Λάππας στο Prasinoforos.gr: «Πολύ σημαντικό ότι καταφέραμε να πάρουμε πόντο κόντρα στον πρωταθλητή»

O πρώην «πράσινος» και νυν παίκτης του Μίλωνα, Ηλίας Λάππας, μιλήσε αποκλειστικά στο Prasinoforos.gr, μετά το τέλος της αναμέτρησης στο κλειστό του Αγίου Θωμά, για την επανέναρξη του πρωταθλήματος, τη δυσκολία της επιστροφής στα γήπεδα μετά από μήνες απραξίας, αλλά και για την κληρονομιά του Βόλεϊ.

Αναλυτικά:

Για την επανεκκίνηση του πρωταθλήματος:

«Είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί μπήκαμε επιτέλους να κάνουμε αυτό που αγαπάμε μετά από δυόμιση μήνες. Θέλει προσοχή, να τηρούμε όλα τα πρωτόκολλα ώστε να παραμείνουμε ανοιχτοί μη τυχόν και ξανακλείσουμε και ελπίζω σιγά – σιγά αυτό ο ιός να φύγει και να μην ξαναγυρίσει.»

Πόσο σας δυσκόλεψε να έρθετε σήμερα να αγωνιστείτε μετά από τόσο καιρό, χωρίς προπονήσεις και χωρίς φιλικά προετοιμασίας;

«Σίγουρα ήταν δύσκολο και φαίνεται πως πολλές ομάδες δεν είναι έτοιμες. Ο Παναθηναϊκός φαίνεται ξεκάθαρα. Κόντρα στον πρωταθλητή δώσαμε ότι μπορούσαμε και πήραμε πόντο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ίσως μπορούσαμε να πάρουμε και τη νίκη, αλλά αυτό δεν έχει σημασία.»

Πάντα τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό είναι ιδιαίτερα για εσένα γιατί ξέρεις πως ο κόσμος του σε αγαπάει. Ένα μήνυμα για αυτόν;

«Υπομονή. Είναι μακριά από τον χώρο που αγαπάνε και ελπίζω σύντομα να επανέλθουν σε αυτόν γιατί είναι ένα γήπεδο με εκπληκτική ατμόσφαιρα, όπως έγινε και στο Λιγκ Καπ. Ελπίζω να επιστρέψουν όλοι οι φίλαθλοι για να μπορέσουμε και εμείς οι αθλητές να αισθανθούμε τη ζεστασιά του και να αποδώσουμε καλύτερα μέσα στο γήπεδο.»

Ένα σχόλιο για εσένα, τον Πανταλέων, τον Ανδρεάδη και τον Στεφάνου;

«Είμαστε οι μεγάλοι. Η άποψη μου είναι ότι δεν θα έπρεπε να είμαστε μέσα στο γήπεδο. Θα έπρεπε να υπήρχαν νέα παιδιά και εμάς να μας είχαν στον πάγκο είτε σαν προπονητές είτε σαν μάνατζερ ή οτιδήποτε άλλο. Αλλά το χαιρόμαστε που είμαστε στο γήπεδο, αν δεν το κάναμε θα είχαμε φύγει. Η αγάπη για το άθλημα είναι αυτή που μας κρατάει. Κάθε καλοκαίρι λέω θα σταματήσω, θα σταματήσω, αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Επιστρέφω γιατί αν δεν το κάνω, ξέρω ότι θα μου λείψει πολύ.»