Χριστόφορος στο Prasinoforos.gr: «Ήταν δυνατόν να γίνω κάτι άλλο; Ποτίστηκα στην πράσινη ιδέα» (Vid)

    Ο αθλητής του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ με αμαξίδιο, Παναγιώτης Χριστόφορος, μίλησε αποκλειστικά στο Prasinoforos.gr ενόψει της έναρξης του πρωταθλήματος.

    Ο Χριστόφορος αγωνιζόταν μέχρι πρότινος στο Ηράκλει ενώ το φετινό καλοκαίρι συμφώνησε με την ομάδα της καρδιάς του. Προέρχεται από μία «πράσινη» οικογένεια καθώς ο πατέρας του υπήρξε ένας εκ των σημαντικότερων παλαιστών του συλλόγου.

    Επιμέλεια: Νίκος Γιανναράς

    Αρχικά θα ήθελα μια ευχή γι’ αυτή την δύσκολη και περίεργη σεζόν:

    «Πρώτα απ’ όλα υγεία σε όλους και το δεύτερο πιο σημαντικό να αρχίσει και να τελειώσει η σεζόν, όπου είναι και το πιο σημαντικό πιστεύω».

    Είσαι ένας αθλητής που έχει την δική του ιστορία και την δική του σχέση οικογενειακή μέσα στο αίμα του με τον Παναθηναϊκό, πες μας δυο κουβέντες, από που ξεκινάει αυτή η σχέση με τον Παναθηναϊκό;

    «Θυμάμαι τον πατέρα μου με έπαιρνε πιτσιρικά τεσσάρων-πέντε χρονών κάτω από τα τσιμέντα της Λεωφόρου, όπου έκανε αυτός Ρωμαϊκή πάλη ήταν αθλητής στον Παναθηναϊκό χρόνια και πιο συγκεκριμένα από τα δεκαπέντε του. Μέχρι που σταμάτησε να παλεύει με έπαιρνε πιτσιρικά και θυμάμαι έβλεπα τον Δομάζο και τον Αντωνιάδη να κάνουν προπόνηση στην Λεωφόρο από τα κάγκελα εγώ από πίσω, με έπαιρναν αγκαλιά με πετούσαν στον αέρα ήμουν σαν μασκότ στην ομάδα, ήταν δυνατόν να γίνω κάτι άλλο; Ποτίστηκα στην πράσινη ιδέα».

    Θέλω να σταθείς λίγο στον πατέρα σου γιατί υπήρξε αθλητής και μάλιστα από τους πολύ μεγάλους του Παναθηναϊκού. Θέλω να μας πεις δυο λόγια να μάθει και ο κόσμος για την πορεία του αλλά και για τον αδελφό σου γιατί και αυτός είχε σχέση με τον Παναθηναϊκό.

    «Ο πατέρας μου ξεκίνησε από τα δεκαπέντε στον Παναθηναϊκό ήταν για τα επόμενα δέκα χρόνια σημαιοφόρος του Παναθηναϊκού σε όλους τους αγώνες. Πήρε την δεύτερη θέση στο παγκόσμιο, βγήκε 2-3 φορές Βαλκανιονίκης πήρε 5-6 πανελλήνια χρυσά και βγήκε τέταρτος στους Μεσογειακούς αγώνες. Μετά έπαθε έναν μεγάλο τραυματισμό ήταν να πάει στους Ολυμπιακούς του Μόντρεαλ και της Μόσχας αλλά λόγω ενός τεράστιου τραυματισμού αναγκάστηκε να σταματήσει επαγγελματικά την πάλη. Πρόσφατα μας εξέπληξε πάλι πήρε μέρος στο παγκόσμιο των βετεράνων που έγινε εδώ στην Αθήνα πριν τρία χρόνια. Βγήκε τρίτος πάλι παρόλο που ήταν τραυματισμένος και μας έκανε υπερήφανους όλους τους Έλληνες, όλους τους Παναθηναϊκούς γιατί στην απονομή βγήκε με την σημαία της Ελλάδα και του Παναθηναϊκού. Αυτό τα λέει όλα!

    Ο αδελφός μου συνεχίζει την κληρονομιά του πατέρα μου είναι μέσα στο προπονητικό τιμ της Εθνικής ομάδας, αν και είναι πολύ μικρός σε ηλικία. Έχει μια ομάδα κάτω στον Ηράκλειο Μίνο ο οποίος όμως συνεργάζεται με τον Παναθηναϊκό, είναι αλληλένδετα αυτά τα δυο σωματεία μεταξύ τους καθώς ανταλλάσσουν ταλέντα. Προωθεί και αυτός την Παναθηναϊκή ιδέα πάνω από όλα. Έχει μεγάλες επιτυχίες στον παλμαρέ του ως προπονητής, καθώς έχει βγάλει απίστευτα παιδία αυτή τη στιγμή και πάνω από όλα είναι Παναθηναϊκός».

    Παναγιώτη πόσα χρόνια εσύ ασχολείσαι με το άθλημα;

    «Εγώ ασχολούμαι τα τελευταία πέντε χρόνια με τον μπάσκετ αν και άργησα λίγο γιατί είναι και 43 χρονών αλλά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, λόγω ότι δούλευα στον στρατό και δεν είχα την δυνατότητα λόγω της δουλειάς να ασχοληθώ πιο ενεργά με τον αθλητισμό ξεκίνησα τα τελευταία 5 χρόνια».

    Πόσο μεγάλο κίνητρο είναι για εσένα να αγωνιστείς με την φανέλα του Παναθηναϊκού που άφησες κάτω στην Κρήτη οικογένεια παιδιά για να αγωνιστείς με το τριφύλλι στην καρδιά;

    «Ήθελα να νιώσω αυτό που ένιωθε ο πατέρας μου τόσο χρόνια. Ήταν όνειρό μου κάποια στιγμή, τουλάχιστον, να ολοκληρώσω την καριέρα μου την αθλητική στον Παναθηναϊκό και αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε εδώ και τρεις μέρες, δηλαδή δεν μπορώ να σου εκφράσω τα συναισθήματά μου, παρόλο που είμαι μακριά από την οικογένεια μου δεν το σκέφτηκα στιγμή όταν με πήρε ο Κώστας ο Χρόνης και μου λέει σε χρειαζόμαστε να συ στρατευτείς για την ομάδα, να πάρουμε το πρωτάθλημα, να πάρουμε το Κύπελλο. Πραγματικά δεν το σκέφτηκα λεπτό και μάλιστα του είπα στο τηλέφωνο ότι δεν θέλω ούτε δραχμή ούτε τίποτα θα έρθω μόνο για την φανέλα, θα έρθω μόνο για την ομάδα».

    Η ομάδα αυτή που έχεις έρθει όπως ξέρεις και όπως έχει ακούσει, θα σου έχουν πει και τα άλλα τα παιδιά, την έχει αγκαλιάσει πολύ ο κόσμος του Παναθηναϊκού και είναι πραγματικά το καμάρι μας στον Ερασιτέχνη όλο και για όλα τα τμήματα και εξαιτίας αυτής της ομάδας δημιουργήθηκαν κι άλλα τμήματα ΑμεΑ του Παναθηναϊκού. Θέλω να κοιτάξεις την κάμερα και να πεις σε αυτό τον κόσμο ένα μήνυμα που το νιώθεις από την Παναθηναϊκή καρδιά σου, επειδή και αυτός υποφέρει με τον κορονοϊό και θέλει να είναι κοντά στην ομάδα αλλά είναι κοντά στην ομάδα τουλάχιστον με την ψυχή. Κοίτα την κάμερα και ένα μήνυμα για αυτόν τον κόσμο.

    «Τίποτα δεν πεθαίνει καμία ιδέα, καμία ιδεολογία η αγάπη για τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να την σκοτώσει ούτε ο Covid, ούτε το lockdown, τίποτα, λίγο υπομονή να κάνουμε όλα θα φτιάξουν και έρχονται μεγάλες επιτυχίες πιστεύω στην ομάδα μας και πολλές χαρές στον κόσμο του Παναθηναϊκού».