Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλο πια…

Τη στιγμή που ακόμη μία μαύρη σελίδα γράφεται στην ιστορία του Παναθηναϊκού, άπαντες τάσσονται υπέρ και κατά συγκεκριμένων προσώπων. Η επόμενη κρίσιμη ημέρα δεν απασχολεί κανέναν, ενώ το μέλλον του συλλόγου είναι στον «αέρα».

Μετά από τόσα χτυπήματα που έχει υποστεί ο Παναθηναϊκός την τελευταία δεκαετία, με κύριο αποδέκτη το ποδοσφαιρικό τμήμα, ένα ακόμη δεν προκαλεί εντύπωση σε κανέναν. Όταν όμως, το χτύπημα αυτό φαντάζει τόσο δυνατό και επηρεάζει ολόκληρη την παναθηναϊκή οικογένεια, γίνεται αντιληπτό πως έρχονται μαύρες ημέρες στην ιστορία του συλλόγου.

Πρώτο κύμα ήταν η ιστορική – λόγω εξελίξεων – συνέντευξη Τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου που μίλησε για τα πάντα δημιουργώντας ερωτηματικά και σκέψεις προς κάθε κατεύθυνση. Ερωτηματικά που δημιούργησαν παράλληλα ανησυχίες για πολλούς όσον αφορά το μέλλον του συλλόγου. Προτού καν δοθούν απαντήσεις που όλος ο κόσμος επιθυμεί, οι ντροπιαστικές σκηνές στο μνημόσυνο του Παύλου Γιαννακόπουλου έρχονται για να γιγαντώσουν το πρόβλημα. Και τότε, γυρισμός δεν υπάρχει. Κάτι τέτοιο επιβεβαιώθηκε άλλωστε χθες 12/6 με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να αποχαιρετά τον Παναθηναϊκό, δίχως να αφήνει ερωτηματικά -αναφορικά με το μέλλον του- αυτή τη φορά.

Τη στιγμή που το μέλλον του συλλόγου βρίσκεται στον «αέρα» και θα έπρεπε να αποτελεί την πρωταρχική ανησυχία του καθενός, άπαντες τάσσονται υπέρ και κατά συγκεκριμένων προσώπων για τα συμβάντα προ λίγων ημερών. Και αναρωτιέμαι… Μήπως θα πρέπει να αναθεωρηθούν από όλους οι… προτιμήσεις τους σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο του συλλόγου; Μήπως θα έπρεπε να μας ταλανίζει όλο και περισσότερο πως ο… σύλλογος μεγάλος βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού; Εκεί δηλαδή όπου ναι μεν έχει βρεθεί πολλάκις σε συγκεκριμένα τμήματα, αλλά ποτέ του δεν έχει κινδυνέψει να εξαφανιστεί εντελώς απ’ τις πρωταγωνιστικές, ή έστω ανταγωνιστικές θέσεις κάθε τμήματος.

Σίγουρα, η κατάσταση είναι πρωτόγνωρη για όλους. Σίγουρα δεν αντικατοπτρίζουν σε καμία περίπτωση τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει αυτός ο σύλλογος. Παρ’ όλα αυτά, η οργή προς συγκεκριμένα άτομα και αντιθέτως η συνεχής υποστήριξη προς άλλους, οφείλουν να μπουν στην άκρη όταν το μέλλον του αγαπημένου μας συλλόγου «περπατάει» σε τεντωμένο σκοινί. Όταν όλα όσα πρεσβεύουν τον κάθε Παναθηναϊκό, κινδυνεύουν να πάνε τον δικό τους περίπατο, το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο φαντάζουν απλώς γελοία με όλη τη σημασία της λέξης.

Έχοντας τραβήξει τόσα ζόρια ως σύλλογος, πότε θα μπει ένα τέλος στα συνεχή χτυπήματα; Πότε θα σηκώσει κεφάλι αυτός ο ταλαιπωρημένος σε κάθε τμήμα σύλλογος; Πότε θα πρωταγωνιστήσει εκ νέου σε κάθε τμήμα; Πότε θα δοθούν λύσεις για το γηπεδικό; Πότε… Πότε… Πότε…

Οι επόμενες ημέρες αναμένεται να είναι καθοριστικές για το τι μέλλει γενέσθαι για τον Παναθηναϊκό. Απαραίτητες κρίνονται οι απαντήσεις που θα κρίνουν την επόμενη ημέρα του «τριφύλλιου». Η κρισιμότητα της κατάστασης οφείλει να γίνει αντιληπτή σε όλους. Δεν καθορίζεται το μέλλον ενός παίκτη, ενός προπονητή κ.ο.κ, αλλά το μέλλον ολόκληρου του Παναθηναϊκού και όλων όσων πρεσβεύει…