αγώνα. Και καλό θα είναι να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τα συμπεράσματά μας, διότι όλα μπορούν αλλά και όλα δεν μπορούν να συμβούν. Για όσους θυμούνται, άλλη μια βρώμικη ιστορία που είχε αποκαλυφτεί πριν από μερικά χρόνια και αφορούσε την έκδοση μιας ανήλικης κοπέλας, βάσει των στοιχείων που είχαν δημοσιευτεί στον τύπο «φωτογράφιζε» πάλι τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, τελικά όμως αποδείχθηκε ότι δεν αφορούσε εκείνον, όταν δημοσιεύθηκε ολόκληρη η δικογραφία. Έτσι… δεν μπορούμε να πάρουμε θέση.

Είναι, όμως, περίεργο το ότι ποτέ δεν μαθεύτηκε το αποτέλεσμα της εισαγγελικής έρευνας για το παιχνίδι αυτό – και μάλλον ούτε εμείς θα μάθουμε ποτέ, πέρα από τις υποθέσεις που κάνει ο καθένας μας, τι ακριβώς συνέβη τότε.

Την επόμενη αγωνιστική, δηλαδή στις 22 Μαρτίου του 2008 παίζαμε στο γήπεδό μας με τον Ηρακλή – όπως είπαμε εξακολουθούσαμε να είμαστε πρώτοι και θα περίμενε κανείς μια αντίδραση της ομάδας. Όμως η αντίδραση δεν ήρθε… δηλαδή αντί να μπούμε δυνατά στον αγώνα, μπήκαμε πάλι κομπλεξικά και φοβισμένα, με αποτέλεσμα νωρίς – νωρίς να προηγηθεί ο Ηρακλής! Ισοφαρίσαμε γρήγορα (στο 17ο λεπτό) αλλά σε όλο το υπόλοιπο ματς αναλωθήκαμε στις γιόμες και στα γιουρούσια και έτσι αυτό έληξε με 1-1. Άλλοι δυο βαθμοί πεταμένοι και βρεθήκαμε πλέον στη δεύτερη θέση, με 57 βαθμούς, έναντι 56 της ΑΕΚ και 58 του γάβρου…Να σημειώσουμε εδώ ότι αν είχαμε κερδίσει αυτά τα δυο παιχνίδια, θα είχαμε πέντε βαθμούς παραπάνω (3 από την Ξάνθη και 2 από τον Ηρακλή) και ακόμα και με μια ήττα στη συνέχεια, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, πάλι θα παίρναμε το πρωτάθλημα, έστω και με το γεγονός ότι ο γάβρος πήρε τελικά τους τρεις βαθμούς από τον αγώνα του με την Καλαμαριά!

Ύστερα απ’ όλα αυτά αλλά και όλα όσα είχαν προηγηθεί, ο κόσμος ήταν πλέον στα κάγκελα. Πάρα πολύ μπαρούτι είχε μαζευτεί και μια σπίθα αρκούσε να πέσει πάνω του και να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Αυτό όλοι το καταλαβαίνανε, εκτός… από τη διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δηλαδή τον Τζίγγερ και τους παρακρατικούς του, οι οποίοι συνέχιζαν να παίζουν το ίδιο βιολί και να είναι στον κόσμο τους.

Στις 30 Μαρτίου του 2008, στην 27η πλέον αγωνιστική κερδίσαμε τον Πανιώνιο στη Λεωφόρο με 2-1 και έτσι ξαναπεράσαμε πρώτοι στη βαθμολογία (χωρίς όμως πάλι να υπολογίζεται η ένσταση του γάβρου η οποία εκκρεμούσε στα δικαστήρια) με 60 βαθμούς, ενώ η ΑΕΚ είχε 59 κι ο γάβρος 58 – εκμεταλλευτήκαμε δηλαδή τη νίκη της ΑΕΚ επί του γάβρου με 4-0 στο μεταξύ τους παιχνίδι.Έμπαινε πλέον ο τρομερός Απρίλης του 2008 – η αναταραχή ανάμεσα στον κόσμο, η αγανάκτηση για το ότι η ομάδα έχανε πάλι μέσα απ’ τα χέρια της ένα πρωτάθλημα που φαινόταν δικό της (διότι κανείς δεν είχε αυταπάτες ότι ο γάβρος δεν θα έπαιρνε το ματς με την Καλαμαριά στα χαρτιά) και η προσμονή ότι «κάτι θα συνέβαινε» που «θα έφερνε την αλλαγή στον ΠΑΟ» ήταν μεγάλες, όμως ακόμα δεν είχε γίνει λόγος για συλλαλητήριο.

Στις 6 Απρίλη λοιπόν του 2008 ήταν η 28η αγωνιστική και συγκεκριμένα το ματς με τον ΟΦΗ εκτός έδρας.

Όπως πλέον ήταν αναμενόμενο, αντί ο Τζίγγερ και οι παρακρατικοί να συνέλθουν έστω και την τελευταία στιγμή, έκαναν ακριβώς τα ίδια με εκείνα που είχαν κάνει στο ματς με την Ξάνθη, δηλαδή η ΠΑΕ Παναθηναϊκός πήρε όλα τα προοριζόμενα για τους φιλοξενούμενους εισιτήρια για να μην τα πάρουνε οι σύνδεσμοι της Κρήτης που ανήκαν στον Ενιαίο Φορέα της Θύρας 13 – από τους πιο οργανωμένους και μαχητικούς συνδέσμους μας παραδοσιακά. Ενώ και τα «επικοινωνιακά μέσα» τους της κακιάς ώρας δεν σταμάτησαν λεπτό να βρίζουν και να απειλούν, ερήμην της πραγματικότητας που κοντοζύγωνε πλέον εναντίον τους, λες και βρισκόντουσαν σε έναν πλανήτη τρελών! Έτσι, όλη η εβδομάδα πριν κι απ’ αυτόν τον αγώνα πέρασε με τη σχετική φαγωμάρα, ενώ αντίθετα ο κόσμος του ΟΦΗ είχε κινητοποιηθεί, τόσο «για λόγους τιμής» (αν έχουν τέτοιο πράγμα οι οφιτζήδες τέλος πάντων) όσο και επειδή ο ΟΦΗ κινδύνευε με υποβιβασμό.

Στον ίδιο τον αγώνα, ήταν στραβό το κλίμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος, δηλαδή ο διαιτητής Γερμανάκος, που έδωσε ανύπαρκτο πέναλτι στον ΟΦΗ σε δήθεν ανατροπή – θέατρο του Ρουμπάκη από τον Γκούμα μέσα στην περιοχή μας. Αυτά ήταν τελικά τα αποτελέσματα της… συμφωνίας Τζίγγερ – Πέτρου Κόκκαλη, βάσει της οποίας τότε ο Τζίγγερ ήταν πρόεδρος της σουπερλίγδας για να κάθεται να βλέπει να μας σφάζουν! Με αυτό το ανύπαρκτο πέναλτι ο ΟΦΗ άνοιξε το σκορ. Ισοφαρίσαμε με τον Σαλπιγγίδη στο 40΄ αλλά στη συνέχεια δεν παίξαμε καθόλου όπως απαιτούσαν οι περιστάσεις – στο 44΄φάγαμε και δεύτερο γκολ, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο με ακόμα χειρότερη εμφάνιση δεχτήκαμε κι άλλα δυο, με τελικό αποτέλεσμα τη συντριβή με 1-4, η οποία έβαλε τέλος σε κάθε πιθανότητα όχι μόνο για το πρωτάθλημα αλλά ακόμα και για τη δεύτερη θέση της κανονικής περιόδου – για την Ιστορία, όμως, τελικά πήραμε τη δεύτερη θέση εκείνου του πρωταθλήματος αργότερα στα play-off, όταν πλέον είχε έρθει η πολυμετοχικότητα και στη συνέχεια συμμετείχαμε και στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ όπου κάναμε και καλή πορεία.

Ύστερα κι απ’ αυτό, ο κόμπος έφτασε στο χτένι (στην πραγματικότητα άλλωστε αυτό είχε γίνει πολύ νωρίτερα) και ξεκίνησαν οι διεργασίες οι οποίες κατέληξαν μια βδομάδα αργότερα στο Συλλαλητήριο της 13ης Απρίλη του 2008! Άλλωστε το άλλοθι ότι μια κινητοποίηση των οπαδών εναντίον της οικογένειας «θα υπονόμευε την προσπάθεια της ομάδας για το πρωτάθλημα», το οποίο ίσως είχε συγκρατήσει τον κόσμο ως τότε, δεν υπήρχε πλέον – η ομάδα είχε… κατορθώσει, διότι κατόρθωμα από την ανάποδη ήταν, να χάσει από μόνη της το πρωτάθλημα οριστικά.

Όταν λέμε «διεργασίες», εννοούμε την κινητοποίηση των οπαδών, στους δρόμους μέσω των συνθημάτων που γέμισαν τους τοίχους με πρωτοβουλία της Θύρας 13 (ακόμα και σήμερα σώζονται ορισμένα από αυτά!), μέσω της διαδικτυακής κινητοποίησης από το φόρουμ των Green Web Fans, μέσω των SMS με τα οποία διαδιδόταν από… κινητό σε κινητό το συλλαλητήριο και μέσω της… διακριτικής υποστήριξης της ΠΕΚ, η οποία επίσημα δεν συμμετείχε αλλά ανεπίσημα όλος ο κόσμος γνώριζε ότι υποστήριζε το συλλαλητήριο – και πάρα πολύ καλά έκανε! Όπως τότε έκανε και η συμπορευόμενη με την ΠΕΚ οικογένεια Γιαννακόπουλου – το τι κάνει τώρα ο… διάδοχος ας μην το σχολιάσουμε καλύτερα.Για το ίδιο το συλλαλητήριο δεν θα γράψουμε εδώ, διότι το θέμα της σειράς αυτής είναι ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ κι όχι τι έγινε σε εκείνο και μετά από εκείνο.

Χρειάζεται, όμως να συμπληρώσουμε κάποια πράγματα καθώς το γνωστό τζιγγεροπαρακράτος, τόσο εκείνη την εποχή όσο και μετά, δεν σταμάτησε κι ακόμα συνεχίζει να ρίχνει τόνους λάσπη. Δεν μιλάμε μόνο για τους ισχυρισμούς τους για τον όγκο του συλλαλητηρίου με «οκτώ χιλιάδες κόσμο» οι οποίοι απλώς γελοιοποίησαν τους ίδιους σε βαθμό που ούτε καν οι πιο… αφελείς ή σοβαροί υποστηρικτές της οικογένειας τους υιοθετούν – πρόσφατα ο συμπαθέστατος… ό,τι και να λέει, Χουάν Ραμόν Ρότσα σε μια δήλωση που προσπάθησε να κάνει υπέρ της οικογένειας, παραδέχτηκε ότι το συλλαλητήριο είχε 35.000 κόσμο!

Μιλάμε για τις ανοησίες που επιμένουν να διαδίδουν υπογείως ότι «οι τεσσάρες που φάγαμε από Ολυμπιακό στο κύπελλο και ΟΦΗ στο πρωτάθλημα ήταν στημένες» για να εξαγριωθεί ο κόσμος και να ωθηθεί στο συλλαλητήριο.

Δεν μας λένε, όμως, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να στήσει κάποιος αυτά τα δυο παιχνίδια επηρεάζοντας μια ομάδα την οποία έλεγχε πλήρως η οικογένεια και το παρακράτος της, δηλαδή… αυτοί οι ίδιοι που τα λένε – και η οποία είχε συμπεριφερθεί μόλις ένα χρόνο προηγουμένως με ιδιαίτερα ύποπτο τρόπο ΥΠΕΡ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ, όταν «ανεξήγητα» κατέρρευσε για να «διευκολυνθεί» η εκδίωξη του Βίκτορ Μουνιόθ και να έρθει ο… εντελώς πειθαρχικός στο διοικητικό παρακράτος, όμως εντελώς λίγος ως προπονητής μέσα στους αγωνιστικούς χώρους, Ζοζέ Πεσέιρο!

Αν λοιπόν ψάχνουνε για «ενόχους»… τον καθρέφτη τους να κοιτάζουν!

Και αν κοίταζαν τον καθρέφτη τους επί τόσα χρόνια που απαξίωναν την ομάδα δοκιμάζοντας την υπομονή όλου του κόσμου της, στον οποίο επιτίθονταν με λύσσα κι από πάνω και καταλάβαιναν τι έκαναν όλα αυτά τα χρόνια… δεν θα είχαμε σε καμιά περίπτωση φτάσει στη δημιουργία της ΠΕΚ και πολύ περισσότερο στο συλλαλητήριο!

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΑΛΙ ΚΑΙ ΤΗ ΒΡΩΜΙΚΗ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ!

Εδώ τελειώνει αυτό το 13ο μέρος – θα ακολουθήσει ένα «κλείσιμο», δηλαδή άλλη μια έξτρα συνέχεια και θα ολοκληρωθεί η σειρά ετούτη.

«Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ» – ΜΕΡΟΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

Η ιδέα για τη συγγραφή αυτής της σειράς γεννήθηκε από το άρθρο του δημοσιογράφου Τσάρλι Πρωτόπαππα, σύμφωνα με το οποίο το συλλαλητήριο του Απρίλη του 2008 ήταν για τον Παναθηναϊκό «η αρχή της καταστροφής».

Αρχικά σκοπός μου ήταν να δώσω μια σύντομη απάντηση – όταν όμως άρχισα να τη γράφω, χωρίς κι εγώ να το καταλάβω «βυθίστηκα» στα γεγονότα εκείνων των χρόνων, από το 1997 ως το 2008, τα οποία άλλωστε έζησα πολύ έντονα.

Ακόμα περισσότερο έζησα έντονα τα γεγονότα από το 2000 ως το 2008, διότι από τότε αφενός η καταστροφή του Παναθηναϊκού άρχισε να παίρνει πολύ πιο επιθετική μορφή και αφετέρου σιγά-σιγά… άρχισα να εμπλέκομαι κι εγώ σταδιακά στα Παναθηναϊκά πράγματα (ο Θεός δεν θα με συγχωρέσει για το κακό αυτό που έκανα στον εαυτό μου μάλλον…).Όσο έγραφα, τόσο περισσότερο τα ξαναζούσα και με μεγάλη μου έκπληξη, στη συνέχεια είδα ότι το ίδιο κάνατε κι εσείς που τα διαβάζατε – το δικό σας λοιπόν ενδιαφέρον, η δική σας συμβολή και ενθάρρυνση με κράτησε «ζεστό» να συνεχίσω τη σειρά ως το τέλος και να τη μετατρέψω από μια απάντηση στον Τσάρλι σε ένα μικρό σημείωμα Παναθηναϊκής Ιστορίας!

Γράφοντας ξαναέζησα παράλληλα και δικές μου, προσωπικές καταστάσεις, όχι μόνο εκείνες που αφορούσαν τις πίκρες που όλοι δοκιμάζαμε ως Παναθηναϊκοί αλλά και γενικότερες. Το καλοκαίρι του 2006 χώρισα, υπό συνθήκες τότε κάθε άλλο παρά ήρεμες και ειρηνικές και έφυγα από το Κουκάκι όπου έμενα ως παντρεμένος και επέστρεψα στην παλιά μου γειτονιά, στους Αμπελοκήπους.

Όταν το 2007 ανακοινώθηκε η επιστροφή του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο, σκεπτόμουν για… παρηγοριά σε όσα είχα περάσει ότι «τουλάχιστον ουδέν κακόν αμιγές καλού… αν μη τι άλλο θα μπορώ να πηγαίνω κάθε Κυριακή με τα πόδια στο γήπεδο να βλέπω τον Παναθηναϊκό…» κλπ. – είμαι βέβαιος ότι πολλοί από σας έχετε κάνει σε αντίστοιχες καταστάσεις σας ανάλογες σκέψεις. Αλλά αντί να συμβεί αυτό, έμεινα έξω από το γήπεδο! – αρχικά επειδή μπήκα στη μαύρη λίστα κατόχων διαρκείας των αθλιόψυχων που διοικούσαν τότε την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Κώστα Γκόντζου, Γιάννη Ανδρέου (του γνωστού «ζουν ανάμεσά μας»), Χρήστου Αθανασόπουλου (Θεός σχωρέστον όπως και νάχει…) και όλων των άλλων «λουλουδιών» της εποχής εκείνης… και στη συνέχεια, επιπρόσθετα, λόγω της αποχής του Ενιαίου Φορέα της Θύρας 13!

Καταλαβαίνετε λοιπόν με πόση ψυχική ένταση, όλο και περισσότερη από συνέχεια σε συνέχεια, γράφτηκαν αυτά τα κείμενα…Και όσα χρόνια κι αν περάσουν ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΙ ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ ΤΟΤΕ.Αλλά να μη σας κουράζω άλλο με τα δικά μου βιώματα και ας κάνουμε μια σύνοψη όσων διαβάσατε στα προηγούμενα δεκατρία μέρη της σειράς αυτής.

Ήταν λοιπόν το συλλαλητήριο του 2008 «η αρχή της καταστροφής» για τον Παναθηναϊκό;Ας ορίσουμε πρώτα τι σημαίνει «αρχή της καταστροφής».

Βάσει της… κοινής λογικής σημαίνει ότι είχαμε μια καλή ή έστω ανεκτή κατάσταση, την οποία με τις ενέργειές μας (το συλλαλητήριο δηλαδή του 2008 κι όσα επακολούθησαν), τη «χαλάσαμε» και ρίξαμε τον Παναθηναϊκό «στα βράχια», όπως είναι της μόδας να λέγεται!

Ήταν τέτοια η κατάσταση όμως;

Ας το αναλύσουμε σε… δεκατρία σημεία!

(1) Έπαιρνε ο Παναθηναϊκός τίτλους; Η απάντηση είναι ΟΧΙ – και μάλιστα είχε πάψει να τους παίρνει από το 1996.

(2) Τον έσφαζε η διαιτησία και ήταν εντελώς ανυπόληπτος και περίγελως στους «θεσμούς και τα όργανα»; Η απάντηση είναι ΝΑΙ – και σε αυτό… ούτε οι πιο φανατικοί νοσταλγοί μπορούν να διαφωνήσουν.

(3) Προσπαθούσε η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός να προστατεύσει την ομάδα από το κυνηγητό; Προφανώς ΟΧΙ – εκτός αν θεωρήσουμε ως «προστασία» τα DVD, τα κρασιά και γενικά την αντιμετώπιση του στυλ «δεν είναι σωστό αυτό που κάμνετε κύριοι» – μια αντιμετώπιση η οποία θυμίζει πολύ εκείνη του… Βαρουφάκη απέναντι στους Ευρωπαίους, όπου τους έκανε… μαθήματα ηθικής λες και θα τους άλλαζε γνώμη! Τελικά… όλα έχουν συμβεί ΠΡΩΤΑ στον Παναθηναϊκό και ΥΣΤΕΡΑ στην Ελλάδα γενικότερα!

(4) Μήπως, όμως, η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν προστάτευε την ομάδα για λόγους «ηθικής», επειδή «δεν ήθελε να γίνει σαν αυτούς»; Ήδη απάντησα στο πέμπτο μέρος αυτής της σειράς σε αυτό τον ισχυρισμό των νοσταλγών. ΟΧΙ, δεν ήταν καθόλου ηθική αυτή η αντιμετώπιση. Συγκεκριμένα έγραψα τότε τα εξής: «Απολύτως αδιαπραγμάτευτη γνώμη μας είναι ότι αν ο Τζίγγερ και γενικά η οικογένεια Βαρδινογιάννη είχαν… τέτοιου είδους “ηθική” σε όλες τις άλλες δραστηριότητές τους, δεν θα είχαν γίνει η πιο ισχυρή επιχειρηματική οικογένεια στην Ελλάδα αλλά… θα είχαν παραμείνει στην Επισκοπή να βόσκουν πρόβατα και ούτε θα είχαμε ακούσει ποτέ γι’ αυτούς!

Φανταζόμαστε ότι αυτό είναι θέμα… κοινής λογικής και δε χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, σωστά;

Εκτός, όμως, από αυτό, τι σημαίνει τελικά “ηθικό”; Είναι ηθικό να μην αντιδράς απέναντι σε ένα κλέφτη ή σε ένα νταβατζή; Πρέπει να τον αφήνεις να σε κλέβει και να σε εξευτελίζει; Και καλά να κλέβει ή να εξευτελίζει εσένα προσωπικά – μπορεί να είσαι και… μαζοχιστής και να σου αρέσει στην τελική! Όμως, πώς έχεις δικαίωμα να τον αφήνεις να κάνει το ίδιο και εναντίον του κόσμου, για τον οποίο ΕΧΕΙΣ ΕΥΘΥΝΗ σαν ιδιοκτήτης μιας μεγάλης ομάδας;

Και ασφαλώς… για να σταματήσεις τον κλέφτη και τον νταβατζή δεν είναι αρκετό να του λες, με τα… DVD, τα κρασιά και τις κλαψοανακοινώσεις της ΠΑΕ ότι “δεν είναι σωστό αυτό που κάμνετε αγαπητέ μου κύριε”! Αν λοιπόν δεν κάνεις τίποτα για να σταματήσεις τον κλέφτη και τον νταβατζή, δεν είσαι ηθικός. Ακόμα κι αν εσύ δεν κλέβεις, είσαι ΑΝΗΘΙΚΟΣ έμμεσα, διότι τον αφήνεις να διασπείρει τη δική του ανηθικότητα και να δηλητηριάζει τα πάντα – και τελικά να καταστρέφει το “προϊόν” το οποίο υποτίθεται ότι σε ενδιαφέρει, το ποδόσφαιρο δηλαδή, για να μιλήσουμε κι εμείς “τεχνοκρατικά”.

Και αυτό επίσης φανταζόμαστε ότι είναι θέμα… κοινής λογικής και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο, σωστά;».Στην πραγματικότητα βέβαια συνέβαινε κάτι ακόμα χειρότερο, δηλαδή δεν υπήρχε απλώς μια λαθεμένη αντίληψη περί ηθικής αλλά ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΚΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΣΤΟ ΓΑΒΡΟ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΚΚΑΛΗ.

(5) Ακόμα όμως κι αν πιστέψουμε ότι η έλλειψη προστασίας οφειλόταν στην ηθική, μήπως αν μη τι άλλο η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός προσπάθησε να ευχαριστήσει τον κόσμο φέρνοντας παιχταράδες, προσφέροντας θέαμα κλπ.; Απάντησα ήδη και σε αυτό – μέχρι το 2003, όσο δηλαδή ήταν πρόεδρος ο Φιλιππίδης, λόγω των μεγάλων εσόδων που υπήρχαν τότε από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, έγιναν κάποιες πραγματικά καλές μεταγραφές, αν και ακόμα και τότε πάντα έλειπε αυτό το μικρό κομμάτι που έπρεπε να προστεθεί για να συμπληρωθεί το παζλ.

Όμως, από το 2004 και μετά, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά και η ομάδα υποβαθμίστηκε αφάνταστα, διότι φορτώθηκε με ένα σωρό παλτά! Ξαναθυμίζω ΜΟΝΑΧΑ και… αυστηρά όσους ήταν ολοφάνερο πως δεν θα πρόσφεραν από την αρχή, όχι και κάποιους άλλους για τους οποίους, έστω και με πολύ μεγάλη δόση επιείκειας θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι απλώς «δεν βγήκαν» αν και ήταν ελπιδοφόροι. Κρατήστε λοιπόν την αναπνοή σας: Μάριτς, Άντριτς, Μίτου, Σκάτσελ, Ραγκουέλ, Μπικόφσκι, Βόουτερ, Κονσεϊσάο, Μπίστσαν, Σέριτς, Νίλσον, Τόργκελε, Άντονσον, Μπόβιο, Ρομέρο, Ενακαρίρε και σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους μισθοφόρους, που δεν είχαν διάθεση να προσφέρουν στ’ αλήθεια, Μανούτσο και Ποστίγκα – δεκαέξι παλτά και δυο μισθοφόροι που έκαναν το «αγροτικό» τους σε μόλις τέσσερα χρόνια, ενώ παράλληλα οι καλοί παίκτες που είχαμε είτε αποσύρονταν είτε… χαρίζονταν στο γάβρο, όπως ο Νικοπολίδης και ο Κωνσταντίνου είτε διώχνονταν από πείσμα, όπως ο Κυργιάκος είτε… παρά λίγο να τους κόψει η διοίκηση την καριέρα χάνοντας παράλληλα και βλακωδώς και χρήματα, όπως στην περίπτωση του Γκέκα είτε τους κατέστρεφε, όπως τον Νίνη.Επομένως,

ΟΧΙ, κάθε άλλο παρά προσπάθησε η διοίκηση να ευχαριστήσει τον κόσμο.

(6) Μήπως όμως η διοίκηση έφερε όλους αυτούς επειδή «δεν είχε λεφτά διότι μας τα έκλεβε ο γάβρος που έμπαινε στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ ενώ εμείς όχι»; ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΙΣΧΥΕΙ… διότι στις περιόδους 2003-2004, 2004-2005 και 2005-2006, δηλαδή για τρεις συνεχόμενες χρονιές, συμμετείχαμε κι εμείς στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ, έστω και χωρίς τις προηγούμενες επιτυχίες! Και σε αυτές τις τρεις χρονιές πρέπει να προσθέσουμε και τη χρονιά 2002-2003, στην οποία είχαμε την πολύ καλή πορεία στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Επομένως ΛΕΦΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ – αλλά αντί να επενδυθούν στην ομάδα, μπήκαν στις τσέπες της οικογένειας. ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ.

(6+1) Μήπως παρ’ όλα αυτά, αν μη τι άλλο, έγινε προσπάθεια να βγουν παίκτες από τις Ακαδημίες, όπως τα προηγούμενα χρόνια και όπως ακόμα – ακόμα… και επί Αλαφούζου;ΟΥΤΕ ΚΑΤΑ ΔΙΑΝΟΙΑ – κανένας παίκτης της πρώτης ομάδας δεν βγήκε από τις Ακαδημίες μας στην περίοδο 2000-2008! Κι αν ξεχνάμε κάποιον, τον ξεχνάμε διότι… ούτε που θα τον είδαμε στην πραγματικότητα.

(8 Μήπως τουλάχιστον η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός προσπάθησε με ειλικρίνεια και «αντρικά» να εξηγήσει στον κόσμο ποια ήταν κατά τη γνώμη της η κατάσταση ώστε να τον συσπειρώσει γύρω από την ομάδα και «να γίνουμε μια οικογένεια»; ΕΔΩ ΓΕΛΑΝΕ (ΚΑΙ ΚΛΑΙΝΕ) ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ – αν αρχίσω να γράφω έστω και συνοπτικά για τα εγκλήματα που έγιναν γύρω από αυτό το θέμα… θα ξαναγράψω ολόκληρη τη σειρά από την αρχή! Τέλος πάντων… όλοι γνωρίζουμε ότι το μόνο που απασχολούσε τότε τη διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, τυπική και… πραγματική, ήταν Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ.

(9) Μήπως, ωστόσο, με όλα αυτά τα προβλήματα, η διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός προσπαθούσε να διεκδικήσει τους τίτλους με όσα μέσα διέθετε;ΟΧΙ, ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ. Όχι μόνο δεν προσπαθούσε αλλά επανειλημμένα, «κατ’ εξακολούθησιν» και «κατά συρροήν», όπως λέμε εμείς οι νομικοί, ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ! Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τη Ριζούπολη με τον εξαφανισμένο Φιλιππίδη και τον τρόπο που ρίχτηκε η ομάδα βορά στο οργανωμένο σχέδιο τραμπουκισμού των γάβρων; Τα όσα επακολούθησαν ύστερα από τη Ριζούπολη, όπου η διοίκηση και το διοικητικό παρακράτος… συνέχαιραν το γάβρο για το «δίκαιο» πρωτάθλημα που πήρε (γνωστό είναι σε όλους το σχετικό εξώφυλλο της «DERBY News»); Το χάρισμα στο γάβρο του πρωταθλήματος του 2004-2005; Το στήσιμο που δέχτηκε η ομάδα εκ των έσω την περίοδο 2006-2007 και την αποπομπή του Μουνιόθ; Τον λυσσασμένο πόλεμο κατά του κόσμου, τη δημιουργία των «Γνήσιων» και τις απειλές για «εκδίκηση» και «οριστικό ξεκαθάρισμα» αν παίρναμε το πρωτάθλημα του 2007-2008, που φυσικά έτσι… πώς να το παίρναμε; ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ.

(10) Μήπως, αν μη τι άλλο, η διοίκηση προσπάθησε να κάνει τους παίκτες να παίζουν όσο καλύτερα μπορούσαν και να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούσαν; ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΠΩΣ ΟΧΙ… αντίθετα καλλιέργησε το κόμπλεξ και τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία τους, η οποία τελικά οδήγησε και σε ύποπτες συμπεριφορές, όπως στις περιόδους 2006-2007 και 2007-2008. Είδαμε τι «μήνυμα» έδωσε για παράδειγμα στους παίκτες με τη διάλυση της ομάδας της Ριζούπολης («εμείς στήνουμε ή είμαστε ανίκανοι, εσείς την πληρώνετε»), την περίπτωση ειδικά του Νικοπολίδη («από μας μην περιμένετε, πηγαίνετε στο γάβρο που είναι το καλό το μαγαζί»), την περίπτωση του Γκέκα («όλοι είστε αναλώσιμοι και μόνο αν την κάνετε για έξω θα βρείτε την τύχη σας») και την περίπτωση του Νίνη («όποιος χαλάει την πιάτσα, μαύρο φίδι τον έφαγε») και ένα σωρό άλλα παραδείγματα, όπως π.χ. τη μετατροπή του Έκι Γκονζάλες σε «κυβερνητικό εκπρόσωπο».

(11) «Ναι αλλά η ομάδα με την οικογένεια πετούσε στην Ευρώπη και την έτρεμαν όλοι», μας λένε οι νοσταλγοί.Αυτό ίσχυε περιστασιακά (καθόλου πάντα) ως το 2003 – και ας μη μπούμε τώρα στην κουβέντα για το τι άλλο θα μπορούσε να είχε γίνει ώστε να κατακτούσαμε ακόμα και κάποιον ευρωπαϊκό τίτλο.Από το 2004 ως το 2008, όμως, είδαμε ότι η πτώση και απαξίωση στην Ευρώπη ήταν ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ – υποβιβαστήκαμε από το τσάμπιονς ληγκ στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου και σε αυτό τίποτα δεν κάναμε και αρχίσαμε ΣΕ ΜΟΝΙΜΗ ΒΑΣΗ να είμαστε «μικρομεσαίοι» και μη υπολογίσιμη δύναμη.Και για να πάμε και λίγο πιο μπροστά στο χρόνο: Η ομάδα στην Ευρώπη ξαναέγινε ανταγωνιστική επί της «καταστροφικής» πολυμετοχικότητας. Την περίοδο του 2008-2009 πέρασε τον καθόλου εύκολο όμιλο του τσάμπιονς ληγκ, με Ίντερ, Βέρντερ Βρέμης και Ανόρθωση. Την περίοδο 2009-2010 είχαμε τρομερά δύσκολη κλήρωση για την είσοδο στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ (με την Ατλέτικο Μαδρίτης), δεν τα καταφέραμε και πήγαμε στο Γιουρόπα Ληγκ. Όμως στη συνέχεια περάσαμε αυτόν τον όμιλο του Γιουρόπα Ληγκ και ύστερα κάναμε τη μεγάλη πρόκριση επί της Ρόμα. Την περίοδο 2010-1011, όταν πλέον η πολυμετοχικότητα ήταν σε κρίση, πάλι παρ’ όλα αυτά συμμετείχαμε στον όμιλο του τσάμπιονς ληγκ (όπου δεν πήγαμε καλά, ήρθαμε τέταρτοι).Και την περίοδο 2011-2012, δηλαδή ΠΑΛΙ ΟΤΑΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ Ο ΤΖΙΓΓΕΡ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΟΝΤΙΚΑ, τι κάναμε στην Ευρώπη; Πρώτα αποκλειστήκαμε από το τσάμπιονς ληγκ από την Οντένσε (!!!) και ύστερα αποκλειστήκαμε και στο Γιουρόπα Ληγκ από τη Μακαμπί Τελ Αβίβ (!!!) – δηλαδή ενώ επί πολυμετοχικότητας κάτι κάναμε, ύστερα… ΗΡΘΕ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΠΙ ΤΖΙΓΓΕΡ ΠΑΛΙ!

(12) «Ναι εντάξει αλλά τότε δεν χρωστούσαμε» – μας κουνάνε το δάχτυλο οι νοσταλγοί.Μα και αλήθεια να είναι (που δεν είναι) ότι «τότε δεν χρωστούσαμε», αυτό κάνει τη διοίκηση της ομάδας από την οικογένεια, ιδιαίτερα από το 2004-2005 και μετά ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ – διότι τελικά αυτό που εμείς βλέπαμε από την ομάδα… δεν διέφερε και τόσο πολύ από αυτό που βλέπουμε σήμερα, παρά την υποτιθέμενη οικονομική άνεση που είχαμε τότε (που δεν είχαμε διότι η οικογένεια δεν ήθελε να είχαμε) σε σχέση με σήμερα!

(13) Τέλος, με όσα λάθη κι αν έκανε (που έκανε) και η πολυμετοχικότητα, ο «εγγυητής» Τζίγγερ ξαναπήρε την ομάδα, έστω και με το ιδιόμορφο «παρκάρισμα μετοχών» και την ανάθεσή της στον Γόντικα. ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ ΤΕΛΙΚΑ; Την έδωσε ΤΖΑΜΠΑ στον Αλαφούζο! Δηλαδή ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ αυτός ευθύνεται – έστω και αν στο θέμα ειδικά αυτό υπάρχουν ευθύνες ΚΑΙ ΤΩΝ «ΑΛΛΩΝ», δηλαδή του Γιαννακόπουλου, του Βγενόπουλου και του Πατέρα. ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΜΩΣ Ο ΤΖΙΓΓΕΡ ΤΗΝ ΠΗΡΕ.

Πιστεύω ότι ύστερα απ’ όλα αυτά αποδείχθηκε…… ότι το συλλαλητήριο σε καμιά περίπτωση δεν ήταν «η αρχή της καταστροφής». Η καταστροφή είχε αρχίσει ΗΔΗ να επέρχεται – και αν δεν προσμετρήσουμε ό,τι έγινε προηγουμένως (από το 1997 δηλαδή ή και από το… 1979 ίσως), σίγουρα άρχισε να επέρχεται από τη Ριζούπολη και μετά – το νταμπλ του 2004 που πήραμε, ήταν απλώς ένας φερετζές που μας την έκρυψε για λίγο, όμως ύστερα φάνηκε σε όλες τις διαστάσεις της!

Το συλλαλητήριο του 2008 και στη συνέχεια η πολυμετοχικότητα ήταν ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΗΔΗ ΑΡΧΙΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. Και επειδή αυτή η προσπάθεια απέτυχε, η καταστροφή ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ (ΚΑΙ ΟΧΙ «ΑΡΧΙΣΕ») μέχρι που φτάσαμε στο σημείο που είμαστε σήμερα.

Με βασικούς υπεύθυνους για όλες τις καταστροφές ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ, δηλαδή την οικογένεια Βαρδινογιάννη που μας ταλαιπωρεί ακόμα!

Εδώ τελειώνει η σειρά ετούτη. Το αν θα υπάρξει συνέχεια και ποια μορφή θα έχει (αν υπάρξει, ξαναλέω)… θα το δούμε.