• Monday, May 20, 2019

Ο μύθος Ντομινίκ Γουίλκινς

Γράφει ο Βασίλης Ντούτσης. Ο Ντομινίκ Γουίλκινς γεννήθηκε στο Παρίσι το 1960, κι αυτό γιατί ο πατέρας του, ήταν τότε αξιωματικός του Αμερικάνικου στρατού.

Πήγε κολλέγιο στο περίφημο Νόρθ Καρολάινα και επελέγη στο νο 3 του ντράφτ του 1982 από τους Γιούτα Τζάζ, στους οποίους δεν έπαιξε ποτέ, καθώς τον αντάλλαξαν με άλλον παίκτη με τους Ατλάντα Χώκς. Με τα γεράκια έπαιξε 12 χρόνια και έκανε πράγματα και θαύματα. Αμέτρητα προσωπικά ρεκόρ, 8ος σκόρερ όλων των εποχών του NBA, πρώτος σκόρερ την σαιζόν 1985-86, αλλά εκείνο που έγραψε ιστορία είναι οι ομηρικές μάχες, που έδωσε με τον τεράστιο Μάικλ Τζόρνταν στους διαγωνισμούς καρφωμάτων στα όλ στάρ γκέιμ. Είναι ο μόνος που έχει κερδίσει τον Τζόρνταν σε διαγωνισμό καρφωμάτων κι αυτό λαμβάνει χώρα το 1985. Ο Τζόρνταν παίρνει ρεβάνς το 1988, αλλά είναι πολλοί εκείνοι που υποστηρίζουν, ότι και σε αυτόν τον διαγωνισμό ο Ντομινίκ άξιζε την νίκη, αλλά η επιτροπή μερολήπτισε υπέρ του Τζόρνταν, γιατί ο διαγωνισμός διεξήχθη στο Σικάγο, που ήταν έδρα του Τζόρνταν.

Ο Γουίλκινς τελείωσε την καριέρα του στο NBA χωρίς να κατακτήσει πρωτάθλημα με τις ομάδες που έπαιξε. Έχω την αίσθηση ότι συγκυριακά και μόνο δεν το κατόρθωσε. Στους τελικούς της Ανατολής το 1987 ήταν η φορά που έφτασε πιό κοντά από ποτέ. Οι χώκς πάνε την σειρά σε έβδομο τελικό κόντρα στους πανίσχυρους Σέλτικς των Μπέρντ και Μάκ Χέιλ. Είναι μια ανάσα από την νίκη στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Τότε ένα από τα πιο τρελά buzzer beater του Λάρυ Μπέρντ στην ιστορία των τελικών, στέλνει το παιχνίδι στην παράταση. Εκεί οι Χώκς χάνουν στο καλάθι στην δεύτερη παράταση του αγώνα και αποχαιρετούν το όνειρο. Το 1994 όμως έρχεται μια πρόταση από την μικρή ελλάδα και τους αδερφούς Γιαννακόπουλου. Ο Ντομινικ την απορρίπτει για να δοκιμάσει την τύχη του στους Σέλτικς, πιστεύοντας στο όνειρο της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος. Η γενιά των πρωταθλητών Μπέρντ, Μακ Χέιλ,Πάρις και Ντένις Τζόνσον έχει γεράσει όμως και έχει ανατείλει καλά το άστρο του Τζόρνταν και των Μπούλς, και η χρονιά κλείνει απογοητευτικά με τα ποσοστά του Γουίλκινς ιδιαίτερα χαμηλά σε συγκρίσει με εκείνα που είχε στους Χώκς.

Το 1995 είναι πιά 35 ετών και τότε έρχεται και δεύτερη πρόταση από τους αδερφούς Γιαννακόπουλου, ώστε να έρθει να παίξει στην Ευρώπη και τον Παναθηναικό. Του προσφέρουν το τρελό ποσό των 7 εκατομμυρίων δολλαρίων για διετές συμβόλαιο. Αυτήν την φορά δεν αρνείται και παίρνει το αεροπλάνο για την Αθήνα. Φτάνει στην Αθήνα την 1η Σεπτεμβρίου 1995. Στο αεροδρόμιο πανζουρλισμός, καθώς πέντε χιλιάδες οπαδοί του Παναθηναικού, του ετοιμάζουν αποθεωτική υποδοχή. Κάποια στιγμή μέσα στον πανικό, χάνει την γυναίκα του, την οποία την βρίσκει τελικά δύο ώρες μετά στο ξενοδοχείο. Στις πρώτες δηλώσεις του, λέει ότι τέτοια υποδοχή δεν του έχει ξανασυμβεί στην ζωή του. Στην πρώτη προπόνηση στο ΟΑΚΑ βρίσκονται 20000 οπαδοί του Παναθηναικού. Η χρονιά ξεκινάει πολύ καλά για τον Ντομινίκ, αλλά δεν άργησαν να έρθουν τα πρώτα προβλήματα με τον τότε προπονητή του Παναθηναικού, Μπόζινταρ Μάλκοβιτς. Ο Μάλκοβιτς, ο οποίος ήταν ένας πολύ καλός προπονητής, με τρομερό βιογραφικό, αλλά είχε ένα μεγάλο ελάττωμα.

Ήταν υπέρμετρα εγωπαθής και αρνιόταν πεισματικά να αλλάξει κάποια πράγματα στην προπονητική του φιλοσοφία. Δεν υπολόγισε καθόλου ότι το μπάσκετ στην Αμερική είναι τελείως διαφορετικό έν σχέσει με την Ευρώπη. Επέβαλλε στον Γουίλκινς να κάνει πρωινές προπονήσεις, κάτι που ήταν έξω από την μέχρι εκείνη την στιγμή μπασκετική ζωή του Αμερικανού. Τον έβαλε να παίζει στην θέση 3 στην ομαδα, παρόλο που είχε τον Αλβέρτη στην θέση αυτή, και δεν άφηνε τον Γουίλκινς να παίζει στο τέσσερα, που του ταίριαζε περισσότερο στην σωματοδομή του, αλλά και στο run en gun παιχνίδι του, που του άρμοζε. Παρόλα αυτά η χρονιά κύλησε ομαλά και ο Γουίλκινς εξελίσσεται σε δήμιο του Ολυμπιακού, τον οποίο αποκλείει μόνος του στον προημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, και αργότερα οδηγεί τον Παναθηναικό στην κατάκτηση του, στο Φάιναλ Φόρ της Πάτρας με αντίπαλο τον Ηρακλή του παιδικού του φίλου Ξαβιέ Μάκ Ντάνιελ. Αλλά εκεί που θα φτάσει στον κολοφώνα της δόξας του, είναι στο φάιναλ φόρ της Ευρωλίγκας τον Απρίλιο του 1996, στην πόλη που γεννήθηκε, στο Παρίσι. Στον ημιτελικό κόντρα στην Τσσκά Μόσχας παίρνει από το χεράκι τον Παναθηναικό, και με 35 πόντους και 8 ρημπάουντ τον οδηγεί στον τελικό.

Στον τελικό οι σύνθετες άμυνες του Ρενέσες τον περιορίζουν στο πρώτο ημίχρονο και τον Παναθηναικό τον κρατάει ο Αλβέρτης. Στο 2ο ημίχρονο όμως παίρνει την κατάσταση στα χέρια του και αψηφώντας τις εμμονές του Μάλκοβιτς, οδηγεί τον Παναθηναικό στην κατάκτηση του πρώτου ευρωπαικού πρωταθλήματος. Οι σχέσεις του όμως με τον Μάλκοβιτς έχουν έρθει σε οριστική ρήξη. Ο εγωπαθής Σέρβος σε μια επίδειξη αλαζονίας και καθώς τα πανηγύρια για το κύπελλο έχουν ξεκινήσει, με μια ενδεικτική κίνηση αρνείται τον εναγκαλισμό με τον Γουίλκινς και κατευθύνεται στο να αγκαλιάσει τον βοηθό του. Αυτήν την κόντρα δυστυχώς ο Παναθηναικός θα την πληρώσει ακριβά στους τελικούς του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό. Εκεί λίγο πρίν τον τέταρτο τελικό του ΟΑΚΑ, ο Γουίλκινς παίρνει το αεροπλάνο και φεύγει για την Αμερική. Οι συμπαίκτες του κερδίζουν δύσκολα τον 4ο τελικό, αλλά οδηγούνται χωρίς ψυχολογία και ηθικό στον 5ο τελικό και εκεί γνωρίζουν την ατιμωτική συντριβή του 73-38. Ο Ντομινίκ θα παίξει άλλη μια χρονιά στην Ευρώπη, στην Μπολώνια και άλλες δύο με τους Σπέρς στο NBA. Έκλεισε την τεράστια καριέρα του το 1999. Παραμένει ακόμα ο μεγαλύτερος μπασκετμπολίστας που πέρασε ποτέ τον Ατλαντικό για να παίξει μπάσκετ στην Ευρώπη. Κι αυτό χάρις στους αδερφούς Γιαννακόπουλους.

Το Prasinoforos.gr είναι ένας καινούργιος σχετικά ιστότοπος που ως στόχο του έχει την ενημέρωσή σας για θέματα που αφορούν το Παναθηναϊκό. Εδώ θα μπορείτε να δείτε πρώτοι ειδήσεις, άρθρα ιστορικά και μη, καθώς και να σχολιάσετε έχοντας ως στόχο όλοι να έρθουμε πιο κοντά δια μέσου του website μας καθώς και των Social Media με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και επιπροσθέτως ένα ακόμα άνοιγμα του "ορίζοντα" σε ότι έχει να κάνει με την ομάδα που όλοι αγαπάμε.