Ο Ιβάν, ο Αλαφούζος και όταν γνώρισα τον Τερίμ…

    Ο Νίκος Μποζιονέλος, σοκαρισμένος όπως όλοι μας, προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις…

    Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς σε αυτά τα δυόμισι χρόνια γέμισε την καρδιά μας, επανέφερε τον Παναθηναϊκό στην πρώτη γραμμή, προσέφερε με την παρουσία του ήθος στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα κερδίζοντας την εκτίμηση και φίλων αντίπαλων ομάδων (και δίκαια), ωστόσο δεν ήταν (εξίσου δίκαια) άμοιρος κριτικής. Θυμίζω ότι στο άρθρο μου μετά τη Ρεν, που μερικούς από εσάς τόσο σας έχει ενοχλήσει, ήταν κριτική επί των επιλογών του ως προπονητή.

    Εξ όσων γνωρίζω εδώ και καιρό και εξ όσων μαθαίνω εδώ και λίγη ώρα, η αποπομπή του Ιβάν από τον «πράσινο» πάγκο δεν έχει να κάνει τόσο με το επιχείρημα «δεν μπορεί να τον πάει παραπάνω», όσο με τα δικά του κολλήματα: ο Γιοβάνοβιτς όταν αποκτά παίκτη, τον ξεψαχνίζει. Αν δεν τον εμπιστεύεται, τον καίει. Τα παραδείγματα, πολλά. Υπήρχαν σωρεία ονομάτων προτεινόμενα στον Παναθηναϊκό (με κορυφαίο του Μπακασέτα για τη θέση του Μπέρναρ, που πωλείται), στο δεύτερο δεν ήταν αρνητικός, στο πρώτο ήταν. Γνωρίζω επίσης καλά πως τον περσινό Ιανουάριο ο Γιάννης Αλαφούζος σχεδόν τον παρακαλούσε να πάρει κι άλλους παίκτες, πλην Μαντσίνι (για τα να λέμε όλα).

    Όχι, δεν στέκει πως «ο Ιβάν δεν μπορούσε να τον πάει ψηλότερα», αλλά στέκουν τα επιχειρήματα (δεν είμαστε τυφλοί…) με τα κολλήματά του με παίκτες, με τα συστήματα, με τις καθυστερημένες αλλαγές κλπ.

    Στο ερώτημα, ωστόσο, αν είσαι σωστή η αποπομπή του Ιβάν, η απάντηση είναι μία: κατηγορηματικά όχι!

    Δεν αλλάζεις προπονητή μεσούσης της σεζόν (όπως πράττει συχνά ο Ολυμπιακός, και τα είδαμε τα χαΐρια τους…) ενώ διεκδικείς δύο τρόπαια.

    Δεν αλλάζεις προπονητή μεσούσης της σεζόν όταν η ομάδα έχει χτιστεί από τον ίδιο, για τα δικά του πλάνα, με τη δική του οπτική – εκτός κι αν είσαι 15 βαθμούς πίσω από τον κορυφή, που δεν είσαι.

    Δεν διώχνεις κοτζάμ Γιοβάνοβιτς για ένα καπρίτσιο…

    Δείτε τον Ραζβάν Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ: πόσες φορές έφτασε κοντά στην απόλυση, πόσες φορές η ομάδα σερνόταν κλπ. Δείτε τον και φέτος. Και τώρα. Απόρροια εμπιστοσύνης, είναι αυτό…

    Ευχαριστούμε, κόουτς Ιβάν, που μας έκανες να ξαναπάμε στο γήπεδο…

    Τέσπα, που λέτε κι εσείς οι νέοι. Άπαντες κρίνονται από τις αποφάσεις τους κι άπαντες θα κριθούν και από αυτή.

    Φατίχ Τερίμ, λοιπόν. Επιτρέψτε μου, έχοντας αναλύσει το τουρκικό πρωτάθλημα ως και προ λίγων ετών για 16 σερί σεζόν για διάφορα στοιχηματικά ΜΜΕ, έφτασα σε κάποια φάση να γνωρίζω απέξω κι ανακατωτά την ενδεκάδα της Ντιγιαρμπακίρσπορ και όχι του Ατρόμητου, να γνωρίζω πώς προπονεί ο Ισμαήλ Καρτάλ και όχι ο Γιώργος Δώνης. Και με τον ίδιο τον Τερίμ είχαμε γνωριστεί.

    Ήταν το βράδυ του Ελλάδα – Τουρκία 1-4 στο Καραϊσκάκη: γιογιό μας είχαν κάνει ο Τερίμ από τον πάγκο και ο Καραντενίζ στο γήπεδο. Πήγα κατόπιν στο ξενοδοχείο να τον γνωρίσω, είχε μεσολαβήσει Τούρκος συνάδελφος. Έμεινα εντέλει να τα… πίνω, με τον «ιμπαρατόρ» (σ.σ. αυτοκράτορα) Τερίμ ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Να μιλάμε για τη Γαλατασαράι (που αγαπά περισσότερο κι από τη γυναίκα του), για τον τελικό με την Άρσεναλ, για την εθνική Τουρκίας, για τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας (μας λατρεύει), για την οικογένειά του. Με δυνατό γέλιο εκείνη η κουβέντα. Μάλιστα, μόλις του είπα ότι δεν είχα τότε κάποια σχέση, μου πρότεινε να με παντρέψει με μια από τις κόρες του, την Μπουσέ!

    Ωραίος τύπος για κουβέντα. Όχι απλά ωραίος, μυθικός προπονητής για το τουρκικό ποδόσφαιρο. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια πρακτικά είχε αποσυρθεί, όσοι είδαμε το (προπαγανδιστικό, η αλήθεια είναι) ντοκιμαντέρ του Netflix, αυτό καταλάβαμε. Στο εν λόγω ντοκιμαντέρ, για τον Τερίμ, δεν υπήρξε ούτε μια αναφορά, ούτε καν βίντεο με γκολ, του Χακάν Σουκούρ (καθότι γκιουλενιστής, άρα εχθρός του Ερντογάν, άρα εχθρός της χώρας).

    Να ερχόταν ο Τερίμ, στα 70 του, σε θέση συμβούλου ή τεχνικού διευθυντή, να το καταλάβω. Να φέρνεις έναν 70χρονο για τον πάγκο μιας ομάδας 100%… αλλουνού, είναι παρανοϊκό. Και τι περιμένουμε, να πάρει φέτος ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα με τον Τερίμ στον πάγκο; Όλα τα έχω δει σε αυτό το άθλημα, αυτό όμως δεν νομίζω…

    Εν κατακλείδι: αψυχολόγητη, ακαταλαβίστικη έως παρανοϊκή επιλογή Αλαφούζου. Και ΟΚ, ο Γιοβάνοβιτς κάποια στιγμή θα έφευγε: φέρνεις έναν καλύτερο προπονητή. Όχι έναν πρώην προπονητή…

    ΥΓ1. Ιβάν, σε ευχαριστούμε που μας έκανες να ερωτευτούμε ξανά την ομάδα. Ουδείς άλλος θα τα είχε καταφέρει…

    ΥΓ2. Μπήκα, κι εγώ, στο Threads. Θα με βρείτε ΕΔΩ.

    ΥΓ3. Αν είσαι socialιστής, τα λέμε και από το Facebook, το Instagram αλλά και το Twitter.

    0 0 Ψήφοι
    Article Rating
    Subscribe
    Notify of
    guest
    0 Comments
    Inline Feedbacks
    Δείτε όλα τα ασχόλια