• Friday, August 23, 2019

Προβληματικός και ακυβέρνητος Παναθηναϊκός

Από τις μεγάλες και δοξασμένες μέρες, από το ένα αστέρι να διαδέχεται το άλλο στη φανέλα και συνολικά και τα έξι να την κοσμούν και να την βαραίνουν, ο «σύλλογος μεγάλος» βρίσκεται στη μέση του ωκεανού σ’ ένα καράβι που μπάζει νερά και βουλιάζει. Κι όμως ο κυβερνήτης του πληρώματος είναι απών και σου δίνει την εντύπωση ότι έχει παραδώσει τα όπλα. Γράφει ο Δημήτρης Δημόπουλος.

Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, λοιπόν, ένα κεφάλαιο πολύ ζουμερό που από χθες το βράδυ έχει πάρει φωτιά και οι αναλύσεις γύρω από το συγκεκριμένο θέμα είναι πολλές. Δυστυχώς όμως για εμάς όλες αυτές οι αναλύσεις είναι αρνητικές και όχι θετικές. Ξεχάστε τον Παναθηναϊκό που ήξερε τι ήθελε μες στο γήπεδο και ήξερε και τον τρόπο που θα το έπαιρνε. Ξεχάστε την ομάδα που στόχος της ήταν το Final Four και από εκεί κι έπειτα η ραφή ενός ακόμα αστεριού σ’ αυτή την πολύ βαριά φανέλα.

Οι επιτυχίες μιας ομάδας για να έρθουν πρέπει να υπάρχει σωστός προγραμματισμός και επίσης ο κυβερνήτης να μην τα παρατάει σε καμία μάχη ή να μην διαλέγει μάχες, όπως κάνει ο κύριος Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Η παρακάτω ανάλυση ίσως σε πολλούς να μην αρέσει αλλά φτάνει πια η κάλυψη προς το πρόσωπο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Ήρθε η ώρα να ειπωθούν ορισμένες αλήθειες και ειδικά φέτος, καθώς η ομάδα έχει ένα λόγο παραπάνω. Ποιος είναι αυτός; Η απόσυρση του Δημήτρη Διαμαντίδη από την ενεργό δράση, μια απόφαση που ο ίδιος ότι κι αν γίνει δεν πρόκειται να πάρει πίσω, δεν λειτουργεί έτσι ο 3D.

Οι «πράσινοι» φέτος έχουν ένα λόγο παραπάνω να κλείσουν τη χρονιά με νταμπλ στην Ελλάδα (πρωτάθλημα, κύπελλο) και από εκεί και έπειτα να προχωρήσουν όσο περισσότερο μπορούν στην Euroleague. Ο αρχικός στόχος αυτός ήταν και ο σχεδιασμός της ομάδας με βάση αυτό το σκεπτικό έγινε. Όμως όπως αποδεικνύεται ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει μικρύνει το σύλλογο και δεν το έκανε φέτος αλλά έχει ξεκινήσει να γίνεται αυτό πριν λίγα χρόνια πίσω. Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν προβληματικός από την μια μέρα στην άλλη, πέρασε από διάφορα στάδια λαθών για να συμβεί αυτό. Ας πάμε να τα δούμε ένα-ένα και με ψυχραιμία.

Ο μετεγγραφικός σχεδιασμός της ομάδας κάθε καλοκαίρι τα τελευταία 3 χρόνια (συμπεριλαμβανομένου και του φετινού) είναι άκρως ερασιτεχνικός. Είναι αδικαιολόγητο η ομάδα να μην έχει έναν σταθερό κορμό παιχτών και να αλλάζει κάθε χρόνο παίχτες. Επί Ομπράντοβιτς θυμάστε τι γινόταν; Από εκεί και πέρα ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του παρελθόντος που το βρίσκει ακόμα και τώρα μπροστά του ο Παναθηναϊκός είναι η πώληση του Γιόνας Ματσιούλις και η μείωση του μπάτζετ. Ένας παίχτης εργαλείο στη θέση 3 και ενίοτε στη θέση 4 αποχώρησε και το κενό που άφησε στο 3 ακόμα να μπαλωθεί με κάποιον αξιόλογο συνεχιστεί. Επίσης ο Δημήτρης Διαμαντίδης όφειλε να γνωρίζει η ΚΑΕ ότι μεγαλώνει κάθε χρόνο και περισσότερο και κάποια στιγμή θα βάλει τον επίλογο στην καριέρα του. Μήπως θα πρέπει σιγά-σιγά να μην στηρίζεται όλη η ομάδα πάνω του;

Και πάμε στον φετινό μετεγγραφικό σχεδιασμό. Πρώτο τεράστιο λάθος από πλευράς διοίκησης και ρόστερ. Απαγορεύεται να διαθέτεις στο ρόστερ σου δύο ηλικιακά μεγάλους παίχτες (Διαμαντίδης, Φώτσης) χωρίς να έχεις επιλογές να τους ξεκουράσεις. Από εκεί και πέρα είναι ακατανόητο μια ομάδα που αγωνίζεται στην Euroleague να μην διαθέτει αλτικό πεντάρι που να μπορεί να σου βγάλει ενέργεια. Το σύγχρονο μπάσκετ το απαιτεί αυτό. Επιπλέον η επιλογή στα πεντάρια ήταν λάθος και αυτό διότι ο Μίροσλαβ Ραντούλιτσα μπορεί να είναι επιθετικά ανίκητος αλλά αμυντικά είναι ανύπαρκτος. Από εκεί και πέρα ο Κούζμιτς είναι πολύ σοφτ παίχτης και δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά, ενώ ο Παπαγιάννης είναι μόλις 18 χρονών και τώρα μαθαίνει. Φυσικά μιλάμε για τρία βαριά κορμιά κάτω από την ρακέτα.

Τέλος, ο μετεγγραφικός σχεδιασμός γίνεται ακόμα πιο ερασιτεχνικός από το γεγονός ότι η ομάδα ξεκίνησε με -2 γκαρντ, καθώς ο Νίκος Παππάς έλειπε από πέρυσι, ενώ ο Λευτέρης Μποχωρίδης τραυματίστηκε σε φιλικό και μάλιστα σοβαρά. Ήταν δυνατόν, λοιπόν, να βγει η χρονιά μέχρι τον Ιανουάριο που θα επέστρεφε ο Παππάς με τον 35χρονο Διαμαντίδη, τον Καλάθη που έχει πίσω του κι ένα Eurobasket και τον Φελντέιν; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν αποκτήθηκε ακόμα ένα γκαρντ με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Τη δεδομένη χρονική στιγμή, Διαμαντίδης, Καλάθης, Φελντέιν έχουν κλατάρει από την κούραση και φαίνεται.

Στην αρχή δικαιολόγησα την ομάδα, καθώς λάθη σ’ έναν μετεγγραφικό σχεδιασμό γίνονται, ωστόσο από τον Οκτώβριο οι αδυναμίες είναι κάτι παραπάνω από χτυπητές. Έλλειψη αλτικού πενταριού σημαίνει έλλειψη ενέργειας (μόνο ο Γκιστ βγάζει) και φυσικά ασταθής άμυνα σε κάθε παιχνίδι. Έλλειψη στα γκαρντ σημαίνει καταπόνηση των ήδη υγιών σου παιχτών, ενώ μειωμένες επιθετικά λύσεις από τους υπάρχοντες παίχτες σου στην περιφέρεια. Πρόβλημα εντοπίζεται και στο 3 με τον Πάβλοβιτς να παίζει όποτε θέλει και στην άμυνα να δείχνει ασταθής κι αυτός. Ενέργεια μηδέν με λίγα λόγια, κάτι που σου έδινε ο Ματσιούλις.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία μπορεί να τα δει κι ένας μη προπονητής του αθλήματος. Κι όμως η διοίκηση του Παναθηναϊκού όλο αυτό το διάστημα κάνει του κεφαλιού και δεν ενισχύει την ομάδα. Έτσι, σε κάθε ματς από την αρχή της Euroleague οι «πράσινοι» έπαιζαν με τη φωτιά και αφού κατάφεραν δια πυρός και σιδήρου να περάσουν στο top-16 η σφαλιάρα ήρθε από μια πολύ διαβασμένη ομάδα, τον Ερυθρό Αστέρα.

Δουλειά με τα πρόστιμα δεν γίνεται όμως και αυτό μόνο κακό κάνει. Δουλεία πραγματική γίνεται αν βάλεις το χέρι στην τσέπη και επουλώσεις τις πληγές σου σαν ομάδα, αλλιώς Δημήτρη Γιαννακόπουλε… έχεις αφήσει την ομάδα ακυβέρνητη και διαλέγεις μάχες. Δηλαδή μόνο το κύπελλο και το πρωτάθλημα. Αλήθεια αυτόν τον Παναθηναϊκό μας κάνεις να ονειρευτούμε;

Βρείτε τον συντάκτη: Facebook TwitterInstagram

Το Prasinoforos.gr είναι ένας καινούργιος σχετικά ιστότοπος που ως στόχο του έχει την ενημέρωσή σας για θέματα που αφορούν το Παναθηναϊκό. Εδώ θα μπορείτε να δείτε πρώτοι ειδήσεις, άρθρα ιστορικά και μη, καθώς και να σχολιάσετε έχοντας ως στόχο όλοι να έρθουμε πιο κοντά δια μέσου του website μας καθώς και των Social Media με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και επιπροσθέτως ένα ακόμα άνοιγμα του "ορίζοντα" σε ότι έχει να κάνει με την ομάδα που όλοι αγαπάμε.