• Wednesday, June 26, 2019

Τί να θυμηθώ τί να ξεχάσω…

Η σημερινή μέρα για κάποιες γενιές φιλάθλων του Παναθηναικού είχε όχι απλά συμβολικό χαρακτήρα, αλλά είναι από εκείνες τις μέρες που όπως λένε ξεχωρίζουν οι άντρες από τα παιδιά, που ξεχωρίζουν τα θέλω από τα πράπει. Γράφει ο Βασίλης Ντούτσης.

Και είναι μία ημερομηνία που κατά βεελζεβουλική σύμπτωση έχει επαναληφθεί συνολικά τρείς φορές σε διαφορατικές χρονιές. Και άν ο Κάρλ Μάρξ είχε πεί το διαβόητο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, άλλοτε ώς τραγωδία και άλλοτε ώς φάρσα, στην περίπτωση των ευρωπαικών επιτυχιών του Παναθηναικού αυτή η περιβόητη ρήση του Μάρξ ταίριαζε πάντα σαν μιά φάρσα, σαν κι εκείνες που πάντα θές να θυμάσαι με νοσταλγία. Άς πάρουμε όμως τα πράγματα με την χρονολογική τους σειρά. Στις 20 Μαρτίου του 1985 ο Παναθηναικός έχοντας στις αποσκευές του, το μυθικό 0-1 του Ούλεβι του Γκέτεμποργκ, με το λυτρωτικό πέναλτυ του μεγάλου-μικρού Δημήτρη Σαραβάκου, υποδεχόταν τους σκανδιναβοειδείς Σουηδούς σε μια κόλαση που έχαν δημιουργήσει οι περίπου 90.000 παναθηναικοί σε ένα καυτό Ολυμπιακό Στάδιο.

Ο Γραφών άν και πολύ μικρούλης, είχε παρακολουθήσει τον έν λόγω αγώνα, καθίμενος στα πόδια του 38χρόνου τότε πατέρα του, και το μόνο που αχνοθυμάται από εκείνη την ημέρα, είναι ο τεράστιος όγκος κόσμου που συνέρεε στο οάκα, τον κόσμο που καθόταν όχι μόνο στις 74.433 αριθμημένες καρέκλες του νεότευκτου τότε Ολυμπιακού Σταδίου, αλλά σε σκαλοπάτια τόσο του πάνω, όσο και του κάτω διαζώματος, αλλά και στους κενούς χώρους μεταξύ των καθισμάτων και των κερκίδων. Μιλάμε κυριολεκτικά για μιά παράνοια, αφού κάποιοι για όσους θυμούνται το παλιό οάκα είχαν σκαρφαλώσει στα παλιά πλέξι-γκλάσσς τζάμια των κερκίδων και παρακολουθούσαν από εκεί. Το δέλεαρ όμως ήταν τεράστιο αφού μιλάμε για την ρεβάνς του προημιτελικού γύρου του κυπέλλου πρωταθλητριών και μιάς ενδεχόμενης πρόκρισης στα ημιτελικά του θεσμού, ακριβώς ένα βήμα πρίν τον τελικό του Χέιζελ.

Ο Παναθηναικός έχοντας λιοπόν στις αποσκευές του το 0-1 του πρώτου αγώνα δικαιούταν να ονειρεύεται. Και για όσους νομίζετε ότι η τότε Γκέτεμποργκ ήταν καμιά ομαδούλα της σειράς, θυμίζω στους αδαείς ότι ήταν πρωταθλήτρια Σουηδίας που δύο χρόνια πρίν είχε κατακτήσει το τότε γιουρόπα λίγκ φιλοδορώντας με μιά ξεγυρισμένη τριάρα το Αμβούργο που ένα χρόνο μετά κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στην Αθήνα κόντρα στην Γιουβέντους. Επίσης η ίδια αυτή ομάδα την επόμενη χρονιά, θα φτάσει μια ανάσα από τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αλλά θα αποκλειστεί στα πέναλτι στο Κάμπ Νού στον επαναληπτικό ημιτελικό κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Έτσι λίγο η έπαρση του Παναθηναικού, λίγο το πείσμα των Σουηδών και λίγο πρίν την συμπλήρωση του τέταρτου ισοφαρίζουν το σκόρ του πρώτου αγώνα. Παγωμάρα προσωρινή στο Οάκα αλλά λίγο μετά ο μεγάλος Βέλιμιρ Ζάετς δίνει σάλπισμα αντεπίθεσης.

Το καλό για τον Παναθηναικό είναι ότι πρόλαβε να ισοφαρίσει λίγοπρίν την εκπνοή του πρώτου ημιχρόνου, με τον έκ Γαστούνης επιθετικό του, Θανάση Δημόπουλο, που τότε ακόμα έπαιζε μόνο εκείνος στον Παναθηναικό, πρίν δηλαδή κατέβει ο αδερφός του Χρήστος από τον Πάοκ. Αλλά με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου νέα ψυχρολουσία σπό τους ψυχρούς Σουηδούς με τον έναν από τους δύο περίφημους αδερφούς Χόλγκρεν να δίνει σκόρ πρόκρισης στην Γκέτεμποργκ(1-2). Να τα τότε λεξοτανίλ να κάνουν την εμφάνιση τους στις κερκίδες του Οάκα, αλλά ο θεός του ποδοσφαίρου δεν θα εγκατέλειπε τον Παναθηναικό. Μια μαγική διείσδυση του αέρινου Δημήτρη Σαραβάκου και να το πεντακάθαρο πέναλτυ. Ο Μικρός άν και μόλις 24 ετών παίρνει την μπάλα στα χέρια του…και στέλνει την μπάλα στο γάμα της εστίας των Σουηδών..Ηδονή, έκσταση, τρέλα, όλα μαζί σε μια μοναδική εναλλαγή των αισθήσεων στο Οάκα.

Ο Γραφών κυριολεκτικά πετούσε στον αέρα αφού είχε φροντίσει ο πατέρας για αυτό από τα στιβαρά μπράτσα του. Ο Παναθηναικός στα ημιτελικά. Τα όνειρα για νέο Γουέμπλει ορατά. Δυστυχώς ο ανεκδιήγητος Κάιζερ στο πρώτο μάτς του Λίβερπουλ, αλλά κακά τα ψέμματα και η διαστημική Λίβερπουλ της εποχής φράζουν το όνειρο στα ημιτελικά. Παραμένει όμως ένα αιώνιο ερώτημα..Άν είχε πάει ο Παναθηναικός στο Χέιζελ υπήρχε περίπτωση να αποφευχθεί η τραγωδία; Η Ιστορία πιθανόν να κλείνει το μάτι της πρός το ναί. Επόμενη φάρσα επαναλαμβάνεται στις 20 Μαρτίου του 1996 στο ίδιο μέρος με άλλους πρωταγωνιστές όμως. Η αρμάδα του Ρότσα έχοντας τερματίσει πρώτη στον όμιλο και έχοντας στις αποσκευές της αυτήν την φορά το 0-0 της Βαρσοβίας κόντρα στην Λέγκια υποδέχεται στο πάλι φλεγόμενο Οάκα τους Πολωνούς. Αυτήν την φορά ο Γραφών είναι μεγαλύτερος και πάει με την παρέα του στο γήπεδο. Θυμάμαι βεβαίως τα πλαστικά σημαιάκια που είχαν μοιράσει οι υπεύθυνοι της Παέ σε κάθε καρεκλάκι, και αυτήν την φορά έν αντιθέσει με το 1985, οι θεατές ήταν όσοι και τα εισητήρια του αγώνα..Ο Βαζέχα με μια υποψία αυτογκόλ ανοίγει το σκόρ και στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναικός χορεύει ένα μοναδικό βάλς αντάξιο της ευρωπαικής του ιστορίας, και βελούδινα χαιδεύει τα αυτιά των Πολωνών και τους κοιμίζει. Άλλο ένα γκόλ made βάζεχα αλλά και ένα ακόμα γκόλ-ποιήμα του Χότα χότα Μπορέλι προκαλούν ντελίριο στον κόσμο.

Τελικό σκόρ 3-0 και ο Παναθηναικός για δεύτερη χρονιά σε 12 χρόνια ξανά στους τέσσερις του Τσάμπιονς λίγκ. Εκεί το όνειρο του Άμστερνταμ θα κρατήσει 14 βράδια από το γκόλ του Βαζέχα. Στην ρεβάνς της 3ης Απριλίου οι Ολλανδοί εκμεταλευόμενοι την απουσία του Ουζουνίδη και το γρήγορο θα βάλουν τέλος στο όνειρο. Στην επόμενη φάρσα που πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου του 2002 ο γραφών δεν μπορεί να καταθέσει την μαρτυρία του γιατί υπηρετούσε την μαμά πατρίδα και όχι μόνο αυτό αλλά και ήταν πρωτοπαρουσιαζόμενος στην μονάδα του στην Χίο…και ώς νέος το πρόγραμμα περιελάμβανε σκοπιές και όχι παρακολούθηση ποδοσφαιρικών παιχνιδιών..Ελπίζω οι φάρσες να επαναληφθούν και για τις επόμενες γενιές των Παναθηναικών..

Το Prasinoforos.gr είναι ένας καινούργιος σχετικά ιστότοπος που ως στόχο του έχει την ενημέρωσή σας για θέματα που αφορούν το Παναθηναϊκό. Εδώ θα μπορείτε να δείτε πρώτοι ειδήσεις, άρθρα ιστορικά και μη, καθώς και να σχολιάσετε έχοντας ως στόχο όλοι να έρθουμε πιο κοντά δια μέσου του website μας καθώς και των Social Media με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και επιπροσθέτως ένα ακόμα άνοιγμα του "ορίζοντα" σε ότι έχει να κάνει με την ομάδα που όλοι αγαπάμε.