• Wednesday, May 22, 2019

Ο πιστός «στρατιώτης» Κώστας Τσαρτσαρής

Γράφει ο Βασίλης Ντούτσης. Ο Κώστας Τσαρτσαρής γεννήθηκε πρίν 38 χρόνια στην Βέροια. Ξεκίνησε από τον τοπικό Φίλιππο Βέροιας και στα 18 του, δεν δίστασε να ξενιτευτεί για να παίξει μπάσκετ, κι όχι σε κάποια προηγμένη χώρα μπασκετικά, αλλά στην άλλη άκρη του κόσμου κυριολεκτικά.  

Έπαιξε για ένα χρόνο στην ισλανδική Γκριντάβικ, με την οποία μάλιστα στέφθηκε κυπελλούχος Ισλανδίας. Έτσι από την θητεία του εκεί του έμεινε και το παρατσούκλι Ισλανδός. Το 1998 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Νήαρ Ήστ και το 1999 πήγε στο Περιστέρι όπου στα 20 του αναδείχθηκε κορυφαίος νέος παίκτης του πρωταθλήματος. Στον σύλλογο των δυτικών προαστίων έκατσε συνολικά τρία χρόνια χτίζοντας ένα πολύ δυνατό όνομα. Έτσι δεν άργησε να έρθει και η πρόταση του Παναθηναικού το 2002 κατόπιν επείγουσας εισήγησης του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο οποίος παρακολουθούσε από κοντα όλα αυτά τα τρία χρόνια, την ανοδική του πορεία και εξέλιξη. Στα χέρια του Ζέλικο ο Τσάρι εξελίχθηκε σε ένα πολυεργαλείο.

Καταρχάς ο Τσαρτσαρής ήταν ένα από τα καλύτερα μπασκετικά κορμιά που έπαιξαν ποτέ μπάσκετ στην Ελλάδα. Αλλά κυρίως αυτό που που τον ξεχώριζε ήταν η μοναδική για τόσο ψηλό παίκτη αντίληψη του ίδιου του παιχνιδιού που είχε. Ήταν τόσο απρόβλεπτη η κίνηση του μέσα στο παιχνίδι που πονακεφάλιαζε 100% τον αντίπαλο προπονητή. Θα έλεγα για την ακρίβεια ότι ο Τσαρτσαρής ήταν ένα πλέι μέικερ σε σώμα τεσσαριού. Αλλά ήταν μόνο τεσσάρι ο Τσάρι? Μπορούσε σε άμυνα ζώνης να κινηθεί ώς τριάρι και με το δολοφονικό του σούτ να σκοτώσει την αντίπαλη άμυνα. Σε σέτ παιχνίδι ήταν τόσο πλαστικές οι κινήσεις του, που μπορούσε και να ποστάρει συνήθως με τον Διαμαντίδη και να συμπληρώσουν μοναδικά ένα pick en roll.

Ώς πεντάρι μπορούσε να παίξει με πλάτη τον αντίπαλο ψηλό αλλά ταυτόχρονα με την ταχύτητα που είχε στα πόδια να τον τραβήξει έξω και ή να του πάρει φάουλ ή να ανοίξει διαδρόμους στα γκάρντ για διείσδυση. Όλα αυτά ήταν αρκετά λοιπόν για να του δώσουν μία χρυσή θέση στο πάνθεον των πράσινων ηρώων του μπασκετικού Παναθηναικού. Άλλωστε έπαιξε ακριβώς στην καλύτερη δεκαετία του εξάστερου, από το 2002 έως το 2013. Κατέκτησε τα πάντα στην καριέρα του στους Πράσινους, αλλά πέρα από τους τίτλους κέρδισε την απεριόριστη εκτίμηση του κόσμου του Παναθηναικού, όντας και ένας από τους καλύτερους χαρακτήρες που πέρασαν από την ομάδα.

Και αυτό παγιώθηκε για πάντα, όταν το δύσκολο καλοκαίρι του 2012 αυτός μαζί με τον αρχηγό Δημήτρη Διαμαντίδη μπήκαν μπροστά στην νέα εποχή της ομάδας, υπό την νέα κατάσταση στην ομάδα, με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο πλέον τιμονιέρη του συλλόγου. Τολμώ να πώ ότι μαζί με τον Αντώνη Φώτση και τον Γιώργο Πρίντεζη του Ολυμπιακού, είναι ίσως τα καλύτερα τεσσάρια της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ. Έχω δε την αίσθηση, ότι εάν ο Τσάρι είχε δοκιμάσει τον εαυτό του στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού, το αποτέλεσμα μπορεί να είχε δικαιώσει όλους εκείνους που υποστήριζαν, ότι είχε όλα τα φόντα να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον μαγικό κόσμο του NBA.

Τα προσόντα σίγουρα τα είχε αδιαμφισβήτητα , καθώς και γερό σκαρί ήταν, αλλά και διέθετε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στην αμερικάνικη αντίληψη του μπάσκετ, δηλαδή σε free καταστάσεις που απελευθερώνουν περισσότερο τα ατομικά προσόντα των παικτών, και ασφαλώς διαφέρουν από τα κλειστά και ομιχλώδη συστήματα του ευρωπαικού μπάσκετ. Βέβαια η προσφορά του Τσαρτσαρή δεν περιορίστηκε μόνο στον Παναθηναικό, καθώς ο Ίσλανδός αποτέλεσε και βασικότατο μέλος και της επίσημης αγαπημένης, της εθνικής μας ομάδας, την οποία βοήθησε τα μέγιστα στις μεγάλες της επιτυχίες.

Αποκορύφωμα η μεγάλη του εμφάνιση στην μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ, στον ημιτελικό στην Σαιτάμα το 2006 κόντρα στην ντρίμ τίμ. Εκεί ο Τσάρι έδειξε απέναντι στα μεγαθήρια των Αμερικανών ότι είχε θέση δίπλα τους στον μαγικό κόσμο του NBA. Τελικά όμως καμιά φορά είναι και η Νέμεσις της ίδιας της ζωής που πολλές φορές καθορίζει και την δική μας μοίρα. Έτσι και για τον Τσάρι ίσως το δρομολόι της ζωής είχε γράψει μοναδικά εκείνη την μέρα που ξεκινούσε το μπασκετικό του ταξίδι, εκεί στην γεννέτηρα του, την Βέροια, ότι θα περνούσε στην ιστορία, ώς μέλος της μεγαλύτερης ομάδας που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός αθλητισμός και δεν είναι άλλος από τον μπασκετικό Παναθηναικό. Ο Τσαρτσαρής, ο οποίος ήταν σε διάρκεια ίσως μετά τον Διαμαντίδη και τον Μπατίστ, το πολυτιμότερο γρανάζι εκείνης της μηχανής που δημιούργησαν ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος και καφαλαιοποίησε μπασκετικά ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Γιατί άν υποθέσουμε ότι υπάρχει πάντα μία βαθμολογική κλίμακα, που κρύβεται ώς δαμόκλεια σπάθι πάνω από τα κεφάλια των αθλητών, για τον Τσαρτσαρή μόνιμα αυτή η κλίμακα ήταν καρφωμένη στο 7 και στο 8 και σε διάφορα pick των βραδυών στο παρκέ έδειχνε και πρός το 10, αλλά ποτέ κάτω από το 7. Και αυτό μαρτυράει πολλά για την συνολική του προσφορά τόσο στον Παναθηναικό όσο και στο ελληνικό μπάσκετ. Ο Τσαρτσαρής ο οποίος έχει και τις υποδομές αλλά και τις γνώσεις να συνεχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, στο άθλημα από άλλα πόστα. Και είμαι σίγουρος ότι μόνο κερδισμένος θα βγεί ο Παναθηναικός από την τοποθέτηση του, στις νεουδριθείσες ακαδημίες της ομάδας, που λειτουργούν εδώ και λίγα χρόνια στον Τάφο του Ινδού. Άλλωστε εάν ένα μάτι κόβει μπασκετικά, αυτό είναι σίγουρα του Κώστα Τσαρτσαρή.

Το Prasinoforos.gr είναι ένας καινούργιος σχετικά ιστότοπος που ως στόχο του έχει την ενημέρωσή σας για θέματα που αφορούν το Παναθηναϊκό. Εδώ θα μπορείτε να δείτε πρώτοι ειδήσεις, άρθρα ιστορικά και μη, καθώς και να σχολιάσετε έχοντας ως στόχο όλοι να έρθουμε πιο κοντά δια μέσου του website μας καθώς και των Social Media με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και επιπροσθέτως ένα ακόμα άνοιγμα του "ορίζοντα" σε ότι έχει να κάνει με την ομάδα που όλοι αγαπάμε.