Το τέλος ενός κύκλου και μια παραίτηση που είναι πιο αναγκαία από ποτέ!

Ο Παναθηναϊκός έχασε με ανατροπή (2-3) το Super Cup από τον Ολυμπιακό σε μια εμφάνιση που η ομάδα «φωνάζει» ότι πλέον είναι αναγκαία η διαδοχή στην άκρη του πάγκου.

Γράφει ο Αριστοτέλης Παπαδόπουλος.

Υπάρχουν πρόσωπα που δεν κρίνονται μόνο με τίτλους και στατιστικές. Κρίνονται με τη μνήμη, με το συναίσθημα, και με το βάρος της φανέλας που υπηρέτησαν. Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ένας άνθρωπος που ταύτισε μεγάλο κομμάτι της ζωής του με τον Παναθηναϊκό, που έβαλε «πλάτη» όταν το τμήμα βόλεϊ περνούσε δύσκολες εποχές, που κράτησε το «τριφύλλι» ζωντανό όταν άλλοι το εγκατέλειπαν.

Κανείς δεν μπορεί, ούτε πρέπει να λησμονήσει όσα πρόσφερε. Ήταν εκεί όταν οι συνθήκες ήταν αντίξοες, όταν τα μπάτζετ ήταν εξευτελιστικά για το μέγεθος του Παναθηναϊκού, όταν το τμήμα έδινε μάχη επιβίωσης. Ήταν ο προπονητής που επανάφερε τον Παναθηναϊκό στους τίτλους, που έδωσε ξανά λόγο ύπαρξης και περηφάνιας στον κόσμο του βόλεϊ. Αυτά δεν διαγράφονται. Και δεν ξεχνιούνται.

Όμως ο Παναθηναϊκός δεν είναι σύλλογος της νοσταλγίας. Είναι σύλλογος της απαίτησης. Και σήμερα, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η πραγματικότητα φωνάζει ότι ο κύκλος έχει κλείσει.

Το τελευταίο διάστημα η ομάδα δείχνει να έχει εξαντλήσει τις αγωνιστικές της αντοχές. Χωρίς ξεκάθαρη ταυτότητα στα κρίσιμα παιχνίδια, χωρίς πνευματική σκληράδα όταν το βάρος μεγαλώνει, χωρίς την εξέλιξη που απαιτεί το ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι αποτυχίες δεν είναι πια συγκυριακές· έχουν μετατραπεί σε μοτίβο. Και όταν ένα μοτίβο επαναλαμβάνεται, η ευθύνη δεν μπορεί να διαχέεται. Στέκεται στον πάγκο.

Ο Παναθηναϊκός μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια ασφαλή μετριότητα, σε μια διαρκή ανακύκλωση των ίδιων δικαιολογιών: «προσπάθεια», «λεπτομέρειες», «ατυχία». Όμως οι μεγάλες ομάδες δεν ζουν από άλλοθι. Ζουν από αποφάσεις. Και η πιο γενναία απόφαση είναι εκείνη που παίρνεται από μέσα.

Η παραίτηση του Δημήτρη Ανδρεόπουλου όσο δύσκολη και αν φαίνεται, θα είναι μια κίνηση λυτρωτική για τον ίδιο και τον Σύλλογο. Θα είναι πράξη αξιοπρέπειας. Θα είναι μια σιωπηλή παραδοχή ότι, όσο κι αν αγαπάς έναν σύλλογο, κάποια στιγμή πρέπει να κάνεις πίσω για να προχωρήσει μπροστά. Ότι η προσωπική διαδρομή οποιουδήποτε αθλητή ή προπονητή δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από το όνομα του Παναθηναϊκού.

Γιατί το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι να φύγεις.
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να μείνεις όταν δεν μπορείς πια να φέρεις τις απαραίτητες αλλαγές.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται αυτήν την αλλαγή και ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος, ακριβώς επειδή είναι κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου, οφείλει να προστατεύσει αυτή την ιστορία. Να μην τη φθείρει άλλο.

Κάποιες αποχωρήσεις γράφονται με δάκρυα.
Άλλες, με σεβασμό.
Αυτή πρέπει να είναι η δεύτερη.

ΥΓ: Δημήτρη Ανδρεόπουλε σε ευχαριστούμε για όλα, αλλά ο κύκλος σου στο «τριφύλλι» δυστυχώς, έχει κλείσει.

Η αθλητική επικαιρότητα του Παναθηναϊκού με ένα κλικ εδώ!

Διαβάστε επίσης…

• «Πέρασε» με ανατροπή από την Θεσσαλονίκη
• Παναθηναϊκός: Το 1-0 του Ταμπόρδα κόντρα στον Ολυμπιακό (vid)
• Καλαϊτζάκης: «Δεν έχουμε την πολυτέλεια κάθε παιχνίδι να το κερδίζουμε για 20 πόντους»
• Παναθηναϊκός: Ο λόγος που ο Μπενίτεθ δεν ξεκίνησε τον Μπακασέτα!
• Η ενδεκάδα κόντρα στον Ολυμπιακό