Οι «ήρωες» του αθλητισμού

    Ο Νίκος Γιανναράς γράφει στο Prasinoforos.gr για το λοκ ντάουν, τις συνέπειες του… και τους «ήρωες» του αθλητισμού.

    Γράφει ο Νίκος Γιανναράς:

    Ζούμε όλοι μας την εποχή της πανδημίας και των συνεπειών της που απότομα, ήρθαν και αλλάζουν την καθημερινότητα μας. Δεν υπάρχει κανένας μας που να μην επηρεάζεται στον τρόπο ζωής του και κυρίως στο επαγγελματικό του καθεστώς, με κυριότερες τις οικονομικές αλλά και τις κοινωνικές του πρακτικές.

    Ένας από τους κλάδους που επηρεάζεται αρκετά από τις νέες καταστάσεις είναι και ο τομέας του αθλητισμού . Όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον αθλητισμό (αθλητές, προπονητές, προσωπικό ομάδων, διοικήσεις, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, αλλά και φίλαθλοι ) είναι άμεσα θιγόμενοι και καλούνται να λειτουργήσουν με νέους κανόνες και αυστηρά πρωτόκολλα υγείας, απαγορεύσεις και απότομες διακοπές αγώνων ή προπονήσεων . Οι αθλητές όμως είναι αυτοί που βιώνουν μια πιο δύσκολη κατάσταση γιατί οι παρενέργειες αυτές τους χτυπούν οικονομικά, σωματικά, πνευματικά αλλά και ψυχολογικά.

    Οικονομικά η αβεβαιότητα των διακοπών των αγώνων και των προπονήσεων ή ο τερματισμός διοργανώσεων, η συνεχής αλλαγή των πρακτικών των αθλημάτων και οι οικονομικές συνέπειες που ακολουθούν, δημιουργούν μεγάλη ανησυχία για το μέλλον των αθλητών. Όλοι τους, άλλωστε, είναι επαγγελματίες που βιοπορίζονται από τον αθλητισμό . Ακόμα και κάποιοι που για την πολιτεία θεωρούνται ερασιτεχνικά απασχολούμενοι, έχουν τέτοιες αθλητικές υποχρεώσεις που κάθε άλλη επαγγελματική ενασχόληση είναι απαγορευτική. Οι τελευταίοι είναι και πιο απροστάτευτοι από την πολιτεία και συνήθως δεν υπάρχει κάποια μέριμνα για να τους υποστηρίξει . Τα έσοδα των σωματείων και οι προϋπολογισμοί τους, αναθεωρούνται προς τα κάτω και οι αθλητές καλούνται να βάλουν πλάτη και να περικόψουν τις συμφωνηθέντες αμοιβές τους. Τελευταίο παράδειγμα η πάμπλουτη La Liga και η ομάδα της Μπαρτσελόνα.

    Σωματικά οι αθλητές καλούνται ανάλογα με τα μέτρα που παίρνει κεντρικά η πολιτεία να σταματούν ή και να διακόπτουν συνέχεια τις προπονήσεις αλλοιώνοντας συνεχώς τις πρακτικές, τον προγραμματισμό και τις αθλητικές συνήθειες χρόνων. Είναι τρομερά δύσκολο για έναν αθλητή που σταματάει τις προπονήσεις για ένα χρονικό διάστημα να καλείται αργότερα να ξαναβρεί ρυθμό και να συνεχίσει να αποδίδει σε υψηλό επίπεδο . Υπάρχει έντονη ανησυχία λόγω των υψηλών πιθανοτήτων τραυματισμού. Το είδαμε και πέρσι όταν συνεχίστηκε το πρωτάθλημα τις Volleyleague ανδρών, το βλέπουμε και φέτος στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και μπάσκετ με απίθανα και ανεξήγητα αποτελέσματα αγώνων.

    Εκτός από τις διακοπές (lockdown) υπάρχουν και υποχρεωτικές διακοπές βάση των πρωτόκολλων υγείας όταν ο ίδιος ο αθλητής ή κάποιο μέλος της ομάδας νοσήσει από τον ιό. Η αποχή από τις προπονήσεις ειδικά στα ομαδικά αθλήματα που  το ζητούμενο για τους προπονητές είναι η δημιουργία χημείας και οι αυτοματισμοί είναι απαραίτητο και περιπλέκει αρνητικά κάθε φορά να υπάρχουν αναγκαστικές απουσίες αθλητών. Όλοι μας ξέρουμε ότι ακόμα και αθλητές που προπονούνται σε υψηλούς ρυθμούς και επίπεδο, όταν χάνουν έστω μερικές προπονήσεις επηρεάζεται πολύ η απόδοση τους. Το ανθρώπινο σώμα, όπως όλοι γνωρίζουμε δεν λειτουργεί με διακόπτες on / off.

    Στο πνευματικό κομμάτι οι αθλητές ταλαιπωρούνται εξίσου από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους και η σκέψη τους επικεντρώνεται σε πράγματα που από μικρές λεπτομέρειες γίνονται κυρίαρχες πρακτικές. Σκέφτονται τις επαφέw, τα ταξίδια, τα πρωτόκολλά, τις συνήθειες που είχαν και τώρα πρέπει να αλλάξουν, τους φίλους, τους αντίπαλους, τους συμπαίκτες, τους οπαδούς, και την οικογένεια τους που πρέπει να προστατέψουν και να προστατευτούν.

    Οι αθλητές, όπως λέει και ο φίλος μου ο Πελεκούδας , ασκούν μια μορφή τέχνης . Μιας τέχνης που την μετατρέπουν σε θέαμα και το παρουσιάζουν στο κόσμο. Εκεί απευθύνονται. Από αυτούς επικροτούνται. Σε αυτούς αναζητούν την αναγνώριση των κόπων και των προσπαθειών τους . Τον ιδρώτα και τον πόνο τους. Αυτό, εκτός από την αγάπη και το πάθος για τον αθλητισμό είναι η πεμπτουσία. Τώρα λοιπόν καλούνται να το παρουσιάσουν αυτό σε άδεια γήπεδα. Χωρίς την φωνή, την ένταση ,την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία των οπαδών, το πουσάρισμα, το γλέντι, την παρηγοριά, το πείσμα, τη χαρά, και όλα όσα τους δίνουν οι φίλαθλοι από την κερκίδα. Πως μπορεί να τραγουδήσει ο τραγουδιστής χωρίς κόσμο; Πως μπορεί να δώσει παράσταση ο ηθοποιός σε ένα άδειο θέατρο; Τι χαρά έχει ένας ζωγράφος όταν εκθέτει τα έργα του σε μια άδεια γκαλερί; Όταν ένας αθλητής, μεγάλος σε αθλητική ηλικία ,σφίγγει τα δόντια για να παίξει μια ακόμα σεζόν, σκεπτόμενος τον κόσμο και όχι τους πόνους στο σώμα του;

    Όταν λοιπόν, εκτός από τις αθλητικές πληροφορίες που πρέπει να σκεφτείς έχεις και όλα αυτά να διαχειριστείς, να τα νικήσεις  και να τα εντάξεις στην καθημερινότητα σου, για να μπορέσουμε εμείς να δούμε και να κρίνουμε την αθλητική σου απόδοση. Χωρίς να μπορούμε να ξέρουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε και να δικαιολογήσουμε την αθλητική επίδοση των αθλητών. Αλήθεια, ποια μπορεί να είναι η ψυχολογία του αθλητή, που κάνει άπειρα χιλιόμετρα ταξιδιών με αεροπλάνο, φορώντας μάσκα και προσέχοντας κάθε λεπτό ακόμα και την ανάσα του, μπαίνει μέσα στο λεωφορείο της Βίλερμπαν  για να πάει στο γήπεδο σε έναν αγώνα που τελικά αναβάλλεται λόγω Covid ξέροντας ότι το ίδιο λεωφορείο είχε μεταφέρει αθλητές που είχαν προσβληθεί από τον ιό; Με τι ψυχολογία γύρισαν πίσω στις οικογένειες τους;

    Πως μπορεί να αισθάνονται οι αθλητές, κυρίως οι ξένοι, που σε αυτή την κατάσταση είναι μακριά από τους δικούς τους και ανησυχούν; Πως νιώθουν άραγε στην ομάδα μπάσκετ με αμαξίδιο , ο φίλος μου ο Παναγιώτης από την Κρήτη, ή οι δυο αθλητές από την Κολομβία που αφήσαν τις οικογένειες τους για να έρθουν να παίξουν , αλλά τελικά δεν μπορούν; Πως ο φίλος μου ο Άξελ Γιάκομπσεν ή οι αθλήτριες του μπάσκετ και του βόλεϊ θα κάνουν πάλι ατομικές προπονήσεις σε μπαλκόνια, ταράτσες, πάρκα; Πως μπορούν να προπονηθούν οι αθλητές του πόλο μακριά από τις πισίνες; Πως μπορεί να νιώσει κάποιος που δεν μπορεί να κάνει αυτό που αγαπά; Που έχει θυσιάσει πολλά πράγματα στην ζωή του για αυτό; Πως μπορείς να συνεχίσεις όταν ξέρεις ότι ο συναθλητής σου που νόσησε είναι στο νοσοκομείο; Που όλοι πλέον κρατάμε αποστάσεις; Όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά . Όταν όλοι κλεινόμαστε στα προβλήματα μας!

    Όμως αυτή είναι η διαφορά που πρέπει να κάνουμε . Αυτή την διαφορά που την κάνουν για παράδειγμα οι γιατροί και οι νοσηλευτές, οι στρατιωτικοί που φυλάνε την πατρίδα, οι πυροσβέστες, οι ναυτικοί, τα παιδιά από τα ντελίβερι…

    Όλοι μας που πρέπει να βγούμε κάθε μέρα στο στίβο της ζωής γιατί έτσι πρέπει για τους εαυτού μας και τις οικογένειες μας.

    Αν υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να τα καταφέρουν καλυτέρα, αυτοί είναι οι ΑΘΛΗΤΕΣ. Αυτοί που προς τιμήν τους ,στην αρχαιότητα γκρέμιζαν τα τείχη των πόλεων. Αυτοί που είναι συνηθισμένοι να ξεπερνούν συνεχώς τα όρια του εαυτού τους, να αντέχουν την πίεση να νικάνε πόνους και φοβίες και να κάνουν νέα ρεκόρ. Οι αθλητές που όταν τα καταφέρνουν δίνουν χαρά και έμπνευση στο κόσμο και γίνονται πρότυπα στους νέους. Οι ΑΘΛΗΤΕΣ που μπορούν να είναι οι ΗΡΩΩΕΣ αυτής της εποχής.