Χριστοδουλόπουλος: «Ήμουν κοντά στην επιστροφή στον Παναθηναϊκό το 2016 – Μικρός ήμουν Ολυμπιακός»

    Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος παραχώρησε μια συνέντευξη… ζωής στο SPORT 24, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην πορεία του στον Παναθηναϊκό, στον Χενκ Τεν Κάτε, στον Γιώργο Καραγκούνη, αλλά και στην ομάδα που υποστήριζε μικρός.

    Μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

    Για το αν θα επέστρεφε στον Παναθηναϊκό:

    «Όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν λίγες οι φορές που βρέθηκα κοντά στην επιστροφή μου στον Παναθηναϊκό. Με πιο έντονη το καλοκαίρι του 2016, λίγο διάστημα πριν υπογράψω στην ΑΕΚ.

    Κάτι πήγε να γίνει, αλλά το ένστικτο το δικό μου έλεγε ΑΕΚ, ενώ κι οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού έκαναν πίσω την τελευταία στιγμή. Δεν ήθελαν, στην πραγματικότητα, να μπουν σε διαμάχη με την ΑΕΚ. Στη λογική ότι “κλέψαμε τον παίκτη”.

    Βέβαια, ένα μήνα πριν πάω στην ΑΕΚ, ήταν αρκετά πιθανό να πάω στον Παναθηναϊκό, αλλά εν τέλει δεν προχώρησε».

    Για την περίοδο που έπαιζε στον Παναθηναϊκό:

    «Την περίοδο που αγωνίστηκα στην ομάδα είχαμε ένα εξαιρετικό σύνολο, με τρομερούς ποδοσφαιριστές. Το εγχείρημα της πολυμετοχικότητας μπορεί να μην πέτυχε, αλλά υπήρξαν σπουδαίες στιγμές. Βέβαια, με βάση όσα ονειρεύονταν τόσο οι διοικούντες όσο κι οι φίλαθλοι, το εγχείρημα δεν πέτυχε στο 100%.

    Προσωπικά, δεν μου έχει μείνει κάποιο απωθημένο. Ο Παναθηναϊκός με βοήθησε πολύ να ωριμάσω, έχω καλή σχέση με τους φίλους της ομάδας και ήταν η πρώτη στιγμή στην καριέρα μου που δούλεψα επαγγελματικά, διότι ο ΠΑΟΚ εκείνης της εποχής δεν είχε καμία σχέση με τον τωρινό. Γι’ αυτό το λόγο είμαι ευγνώμων στον Παναθηναϊκό.

    Από εκείνον τον Παναθηναϊκό υπάρχουν δεδομένα άπειρες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Χενκ Τεν Κάτε. Με έβαζε βασικό και μετά με είχε δύο μήνες εκτός αποστολής. Κι όχι μόνο εμένα, αλλά κι άλλους παίκτες, τον Κλέιτον, τον Ρουκάβινα.

    Τόσο εμείς όσο κι ο Παναθηναϊκός χάσαμε πάρα πολύ ποδοσφαιρικό χρόνο με τον Τεν Κάτε, ήταν απίστευτα κυκλοθυμικός».

    Για το αν το πρωτάθλημα του 2010 οφείλεται στον Τεν Κάτε ή στον Νιόπλια:

    «Καταρχάς, είναι δεδομένο πως σε κάποιο κρίσιμο παιχνίδι θα πληρώναμε την κυκλοθυμία του Τεν Κάτε, αντίθετα, με τον κ. Νιόπλια υπήρχε μεγαλύτερη ηρεμία. Επομένως, δεν πιστεύω ότι το πρωτάθλημα είναι του Τεν Κάτε. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έχουν βγει αρκετοί παίκτες εκείνης της ομάδας και έχουν μιλήσει για τη συμπεριφορά του Τεν Κάτε.

    Κι απόδειξη είναι πως ο Παναθηναϊκός, παρά τους εξαιρετικούς παίκτες που διέθετε, δεν έπαιξε ποτέ το ποδόσφαιρο που θα μπορούσε να παίξει.

    Ή για να το πω διαφορετικά, η ομάδα στο πρωτάθλημα δεν έκανε πειστικές εμφανίσεις. Επίσης, θεωρώ πως με μία διαφορετική αγωνιστική προσέγγιση θα μπορούσαμε να είχαμε αποκλείσει και τη Βιγιαρεάλ στο Champions League».

    Για την «πίκρα» του ευρωπαϊκού αποκλεισμού και τον Καραγκούνη:

    «Κοιτάζοντας πίσω, μπορεί να κατακτήσαμε το νταμπλ το 2010, αλλά σίγουρα μας έμεινε μία πίκρα για τον τρόπο που αποκλειστήκαμε από την Ευρώπη τότε με τη Βιγιαρεάλ.

    Θα μπορούσαμε να φτάσουμε μακριά και γι’ αυτό το λόγο είχαμε στεναχωρηθεί όλοι. Ωστόσο, το πρωτάθλημα και το Κύπελλο είναι αυτά που μένουν και τα θυμάσαι για μία ζωή.

    Κατά κάποιο τρόπο δεν μπορώ να αδικήσω την απόφαση του συλλόγου να επικεντρωθούμε στις εγχώριες διοργανώσεις. Πλέον, εντελώς ψυχρά, δεν υπάρχει κάποια πίκρα.

    Διότι αν φέρουμε ως παράδειγμα τη φετινή πορεία του ΠΑΟΚ μέχρι τους “8” του Conference League, είναι δεδομένο πως οι φίλαθλοι της ομάδας θα την αντάλλαζαν με ένα πρωτάθλημα ή ένα Κύπελλο.

    Προφανώς κέρδισε σε ευρωπαϊκό πρεστίζ, αλλά στο τέλος της ημέρας ο κόσμος είναι δεδομένο πως θα προτιμούσε έναν τίτλο. Και πρέπει να σεβόμαστε και να ακούμε τον κόσμο.

    Βέβαια, αν ήταν εδώ ο φίλος μου ο Γιώργος Καραγκούνης το πιθανότερο είναι πως θα διαφωνούσε με όσα λέω. Διότι τότε τον είχε πειράξει πολύ ο αποκλεισμός.

    Και είναι απόλυτα λογικό, αν σκεφτείς πως ο Γιώργος έζησε μία εποχή που ο Παναθηναϊκός ήταν πρωταγωνιστής στο Champions League και έκανε μεγάλες πορείες στην Ευρώπη. Σίγουρα, λοιπόν, νιώθει άλλα πράγματα.

    Γενικά ήμουν πολύ τυχερός που γνώρισα και συναναστράφηκα με τον Γιώργο, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και σε πολλούς τομείς.

    Τόσο στο κομμάτι της νοοτροπίας όσο και στον τομέα της εκγύμνασης. Ακόμα και τώρα με πιέζει να είμαι καλός μέσα στο γήπεδο και παράλληλα να προσέχω τη διατροφή μου, την οποία είναι η αλήθεια ότι δεν προσέχω κι ιδιαίτερα (σ.σ. γέλια).

    Του στέλνω φωτογραφίες από την εκγύμναση και μου δίνει συμβουλές, παραμένει απαιτητικός, αλλά δεν διστάζει να μου πει και “μπράβο” αν τα αξίζω.

    Δεν θέλω να λέω ιστορίες με τον Γιώργο, προτιμώ να τις κρατάω για εμένα, επειδή πάνω απ’ όλα είναι φίλος μου.

    Είναι, πάντως, δίχως αμφιβολία ο αγαπημένος μου συμπαίκτης, παρά το γεγονός ότι δεν αγωνιστήκαμε πολλές φορές ή πολλά χρόνια μαζί».

    Για το τι ομάδα υποστηρίζουν τα παιδιά του:

    «Τι ομάδα είναι τα παιδιά μου; Τώρα λένε Ανόρθωση. Δεν ξέρω τι ομάδα είναι, δεν ξέρω τι ομάδα θα γίνουν. Ξέρεις ποιο είναι το όνειρό μου ως πατέρας;

    Το όνειρο μου είναι να τους πάω στην Τούμπα, στη Λεωφόρο, στην OPAP Arena, στο ”Γ. Καραϊσκάκης” και να τους πω ότι έπαιξα σε αυτές τις ομάδες.

    Και μετά θα τους πω: “Δείτε ποια ομάδα σας αρέσει. Εγώ προσπάθησα να τιμήσω την κάθε φανέλα. Δείτε ποια ομάδα θα σας βγάλει το μεγαλύτερο συναίσθημα και αποφασίστε μετά”. Αυτό είναι το όνειρό μου. Δεν με ενδιαφέρει τι ομάδα θα γίνουν.

    Κι εγώ μικρός ήμουν Ολυμπιακός, αλλά στα χρόνια του επαγγελματισμού αλλάζουν τα πράγματα. Εγώ “πλήρωσα” το συναίσθημά μου και πλέον αποτελεί μάθημα για εμένα, το οποίο δεν θέλω να “πληρώσουν” και τα παιδιά μου. Διότι παθαίνουμε εμείς για τα μάθουν τα παιδιά μας.

    Δεν θα υποστηρίζουν, λοιπόν, ντε και καλά τον Ολυμπιακό επειδή τον υποστήριζα εγώ όταν ήμουν μικρός. Θέλω να νιώθουν υπερήφανα για τον πατέρα τους και να γνωρίζουν τι προσέφερα σε κάθε ομάδα.

    Για παράδειγμα, ο πατέρας μου είναι Άρης, ενώ τα δύο αδέρφια μου είναι ΑΕΚτζήδες. Εγώ έγινα Ολυμπιακός. Είχαμε κι εμείς, λοιπόν, το δικαίωμα της επιλογής μέσα στο σπίτι».

    Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.